Wielki Post nie należy do najłatwiejszych okresów liturgicznych. Każdy katolik, poważnie podchodzący do wiary, ma świadomość drogi, która wiedzie przez wyrzeczenia, miłosierdzie, pokutę i nawrócenie. Zwieńczeniem tego ma być świadomość, że życie zmienia się na lepsze, a relacja z Panem Bogiem została pogłębiona. Dobre przygotowanie do Świąt Wielkanocnych pozwala także odpowiednio przeżyć Triduum Paschalne.

Wielki Czwartek

Czas Triduum Paschalnego to intensywny i wyjątkowy czas dla wszystkich duchownych, zanim jednak to nastąpi, w katedrze św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu, o godz. 10, pod przewodnictwem abp. Józefa Kupnego, rozpocznie się Msza Krzyżma. W czasie tej liturgii święcone są oleje używane w sakramentach: krzyżmo (namaszczenie przy chrzcie, bierzmowaniu, święceniach kapłańskich oraz konsekracji kościołów i ołtarzy), olej katechumenów (chrzest), olej chorych (namaszczenie chorych). Podczas liturgii księża duchowni i zakonni odnawiają swoje przyrzeczenia kapłańskie. Wtedy też przypomina się pierwszy entuzjazm powiedzenia “tak” w momencie święceń, podtrzymując swoją wolę trwania w służbie Kościołowi i Jezusowi. Odnowienie przyrzeczeń jest też pięknym świadectwem jedności całego prezbiterium wokół swojego biskupa i misji, jaką pełnią w Kościele – opowiada ks. Mariusz Adamczyk, wikariusz parafii św. Jana Apostoła we Wrocławiu-Zakrzowie.

Msza Wieczerzy Pańskiej

Najpełniejszym i najbardziej widocznym wyrazem kapłaństwa jest sprawowanie Eucharystii. Kapłan jest tym, który „w osobie Chrystusa” przewodniczy liturgii i uobecnia ofiarę Jezusa. Eucharystia jest centrum posługi kapłańskiej – bez niej kapłaństwo traci swój główny cel. W czwartkowy wieczór, podczas Mszy Wieczerzy Pańskiej przypominamy sobie ten moment, kiedy Chrystus zgromadził Apostołów w Wieczerniku. W tym czasie Chrystus przemienił chleb w swoje ciało i wino w swoją krew. Od momentu Wieczernika, Kościół nieprzerwanie czyni to na pamiątkę – mówi ks. Adamczyk, dodając: – Wyjątkowy podczas tej liturgii jest moment, gdy 12 mężczyzn, tak jak 12 Apostołów ma obmywane nogi przez kapłana. Finałem liturgii tego dnia jest przeniesienie Najświętszego Sakramentu do ciemnicy, czyli miejsca symbolizującego uwięzienie Jezusa.

Wyróżnić można także moment śpiewu „Chwała na wysokości Bogu”. Brzmią wtedy dzwonki, gongi, dzwony kościelne, po zakończeniu śpiewu, milkną one aż do Wigilii Paschalnej. Po skończonej liturgii obnaża się ołtarz.

Ciemna Jutrznia

W Wielki Piątek i Wielką Sobotę o poranku w wielu parafiach archidiecezji wrocławskiej jest możliwość uczestniczenia w porannym wspólnotowym śpiewie psalmów, hymnów i pieśni pełnych Ducha, zawartych w Liturgii Godzin.

