Misja specjalna Ojca Pio

Przyjrzyjmy się najbardziej znanym nadprzyrodzonym interwencjom Ojca Pio, ale przez pryzmat nieznanych lub bardzo mało znanych świadectw.

Stygmaty

Po 10 min od śmierci Ojca Pio gwardian klasztoru – o. Carmelo, w asyście trzech innych współbraci kapucynów oraz lekarza Giuseppe Saliego, dokonali z bliska oględzin stygmatów. Profesor Sali sporządził protokół medyczny, w którym zapisał: „Na dłoniach, stopach, klatce piersiowej ani żadnej innej części ciała nie było śladów po ranach. Nie było też blizn ani na rękach, ani na plecach, ani na środku dłoni, ani na podeszwach stóp, ani na klatce piersiowej”. Można było odnieść wrażenie, że Ojciec Pio nie miał żadnych ran w miejscach, które do niedawna nosiły ślady stygmatów. Lekarz poczuł się zobowiązany, by wyjaśnić zebranym wokół kapucynom powód ich zniknięcia. Powiedział do nich: „Fakt występowania ran, które Ojciec Pio nosił za życia i które po jego śmierci zniknęły, należy uznać za wykraczający poza wszelką typologię kliniczną i stwierdzić jego nadprzyrodzony charakter”. Nienaturalne zniknięcie stygmatów bez pozostawienia jakichkolwiek blizn stanowiło dowód ich nadprzyrodzonego pochodzenia i było takim samym cudem jak ich pojawienie się na ciele Ojca Pio.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

Współbracia, którzy w szczególnych okolicznościach widzieli jego stygmatyczne, ociekające krwią rany na rękach, stopach i boku – a było ich wielu – nigdy nie mieli wątpliwości co do ich autentyczności, choć Ojciec Pio robił wszystko, aby je ukryć przed wzrokiem ciekawskich.

Z opinii lekarza Luigiego Romanellego, który jako pierwszy badał stygmatyka i czynił to później przez kolejne 15 miesięcy, można wyczytać: „Nie są to w mojej opinii rany, które można byłoby zaliczyć do ran zwyczajnych, powstałych w wyniku infekcji bądź urazów. Podstawową cechą tych pierwszych jest bowiem ropienie, które z jednej strony uniemożliwia gojenie, a z drugiej jest zawsze skutkiem miejscowego działania jakichś mikroorganizmów, co w opisanych ranach zdecydowanie nie występuje (...). Co do ran drugiego typu, szczególnie jeśli odniesiemy je do ran na dłoniach i stopach, z logicznego punktu widzenia absurdalne jest, że uraz, jakiejkolwiek natury i spowodowany jakimkolwiek narzędziem, mógłby naruszyć tkanki głębokie, nie uszkadzając wpierw tkanek powierzchniowych, zwłaszcza że są one słabe i mało odporne na urazy (...). Jeśli chodzi o ranę na klatce piersiowej, pomimo braku odpowiedniego opatrunku, co miałem okazję obserwować dwukrotnie o różnych porach, nie ma w niej śladu ropienia, natomiast wypływa z niej krew czerwona i fizjologiczna”.

Reklama

Na tej podstawie dr Romanelli doszedł do następującego wniosku: „Należy zatem wykluczyć, że etiologia ran Ojca Pio jest pochodzenia naturalnego. Nie popełnimy błędu, jeśli stwierdzimy, że przyczyn, które spowodowały ich zaistnienie, należy szukać w porządku nadprzyrodzonym, a fakt ten stanowi sam w sobie zjawisko, którego nie da się wytłumaczyć jedynie za pomocą ludzkiej wiedzy”. Również opinie pozostałych lekarzy, którzy badali stygmatyka w kolejnych latach, sprowadzały się do podobnego przekonania, że było to zjawisko naukowo niewytłumaczalne. Niezwykle staranne badanie dr. Paola Marii Marianeschiego doprowadziło go do następującej konkluzji: „Wydaje się, że stygmaty Ojca Pio funkcjonują w sposób niezależny od organizmu, w którym występują”, a ich zniknięcie nazwał „uzdrowieniem nadzwyczajnym, które wykracza ponad naturalny bieg rzeczy”. Z kolei profesor fizyki Enrico Medi podał bardzo ciekawe duchowe znaczenie zaniku stygmatów. W jego opinii, wraz ze śmiercią „misja Ojca Pio została zakończona, a więc Pan cofnął swój dar”. Stygmaty były więc znakami ofiary z miłości, żertwy doskonałej, będącej widzialnym wyrazem dzieła pojednania, które Ojciec Pio spełniał w konfesjonale i przy ołtarzu.

