Rozpoczynamy Wielki Post – czas łaski i prób, w którym Duch Święty prowadzi Kościół na pustynię serca, aby na nowo nauczyć nas drogi życia. Dzisiejsza Liturgia Słowa odsłania dwa fundamentalne obrazy: ogród Eden i pustynię. W obu miejscach objawia się prawda o człowieku: stworzonym do wspólnoty z Bogiem, ale również wystawionym na próbę wolności.

W Księdze Rodzaju czytamy: „Pan Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia”. Człowiek nie jest dziełem przypadku, jest owocem miłości Boga. Grzech pojawia się wtedy, gdy wąż – „bardziej przebiegły niż wszystkie zwierzęta” – nawiązuje rozmowę z człowiekiem i podważa prawdę o Bogu i Jego miłości. Subtelnie sugeruje, że Bóg coś przed nim ukrywa, że nie chce jego pełnego dobra. Grzech rodzi się z braku zaufania Bogu. Człowiek przestaje widzieć dar, a zaczyna się koncentrować na zakazie, który tak naprawdę jest przestrogą. Zrywając owoc, traci to, co najdroższe: zaufanie i jedność z Bogiem.