Liturgia Męki Pańskiej

Centralnym punktem Wielkiego Piątku jest Liturgia Męki Pańskiej. Tego dnia nie sprawuje się Mszy świętej. – Liturgia składa się z trzech części: Liturgia Słowa, adoracja Krzyża, Komunia Święta. Czytania opisują proroctwa o cierpiącym Słudze Jahwe, a kulminacją jest opis Męki Pańskiej wg św. Jana. Wielki Piątek to dzień, kiedy na liturgię przychodzą wierni bardzo licznie. Jest też znaczące grono osób, które do kościoła przychodzi „od święta”. Przychodzą, aby oddać cześć Jezusowi, który umarł na krzyżu. Gest ucałowania krzyża jest oddaniem czci Jezusowi, który umiera na krzyżu. Krzyż nie jest wtedy jedynie narzędziem męki – staje się tronem Chrystusa, znakiem zbawienia i wyrazem największej miłości – opowiada kapłan z Zakrzowa i dodaje: – Tabernakulum pozostaje puste, co symbolizuje, że „Oblubieniec został zabrany”. Po liturgii Najświętszy Sakrament zostaje przeniesiony do Grobu Pańskiego, gdzie wierni mogą adorować Jezusa przez całą noc i kolejny dzień, aż do Wigilii Paschalnej.

Wielka Sobota

Dzień ciszy. Jezus umarł i jego ciało spoczywa w grobie. – Tego dnia można przez cały dzień adorować Najświętszy Sakrament umieszony przy Grobie Pańskim – podkreśla ks. Mariusz Adamczyk, dodając: – Wiele osób spycha jednak ten dzień do święcenia pokarmów. Tak, jak w Wielki Piątek nie ma tłumów wiernych, tak poświęcić pokarmy przychodzi kilkakrotnie więcej osób.

Wigilia Paschalna

Najbogatsza w treść i symbolikę liturgia, która rozpoczyna się po zachodzie słońca. – Wierni gromadzą się na zewnątrz przy rozpalonym ognisku, który staje się symbolem nowego życia. Tym ogniem kapłan zapala paschał – wielką świecę symbolizującą Zmartwychwstałego Chrystusa. Wchodząc do kościoła, kapłan śpiewa trzykrotnie „Światło Chrystusa”, a wierni odpowiadają: „Bogu niech będą dzięki”. Z każdym momentem w świątyni zaczyna się robić coraz jaśniej, gdy wierni ogniem z paschału zapalają przyniesione świece. Po dotarciu do prezbiterium, rozpoczyna się śpiew Exultetu – Orędzia Paschalnego. To starożytna pieśń radości i dziękczynienia za noc, w której Chrystus pokonał śmierć. Każde słowo przesiąknięte jest zachwytem nad wielkością Bożej miłości – wskazuje ks. Mariusz Adamczyk, dodając: – Liturgia Słowa jest tego dnia bardzo bogata w treść. 8 czytań, 7 ze Starego Testamentu plus czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Rzymian i Ewangelia o pustym grobie. Do tego wybrzmiewa radosne „Alleluja”, śpiewane po raz pierwszy od Wielkiego Postu. Dzwony biją, organy grają – oto nadeszła noc Zmartwychwstania – opisuje kapłan.

Zapalone świece pełnią ważną rolę także w czasie Liturgii Chrzcielnej. – Tego dnia Chrztu udziela się katechumenom, a wszyscy wierni odnawiają swoje przyrzeczenia chrzcielne. Błogosławieństwo wody chrzcielnej ma charakter uroczysty. Modlitwa, którą wypowiada kapłan, to poetycki i głęboki tekst, który przypomina, jak wielką rolę odegrała woda w historii zbawienia: w czasie stworzenia świata, w potopie, który obmył ziemię, przy przejściu przez Morze Czerwone, aż po chrzest Jezusa w Jordanie. To wszystko ukazuje, że woda jest narzędziem Bożej łaski. Kapłan zanurza paschał – świecę Zmartwychwstania – w wodzie, modląc się, by Duch Święty przeniknął ją mocą życia. To moment bardzo wymowny: światło Chrystusa „wchodzi” w wodę, by uczynić ją znakiem nowego narodzenia – mówi ks. Adamczyk, dodając: – W dalszej części jest Eucharystia, a po Komunii Świętej wystawienie Najświętszego Sakramentu i procesja rezurekcyjna. W nocy wychodzi się poza świątynię i dzieli z innymi dobrą nowiną, że Chrystus Zmartwychwstał.