Kocham moją Ojczyznę, dlatego coraz bardziej martwię się o nią. Tak wiele złego dzieje się w niej pod płaszczykiem obrony demokracji, praw i wolności. Różne siły lewackie i neoliberalne za pomocą mass mediów dokonują przewartościowania wszystkich wartości. Manifestują poparcie dla zabijania poczętych i nienarodzonych dzieci w imię obrony tzw. praw reprodukcyjnych kobiet, pod cynicznym hasłem: „aborcja ratuje życie”, nie dostrzegając faktu, że tzw. niechciane ciąże oraz patologiczne, często są wynikiem rozseksualizowania społeczeństwa już od przedszkola oraz stosowania przez kobiety od najmłodszych lat różnych środków antykoncepcyjnych zaburzających pracę ich organizmu. Te same siły w sposób jawny i metodyczny ośmieszają tradycyjną rodzinę zbudowaną na fundamencie trwałego, monogamicznego i dozgonnego związku mężczyzny i kobiety, na rzecz przeróżnych alternatywnych związków/hybryd małżeńsko-rodzinnych.

Jaka demokracja?

Są i tacy, którzy rzekomo w imię obrony demokracji szczują i donoszą na Polskę do różnych organizacji i instytucji zagranicznych. Bronią Trybunału Konstytucyjnego, którym jeszcze przed kilkoma miesiącami nikt się nie interesował, a wielu może nawet nie wiedziało o jego istnieniu. Natomiast ci sami, którzy niejednokrotnie lekceważyli jego postanowienia, dziś rozrywają spektakularnie szaty, mówiąc o wyimaginowanym gwałcie czynionym na polskiej demokracji. Ale w tym krzyku zapominają o tym, że demokracja nie jedno ma imię. W czasach PRL-u także mieliśmy demokrację, zwaną śmiesznie - z racji tautologii - demokracją ludową. A dziś, o jaką demokrację walczą tzw. zakodowani (na marginesie powstaje pytanie, przez kogo)? Wydaje się, że „zażarcie” (nawet za cenę donoszenia na własna Ojczyznę i demokratycznie wybrany rząd) walczą o demokrację proceduralną i liberalną. W tej pierwszej, najważniejsze jest zachowanie procedur (zgodność wymaganych głosów, liczba członków danej instytucji, itd.), przy równoczesnym nie zważaniu na racjonalność i zgodność procedowanych dokumentów z naturą człowieczeństwa. A przecież, jeżeli państwo prawa nie weźmie pod uwagę tego faktu, kierując się tylko regułami proceduralnymi i formalnymi, to może promować takie prawo, które choć legalnie i instytucjonalnie właściwie przeprowadzone, może być jawnie niesprawiedliwe i demoralizujące. Natomiast tzw. nowoczesna demokracja neoliberalna (woluntarystyczna) nie opiera się na żadnych obiektywnych oraz uniwersalnych założeniach etycznych. Postuluje ona „neutralność światopoglądową” państwa, a więc także neutralność etyczną.

Fałszywy kult polityki

Jan Paweł II spośród rożnych zagrożeń, jakie niesie ze sobą współczesne zafałszowane podejście do polityki i rozumienia demokracji, podkreślał i przestrzegał przed marginalizowaniem chrześcijaństwa w życiu publicznym i politycznym, przy równoczesnym ujmowaniu polityki, jako „świeckiej religii” oraz przed fałszywym kultem polityki. W związku z tymi tendencjami pisał, że „gdy ludzie sądzą, że posiedli tajemnice doskonałej organizacji społecznej, która eliminuje zło, sądzą także, iż mogą stosować wszelkie środki, także przemoc, czy kłamstwo, by ją urzeczywistnić. Polityka staje się wówczas «świecką religią», która łudzi się, że buduje w ten sposób raj na ziemi. Żadnego jednak wyposażonego w organizację polityczną społeczeństwa, które posiada własną autonomię i prawa, nie można nigdy mylić z Królestwem Bożym. (...) Roszcząc sobie prawo do formułowania tego sądu już teraz, człowiek stawia siebie na miejscu Boga i sprzeciwia się Jego cierpliwości” (Encyklika Centesimus annus, nr 12). To swoiste „ubóstwienie” polityki i mechanizmów demokratycznych prowadzi nie tylko do prób rugowania religijnego wymiaru życia publicznego, ale także do oderwania polityki od fundamentów etycznych. Dlatego głęboki realizm nakazuje odrzucić wizję polityki, jako namiastki religii - „świecką religię”, gdyż jest to następna i bardzo niebezpieczna w konsekwencjach utopia, co potwierdza nowożytna historia.

Jakiej demokracji potrzebuje dzisiaj Polska?

Autentyczna demokracja powinna być personalistyczno-aksjologiczna, tzn. licząca się z każdym i całym człowiekiem, pojmowanym w sposób integralny oraz ze wspólnotami, które on tworzy, na czele z tradycyjną rodziną. U podstaw demokracji personalistyczno-aksjologicznej znajdują się trwałe i życiowo donośne wartości, takie jak: godność osobowa, prawda, dobro, miłość, sprawiedliwość, słuszne prawo będące w zgodzie z prawem naturalnym. Demokracja jest „dzieckiem” myśli i kultury europejskiej. Nie sposób zrozumieć idei demokracji oraz nie możliwe jest budowanie autentycznej demokracji bez osadzenia jej w tradycji, kulturze i religii chrześcijańskiej, w których ona ma ona swoje korzenie i życiodajną glebę, o czym przypominał św. Jan Paweł II w adhortacji apostolskiej Ecclesia in Europa (28.06.2003, nr 24-29). Lewacy, neoliberałowie, karierowicze i cynicy muszą wreszcie zrozumieć, że Polska to wspólne dobro Polaków - a nie innych narodów i biznesowych korporacji; a autentyczna polityka, to nie walka o zdobycie i utrzymanie władzy oraz partyjnego prestiżu, ale roztropna troska o dobro wspólne. Papierkiem lakmusowym prawdziwej demokracji i polityki jest stosunek rządzących i opozycji do spraw i problemów zwykłego obywatela oraz podstawowej wspólnoty, jaką jest rodzina, ufundowana na monogamicznym, trwałym i dozgonnym związku małżeńskim, zawartym pomiędzy mężczyzną i kobietą - bo tylko taki związek służy integralnemu rozwojowi każdego człowieka, który jest procesem całożyciowym, co potwierdza psychologia i pedagogika oraz doświadczenie dnia codziennego.

Koniec więc z marszami i donosami; koniec z biciem piany i troski o demokrację proceduralną! Czas na autentyczną pracę na rzecz demokracji personalistyczno-aksjologicznej i niepodległej oraz mądrze rozwijającej się Polski.