Czytanie w sumieniach

W celu wypełnienia otrzymanej od Boga misji Ojciec Pio otrzymał jeszcze jeden szczególny dar: umiejętność czytania w ludzkich sumieniach. Charyzmat przenikania serc polegał na znajomości sekretów, które pozwalał mu poznać sam Jezus. Dzięki temu wiedział, że pewien penitent nie spowiadał się od 25 lat, a bliżej nieznany młody mężczyzna popełnił grzech i nie miał odwagi go wyznać. Stygmatyk potrafił też wymienić wszystkie grzechy kobiecie, która upadła mu do nóg, podobnie jak penitentowi, który z przejęcia nie był w stanie ich wyznać. Zdumiony mężczyzna wspominał: „Ojciec [Pio] wyliczył wszystkie moje grzechy. Rozumiecie? Wszystkie! Te, których nikt nie znał. Te, o których ja sam zapomniałem. Nie umiałem zrobić nic innego, jak tylko powiedzieć: «Tak». A potem dał mi rozgrzeszenie”.

Dar bilokacji

W misji prowadzenia ludzi do świętości i służenia im pomocą w różnych potrzebach Bóg udzielił Ojcu Pio także daru bilokacji, czyli obecności w dwóch różnych miejscach naraz. Były to obecności podwójnego rodzaju: o jednych mógł zaświadczyć tylko on sam, a inne jego „podróże w czasie” potwierdzały osoby trzecie.

Reklama

Bilokacje pierwszego rodzaju najczęściej dotyczyły jego duchowych córek. W liście z 10 października 1914 r. zaadresowanym do jednej z nich – Raffaeliny Cerase napisał: „Niech będzie błogosławiony Bóg, Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy, który w swojej dobroci dopuścił w tych dniach, abym Was odwiedził w duchu”. Zdziwiona wiadomością o jego tajemniczej „wizycie”, postanowiła dowiedzieć się o niej czegoś więcej, dlatego w swej korespondencji dopytywała Ojca Pio: „A wizyta w duchu, którą zechcieliście mi złożyć (...) – którego dnia, o której godzinie nastąpiła? Zdobądźcie się na cierpliwość i wskażcie mi – nie zapomnijcie o tym – ja nieszczęsna niczego nie zauważyłam”. Otrzymała odpowiedź następującej treści: „Jeśli się nie mylę, do takiej wizyty doszło 4 października, w święto Serafickiego Ojca Franciszka i w pierwszych godzinach dnia następnego. Nie mogę Wam nic innego powiedzieć o tych odwiedzinach, jedynie, że były bardzo długie”.

