Sybiracy mają swoją kaplicę w sanktuarium Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej w Rokitnie. 19 września o godz. 11.00 uroczyście poświęcił ją bp Adam Dyczkowski. Na
zewnętrznej ścianie kaplicy widnieją słowa Adama Mickiewicza: „Jeśli zapomnę o Nich, Ty Boże na niebie zapomnij o mnie”.
Dla wielu z nas Sybir czy łagry, to tylko zapis w książkach od historii. Dla tych jednak, którzy to przeżyli lub stracili tam swoich najbliższych, pamięć Sybiru jest wciąż żywa i wciąż
porusza do łez. Jak sami mówią, przebaczają wszystkim, ale nie potrafią i nie chcą zapomnieć. Przecież w latach 1940-56 w sumie ok. 1,5 miliona Polaków zostało wywiezionych
na Sybir lub do różnych obozów w ZSRR, zaś ci, którzy powrócili do kraju przez lata byli skazani na milczenie i marginalizację. W tym roku Związek Sybiraków obchodzi 75.
rocznicę powstania i 15. rocznicę reaktywowania. Właśnie dlatego Odział Związku Sybiraków w Gorzowie, pod przewodem prezes Jadwigi Ostrowskiej, i Oddział w Zielonej
Górze, na czele z Łucją Czerską, zdobyły się na to, by ufundować w Rokitnie swoją kaplicę. Warto podkreślić szczególny wkład w to dzieło koła w Międzyrzeczu.
Zesłańcy Sybiru przeszli Drogę Krzyżową i Kalwarię na nieludzkiej ziemi zesłania, a teraz mają swoją kaplicę na Kalwarii Rokitniańskiej.
Podczas homilii bp Adam Dyczkowski mówił: „Taki los potrafiły ludziom zgotować ideologie, które odrzuciwszy prawo Boże, narzuciły swoje, a jakie ono było, odczuliśmy na sobie”.
Sybir to jedna z tych rzeczywistości, które są częścią cywilizacji śmierci, jak ją nazwał Ojciec Święty Jan Paweł II.
Uroczystość uświetniło swą obecnością wielu dostojnych gości. Przybyli zarówno duchowni, na czele z bp. Adamem Dyczkowskim, jak i świeccy, m.in. wicewojewoda Joanna Kasprzak-Perka
i wiceprezes Zarządu Głównego Związku Sybiraków w Warszawie Bożena Dudzińska. Była też obecna młodzież z wielu szkół, zwłaszcza z Zespołu Szkół Rolnych w Bobowicku
im. Zesłańców Sybiru. Tak liczne zgromadzenie było niewątpliwym wyrazem szacunku dla Sybiraków i pamięci o tych, którzy nigdy nie wrócili do kraju.
Po Mszy św. zespół artystyczny „Dojrzałe Kłosy” ze Szprotawy, w formie pełnej emocji przedstawił widowisko słowno-muzycznego na temat historii Sybiraków.
Przy okazji warto też zwrócić uwagę na systematyczną rozbudowę Kalwarii Rokitniańskiej rozciągającej się na przestrzeni wielu kilometrów poza murami Sanktuarium. Jak wyjaśnił kustosz Sanktuarium ks.
Tadeusz Kondracki, odznaczony tego dnia Złotym Krzyżem Sybiraków, Kaplica Zesłańców Sybiru jest 31. spośród 33. jej kaplic. Wbudowana w nią została 32. - czyli przedostatnia kaplica poświęcona
świętości, a zawierająca relikwie bł. Bronisławy, św. Jadwigi Śląskiej, św. Piusa X i bł. Leopolda Bogdana Mandič.
