W ciągu wieków pielgrzymki do grobu św. Jakuba Apostoła w Santiago de Compostela obok pielgrzymowania do Ziemi Świętej i Rzymu należały do najważniejszych. Dzisiaj przeżywają swój renesans.
Św. Jakub Apostoł był prostym rybakiem, który razem ze swoim bratem Janem i Szymonem Piotrem łowił ryby w wodach Jeziora Galilejskiego. Od chwili powołania stał się nieodłącznym towarzyszem Chrystusa. Był obecny w ważnych chwilach życia Jezusa, m. in. przy wskrzeszeniu córki Jaira (zob. Mk 5, 35-43), podczas przemienienia na górze Tabor (Mt 17, 1-13) oraz kiedy Pan Jezus modlił się w Ogrójcu (Mt 26, 36-46). Po Wniebowstąpieniu Pana Jezusa i po Zesłaniu Ducha Świętego św. Jakub poświęcił się pracy apostolskiej. Według tradycji dotarł aż do terenów dzisiejszej Hiszpanii. Odwiedzając Sanktuarium Maryjne w Saragossie, dowiadujemy się, że właśnie tam ok. 40 r. na filarze miała mu się objawić Matka Boża. Powrócił jednak do Jerozolimy, gdzie zginął śmiercią męczeńską, jako pierwszy z Apostołów. W odróżnieniu od drugiego Apostoła o tym samym imieniu nazywa się go Jakubem Starszym.
Nie wiadomo, dlaczego grób Apostoła znajduje się właśnie w Santiago. Tradycja mówi, że odkrył go mnich Pelayo około 800 r., a miejsce wskazały mu gwiazdy. W 847 r. biskup Teadomiro potwierdził prawdziwość odkrycia i od tego czasu zaczęli to święte miejsce nawiedzać pielgrzymi, którzy niekiedy wędrowali tysiące kilometrów. Mówi się o milionach pielgrzymów, którzy przemierzali europejskie szlaki, często ciągnące się nawet z krajów skandynawskich. Stare mapy pokazują, że szlaki wędrówek pielgrzymów biegną nawet z Polski. Najbardziej wytrwali pielgrzymi po nawiedzeniu Santiago docierali do Cabo Finisterre (Przylądek Finisterre), uznawany ówcześnie za „koniec Ziemi”. Muszle zbierane na galicyjskim wybrzeżu, oddalonym od Santiago o ok. 100 km, miały dla pielgrzymów stanowić dowód odbytej pielgrzymki.
Opis starożytnych szlaków prowadzących do grobu św. Jakuba znajduje się w unikalnym XII-wiecznym dziele Liber Sancti Jacobi. Ruch pielgrzymkowy miał swój szczyt w XII w. Powstanie granic państwowych w XV w. oraz reformacja spowodowały zmniejszenie intensywności ruchu pielgrzymkowego. Do ponownej popularności szlaku przyczyniły się m.in. dwie wizyty Ojca Świętego Jana Pawła II w Santiago de Compostela (w latach 1982 i 1989). Właśnie tutaj Ojciec Święty wypowiedział swój słynny Akt europejski, w którym mówił m.in. o wielkim wpływie tego miejsca na całą Europę w ciągu wieków. Z tego miejsca płynął papieski apel: „Z Santiago kieruję do ciebie, stara Europo, wołanie pełne miłości: Odnajdź siebie samą! Bądź sobą! Odkryj swoje początki! Tchnij życie w swoje korzenie. Tchnij życie w autentyczne wartości, które sprawiały, że twoje dzieci były pełne chwały, a twoja obecność na innych kontynentach dobroczynna. Odbuduj swoją jedność duchową w klimacie pełnego szacunku dla innych religii i dla prawdziwych swobód. Oddaj cesarzowi co cesarskie, a Bogu to, co Boskie”. Zachęcał też Ojciec Święty do powrotu Europy do swoich chrześcijańskich korzeni: Europa musi na nowo otworzyć swe bramy dla Chrystusa i nie może się bać otworzyć dla Jego zbawczej mocy granic państw, systemów ekonomicznych i politycznych. W 1987 r. Rada Europy ogłosiła Camino „Pierwszym Szlakiem Europejskim”.
Niniejsza publikacja jest owocem pielgrzymek do Santiago de Compostela (w latach 2001 i 2003). Zrodziła się z potrzeby serca, by podzielić się z innymi tym, co nam dane było przeżyć na tym starożytnym szlaku. Refleksje zawarte w tej książce mają także za zadanie pomóc wszystkim, którzy w Polsce szukają jakichkolwiek materiałów umożliwiających przygotowanie do odbycia tej pielgrzymki. Autorzy mają nadzieję, że ich własne doświadczenie pielgrzymie zachęci innych do podjęcia trudu peregrynacji drogą św. Jakuba.
Książka zawiera trzy świadectwa pielgrzymów, którzy na swój sposób opisują własne przeżycia związane z przemierzaniem Camino. Ostatnią część stanowi przewodnik praktyczny, umożliwiający właściwe przygotowanie się do odbycia pielgrzymki, a także zestaw publikacji i stron internetowych poświęconych Camino de Santiago.