Bilokacje drugiego rodzaju, tzw. obiektywne, zostały poświadczone przez wiarygodne osoby trzecie, które nie tylko widziały Ojca Pio, ale też słyszały wypowiadane przez niego słowa. Jedną z nich był o. Placido Bux, kapucyn. Kiedy w 1957 r. leżał ciężko chory w szpitalu w San Severo, cierpiąc na marskość wątroby, pewnej nocy ujrzał stojącego przy jego łóżku Ojca Pio. Stygmatyk zapewnił go, że wyzdrowieje, po czym podszedł do okna i zniknął. Następnego dnia o. Placido obudził się wolny od nieznośnego bólu, a kiedy spojrzał na okienną szybę, ujrzał na niej odciśniętą dłoń Ojca Pio. Nabrał wówczas przekonania, że to, czego doświadczył w nocy, nie było snem, lecz wydarzyło się naprawdę. Wiadomość lotem błyskawicy rozniosła się po szpitalu. Do pokoju chorego o. Placida zaczęło przychodzić mnóstwo ludzi, także z miasta, nie tyle po to, aby go odwiedzić, ile żeby obejrzeć ślad dłoni stygmatyka. Władze szpitala postanowiły pozbyć się uciążliwego kłopotu. Wszelkimi sposobami usiłowano zmyć ślad dłoni Ojca Pio, jednak bezskutecznie. W historię tę nie chciał uwierzyć jeden z kapucynów – o. Alberto, który przybył do klasztoru w San Giovanni Rotondo, by poznać prawdę. Kiedy stanął przed stygmatykiem, zapytał go wprost: „Ojciec Placido twierdzi, że poszedłeś do niego w nocy i przed wyjściem zostawiłeś odcisk dłoni na szybie. (...) Czy tak było naprawdę? Czy to był sen, a może przewidzenie o. Placida, czy naprawdę przyszedłeś?”. Zdziwiony pytaniem Ojciec Pio odpowiedział: „I ty w to wątpisz? Tak, byłem tam, ale nikomu o tym nie mów”.

Kapucyn ze stygmatami udawał się w bilokacjach tam, dokąd posyłał go Jezus. Przybywał do konkretnych osób z duchowym wsparciem, radą i pomocą, a nawet z darem uzdrowienia. Jego kapłańska misja w dziele ratowania człowieka zagubionego moralnie lub utrudzonego cierpieniem nie zakończyła się wraz ze śmiercią. Wciąż słyszymy o nowych nadprzyrodzonych interwencjach włoskiego kapucyna, który nadal pozostaje skutecznym i niezmordowanym orędownikiem u Boga.

Autor jest doktorem teologii duchowości, wiceredaktorem „Głosu Ojca Pio”.