Wizja doliny wysuszonych kości należy do czasu po roku 587, gdy Izrael utracił ziemię, świątynię, króla i - jak sam mówi - nadzieję. Bóg cytuje tę skargę dosłownie: „wyschły kości nasze, minęła nadzieja nasza, już po nas”. Prorok zostaje postawiony pośrodku doliny pełnej kości „bardzo wyschłych” - śmierć dawna i dopełniona hańbą braku pogrzebu, który w Izraelu oznaczał zerwanie więzi z ziemią ojców i pamięcią wspólnoty. Na pytanie: „synu człowieczy, czy kości te powrócą znowu do życia?” Ezechiel nie odpowiada ani „tak”, ani „nie”: „Panie Boże, Ty to wiesz” - pokora, która oddaje sprawę Temu, kto jedyny zna drogę ze śmierci do życia. Ożywienie dokonuje się dwustopniowo, według wzorca stworzenia człowieka z Rdz 2,7: najpierw prorokowanie do kości - zbliżają się z trzaskiem, pokrywają ścięgnami, ciałem i skórą, „ale ducha w nich nie było”; potem prorokowanie do ducha. Cała scena gra wieloznacznością hebrajskiego rûaḥ, które w tych czternastu wersetach oznacza kolejno wiatr, strony świata („od czterech wiatrów”), tchnienie i Ducha Bożego - jedno słowo spina meteorologię, anatomię i pneumatologię, bo życie na każdym poziomie jest darem tego samego Boga. Wyjaśnienie wskazuje pierwszy sens: kości to „cały dom Izraela”, otwarcie grobów to wyprowadzenie z wygnania. Lecz obrazy sięgnęły dalej, niż sięgała odbudowa polityczna - judaizm i chrześcijaństwo odczytały w nich zapowiedź zmartwychwstania umarłych; freski synagogi w Dura Europos z III wieku ilustrują tę wizję właśnie tak, a liturgia Kościoła czyta ją w wigilię Zesłania Ducha Świętego. Ireneusz sięgał po nią w obronie zmartwychwstania ciała: skoro Bóg na początku ulepił człowieka z prochu, może też ożywić wyschłe kości - ciało jest Jego dziełem, nie przeszkodą. Refren „i poznacie, że Ja jestem Pan” mówi o poznaniu przez doświadczenie: lud, który uważa się za martwy, pozna Boga po tym, że żyje.
Urugwaj przygotowuje się do wizyty papieża Leona XIV, który 6 listopada przybędzie do tego kraju w ramach podróży apostolskiej obejmującej również Argentynę i Peru. Wcześniej, w dniach 14-18 września, urugwajscy biskupi udadzą się do Rzymu, gdzie zamierzają przedstawić Ojcu Świętemu „obawy i nadzieje, wartości, doświadczenia i realia” mieszkańców kraju.
W związku z przygotowaniami do wizyty Kościół w Urugwaju zachęca wiernych do przekazywania papieżowi swoich przesłań. Zebrane wypowiedzi zostaną opracowane w formie wspólnego dokumentu i przekazane Leonowi XIV przed jego przyjazdem jako „portret” społeczeństwa urugwajskiego.
Warsztaty muzyczno-liturgiczne od lat pomagają Polakom odkrywać głębię liturgii i piękno tradycyjnych pieśni religijnych. Zrodziły się z pragnienia kilkorga muzyków, by podzielić się zachwytem nad pięknem śpiewu liturgicznego, a dziś stanowią fenomen, którego owocem są setki parafialnych chórów i tysiące wiernych, w których rośnie umiłowanie liturgii i muzyki, łączącej tradycję z poruszającą duszę współczesną harmonią. Są też przykładem troski o muzykę sakralną, o której mówił ostatnio Leon XIV.
„To piękny dar dla Kościoła, a zwłaszcza dla młodych ludzi – mówi o warsztatach muzyczno-liturgicznych bp Grzegorz Suchodolski, który odpowiada w Konferencji Episkopatu Polski za duszpasterstwo młodzieży i apostolstwo świeckich – W ostatnich latach widzimy w Polsce ogromne ożywienie i pogłębienie świadomości liturgicznej. Młodzież, ale też dorośli, na nowo zachwycają się w liturgią, i śpiewem pieśni, które, choć mają niekiedy po kilkaset lat, na nowo przemawiają do nich za sprawą pięknych aranżacji. To promieniuje także poza Polską: pielgrzymi z innych krajów, którzy uczestniczyli m.in. w Światowych Dniach Młodzieży w Krakowie i modlili się z nami na w Casa Polonia podczas Jubileuszu Młodzieży w Rzymie, byli pod wrażeniem piękna muzyki, w którą także mogli się włączyć. Dlatego z wdzięcznością przyjmuję wiadomości o kolejnych warsztatach muzyczno-liturgicznych, organizowanych w różnych stronach Polski”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
