Bartolo Longo urodził się 10 lutego 1841 r. w Latiano. Na studiach zaraził się duchem laickim i oddał się praktykom spirytystycznym. Przyjął „święcenia kapłańskie” i jako kapłan szatana wyśmiewał Kościół, księży i zwalczał zagadnienia związane z religią. Wrócił do wiary dzięki przyjaźni z profesorem Vincenzo Pele oraz oddziaływaniu o. Alberta Radeute, dominikanina. Zwrócił się do Boga, by odpokutować za swoje grzechy i osiągnąć spokój sumienia. Usłyszał w sercu głos: „Jeżeli pragniesz spokoju duszy i kiedyś jej zbawienia, rozszerzaj nabożeństwo Różańca św., bo ten, kto to czyni, nigdy nie zginie”.

13 października 1875 r. Longo sprowadza do Pompejów wizerunek Maryi Różańcowej. Na ruinach pompejańskich wznosi wspaniałą świątynię, rozwija działalność misyjną, zakłada sierocińce, domy opieki dla dzieci więźniów, żłobki i szkoły. Na gruzach miasta, powstaje dzięki niemu nowe miasto – Królowej Różańcowej. Longo jest autorem Nowenny Pompejańskiej. Zmarł 5 października 1926 r. Został beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II 26 października 1980 r., a kanonizowany 19 października 2025 r. przez papieża Leona. Tego samego dnia do szczecińskiej bazyliki zostały uroczyście wprowadzone i intronizowane relikwie św. Bartolo Longo. Do tak niezwykłego połączenia wymowy tego dnia przyczynił się ks. prał. Aleksander Ziejewski, kustosz sanktuarium. Uroczystościom tym przewodniczył bp Henryk Wejman, który w homilii przybliżył postać nowego świętego oraz wskazał na wartość i znaczenie modlitwy różańcowej.