W Eucharystii uczestniczyli przedstawiciele Wojska Polskiego, służb mundurowych, organizacji społecznych, kombatanci, reprezentanci wrocławskich instytucji oraz liczni mieszkańcy miasta. Uroczystość uświetniły poczty sztandarowe.– Gromadzimy się w tej świątyni, aby dziękować Bogu za dar wolnej Ojczyzny. Przeżywamy 108. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości. To dzień szczególny – dzień narodowej pamięci, wdzięczności i dumy – mówił w homilii metropolita wrocławski.Przypomniał, że 11 listopada 1918 r. był dniem odzyskania tego, co przez 123 lata niewoli próbowano nam odebrać – własnego państwa, narodowej suwerenności i prawa do samostanowienia.– Dobrze wiemy, że polska niepodległość została okupiona cierpieniem pokoleń, krwią powstańców, żołnierzy i zesłańców. Ludzi prześladowano za polskość, język, wiarę i miłość do Ojczyzny. Dzisiaj wspominamy tych, którzy w godzinie próby zachowali polską mowę w rodzinnych domach, przekazywali dzieciom historię narodową, bronili wiary i kultury, wychowywali kolejne pokolenia w duchu patriotyzmu – mówił arcybiskup.Przypomniał m.in. postacie Józefa Piłsudskiego, Romana Dmowskiego, Ignacego Paderewskiego, Wincentego Witosa i wielu innych, którzy mimo różnic poglądów potrafili służyć Polsce.– Dzisiaj musimy sobie zadać pytanie: Co uczyniliśmy z darem niepodległości? Czy potrafimy być godnymi dziedzicami tych, którzy ją wywalczyli? Ojczyzna nie jest tylko wspomnieniem przeszłości, ona jest naszą matką. Mamy wobec niej dług wdzięczności – mówił hierarcha.Nawiązał do fragmentu Ewangelii o dziesięciu trędowatych. Wszyscy zostali uzdrowieni przez Jezusa, ale tylko jeden powrócił, by podziękować. Jezus pyta, czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych.– To pytanie Jezusa jest pytaniem o ludzką pamięć, o wdzięczność, o zdolność rozpoznania otrzymanego dobra. Te słowa Chrystusa możemy dzisiaj odnieść także do naszej Ojczyzny. A zatem – czy potrafimy powiedzieć Bogu i tym, którzy wywalczyli naszą wolność i niepodległość: dziękujemy za Polskę? Czy ciesząc się z niepodległości, widzimy w niej dar, który trzeba chronić, rozwijać i przekazywać następnym pokoleniom? – pytał metropolita. Tłumaczył, że wdzięczność jest postawą człowieka, który nie zapomina, komu zawdzięcza dobro.– Jest postawą narodu, który zna swoją historię, szanuje swoich bohaterów i nie pozwala, by pamięć o ofierze poprzednich pokoleń została roztrwoniona – podkreślał abp Kupny.Zaznaczył, że dlatego podczas tej Eucharystii chcemy być podobni do uzdrowionego, który powrócił do Jezusa, by Mu podziękować.– Chcemy uklęknąć przed Bogiem i powiedzieć: Panie, dziękujemy Ci za Polskę! Dziękujemy Ci za jej historię, kulturę, chrześcijańskie dziedzictwo, za ludzi, którzy ją budowali, bronili, kochali. I dziękujemy za tych, którzy oddali życie, abyśmy mogli żyć w wolnym kraju – zaznaczył arcybiskup.Zauważył, że nasza wdzięczność musi wyrażać się w postępowaniu. Nie wystarczy raz do roku wywiesić biało-czerwoną flagę, odśpiewać hymnu narodowego czy złożyć bukiet kwiatów pod pomnikiem, choć są to ważne gesty.– Jednak patriotyzm musi być czymś znacznie głębszym. Trzeba to wyraźnie powiedzieć: patriotyzm zaczyna się w rodzinie, szkole, miejscu pracy, w uczciwym wykonywaniu obowiązków, szacunku dla drugiego człowieka oraz odpowiedzialności za słowo i podejmowane decyzje – mówił hierarcha.Podkreślił, że tegoroczne Święto Niepodległości przeżywamy w szczególnych okolicznościach.– Nasza narodowa radość została głęboko naznaczona bólem i żałobą. Wydarzenia, które rozegrały się 7 listopada w Krakowie, w samym centrum tego historycznego miasta, wstrząsnęły całą Polską – mówił arcybiskup, nawiązując do brutalnego zamachu terrorystycznego, w którym zginęło sześć osób, a wiele zostało rannych. Wezwał do modlitwy za tych, którzy stracili życie, oraz za ich rodziny i bliskich. Podkreślił bohaterstwo policjantów, ratowników medycznych i wszystkich, którzy nieśli pomoc.