Zgodnie z polskim Prawem farmaceutycznym, obrót produktami leczniczymi mogą prowadzić wyłącznie uprawnione podmioty, takie jak apteki czy punkty apteczne. Osoba prywatna nie ma prawa sprzedawać, wymieniać ani oddawać zarobkowo leków.

Niepotrzebne lub przeterminowane leki należy bezpłatnie oddać do specjalnego pojemnika w dowolnej ogólnodostępnej aptece (mają one obowiązek ich przyjęcia i bezpiecznej utylizacji). Leków nie wolno wyrzucać do zwykłego kosza na śmieci ani tym bardziej wystawiać na portalach ogłoszeniowych czy w mediach społecznościowych.

Zgodnie z brzmieniem art. 2 pkt 32 ustawy Prawo farmaceutyczne: „Produktem leczniczym – jest substancja lub mieszanina substancji, przedstawiana jako posiadająca właściwości zapobiegania lub leczenia chorób występujących u ludzi lub zwierząt lub podawana w celu postawienia diagnozy, lub w celu przywrócenia, poprawienia lub modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu poprzez działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne”.

Osoba prywatna nie może legalnie prowadzić odsprzedaży leków na receptę poza ustawowym systemem obrotu. Zgodnie z art. 68 ust. 1 wspomnianej wyżej ustawy obrót detaliczny produktami leczniczymi prowadzony jest zasadniczo w aptekach ogólnodostępnych, z wyjątkami przewidzianymi w ustawie. Osoba prywatna, która kupiła lek na własną receptę, nie uzyskuje przez to uprawnienia do dalszego sprzedawania tego produktu innym osobom. Niczego nie zmienia fakt, że lek został wcześniej legalnie kupiony w polskiej aptece, opakowanie jest oryginalne i zapieczętowane, termin ważności nie upłynął albo sprzedający chce tylko odzyskać część poniesionych kosztów.

Kto wprowadza do obrotu lub przechowuje w celu wprowadzenia do obrotu produkt leczniczy, nie posiadając pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2 (zgodnie z art. 142 ustawy). Pod pojęciem wprowadzenia do obrotu w rozumieniu tego przepisu kryje się każda czynność polegająca na puszczeniu w obieg środków farmaceutycznych, przez sprzedaż detaliczną, hurtową, przekazanie nieodpłatne, przechowywanie, po przewóz i inne czynności związane z dostarczeniem ich klientowi.

W grę wchodzi tu również kodeks karny, a w nim przepisy dotyczące przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu. Można powołać się tu na art. 155 kk, który stanowi o nieumyślnym spowodowaniu śmierci („Kto nieumyślnie powoduje śmierć człowieka, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5”), lub na artykuły 156-157 kk dotyczące uszczerbków na zdrowiu. Pod uwagę można też wziąć art. 160 kk, który stanowi: „Kto naraża człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3”.?