– Wyrażamy wdzięczność tym wszystkim, którzy z narażeniem własnego życia stanęli w obronie innych. Zbrodnia dokonana w Krakowie jest nie tylko tragedią poszczególnych rodzin, ale także bolesną raną zadaną całej wspólnocie. Jest wezwaniem do zastanowienia się nad tym, jaki świat budujemy, jakie wartości przekazujemy młodemu pokoleniu i jak chronimy ludzkie życie oraz bezpieczeństwo naszych obywateli – mówił arcybiskup.Zaznaczył, że nie znamy jeszcze wszystkich odpowiedzi na pytania rodzące się w związku z tą tragedią. Nie powinniśmy więc pochopnie osądzać ani rozpowszechniać nieprawdziwych informacji.– Ale jedno musimy powiedzieć z całą stanowczością: żadna ideologia, żadna osobista frustracja ani żaden konflikt nie dają człowiekowi prawa do odbierania życia niewinnym ludziom. Bo życie ludzkie jest święte. Każde życie – podkreślał arcybiskup.Zauważył, że historia naszej Ojczyzny uczy, iż Polska była szczególnie zagrożona wtedy, gdy brakowało jej jedności, co niejednokrotnie wykorzystywali zaborcy.– Ale historia pokazuje również, że potrafimy się jednoczyć w sprawach najważniejszych. Czy potrafimy to dzisiaj? Czy przez nasze nieodpowiedzialne słowa i działania nie otwieramy pola naszym wrogom, którzy, tak jak w historii, próbują wykorzystać nasze wewnętrzne konflikty i spory? – pytał metropolita i zaznaczył: – Niepodległość odzyskana w 1918 r. była wysiłkiem wielu ludzi, którzy nie zawsze myśleli tak samo. Ale w godzinie historycznej próby potrafili uznać, że Polska jest ważniejsza niż osobiste ambicje. Czy potrafimy dzisiaj wyciągnąć z tego lekcję?Tłumaczył, że nie chodzi o to, by wszyscy mieli takie same poglądy.– Demokracja zakłada bowiem pluralizm. Ale spór nie może niszczyć wspólnoty. Przeciwnik polityczny nie może być nazywany wrogiem Ojczyzny. Możemy różnić się w ocenach, prowadzić trudne debaty, spierać się o kształt państwa, ale nie wolno nam zapominać, że wszyscy jesteśmy odpowiedzialni za naszą Ojczyznę. Niepodległość nie jest własnością takiej czy innej partii, jednego środowiska ani jednej grupy społecznej. Jest wspólnym dobrem wszystkich Polaków – podkreślał metropolita.Zaznaczył, że Polska potrzebuje mniej wzajemnej pogardy, a więcej szacunku; mniej języka nienawiści, a więcej odpowiedzialności za wypowiadane słowa; mniej egoizmu, a więcej troski o wspólne dobro.– Nie zbudujemy silnego państwa na pogardzie, kłamstwie, poniżaniu przeciwnika, wzajemnym oskarżaniu się i nieustannym podważaniu godności drugiego człowieka. Dlatego potrzebujemy dzisiaj chrześcijańskiego spojrzenia na Ojczyznę. Takiego, które uczy szacunku do każdego człowieka i troski o przyszłość kolejnych pokoleń. Troska o niepodległość musi być troską o moralny fundament państwa i społeczeństwa – przekonywał arcybiskup.Zaznaczył, że niepodległość potrzebuje ludzi uczciwych; rodzin, w których dzieci uczą się miłości i odpowiedzialności; nauczycieli, którzy nie tylko przekazują wiedzę, ale także wychowują; polityków, dla których służba publiczna jest zobowiązaniem, a nie przywilejem; ludzi pracy, budujących pomyślność kraju swoją rzetelnością, a wreszcie – młodego pokolenia.Zwracając się do młodych obecnych na Eucharystii, arcybiskup zaznaczył:– Kochani, Ojczyzna was potrzebuje! Potrzebuje takiej młodzieży, która się nie wstydzi swojej historii, języka, kultury i chrześcijańskich korzeni!Podkreślił, że Kościół nie chce zastępować państwa ani przejmować zadań instytucji publicznych. Nie może jednak milczeć, kiedy zagrożone są wartości, na których powinno się opierać życie społeczne: wolność człowieka, świętość życia, sprawiedliwość, solidarność i odpowiedzialność.– Kościół chce służyć Polsce przez formowanie sumień, wychowanie młodego pokolenia, budowanie pojednania i przypominanie, że człowiek nie jest narzędziem w rękach innych ludzi, lecz osobą obdarzoną niezbywalną godnością. Niepodległość potrzebuje bowiem nie tylko silnych instytucji i dobrze zorganizowanego państwa, lecz także ludzi prawego sumienia – mówił arcybiskup.Wezwał również do modlitwy za sprawujących władzę w naszym państwie, za wojsko, służby mundurowe i wszystkich strzegących bezpieczeństwa Ojczyzny: – Módlmy się za Polskę, aby była krajem wolnym, bezpiecznym, sprawiedliwym i solidarnym. I módlmy się za nas samych, abyśmy nigdy nie zapomnieli, że miłość do Ojczyzny jest zadaniem, które zaczyna się od wierności Bogu, prawdzie i drugiemu człowiekowi.