Początki parafii

Pierwsze wzmianki o parafii św. Błażeja sięgają 1902 r., kiedy to w Summit wybudowano kościół filialny parafii Matki Bożej w Riverside, który 6 lat później został erygowany jako parafialny pw. św. Józefa. W lipcu 1918 r. pożar zniszczył kościół św. Józefa. Msze św. zaczęto odprawiać w sali nowo wybudowanej szkoły, gdzie uczyły Siostry Nazaretanki.
Za zgodą abp. Georga Mundeleina, 5 marca 1924 r. część parafii św. Józefa została wyodrębniona jako nowa parafia św. Błażeja. Jej pierwszym proboszczem został ks. Stanisław Kowalewski. Wskutek osiedlania się polskich emigrantów na terenie parafii św. Błażeja rozpoczęto w 1962 r. budowę nowej świątyni. 30 czerwca 1963 r. dokonano uroczystego poświęcenia nowego kościoła, który został wybudowany z brunatnej cegły ozdobionej wapieniem i mógł pomieścić 800 wiernych.
Datą przełomową dla parafii był rok 1972, gdyż wielu parafian odeszło do nowo powstałej parafii św. Fabiana. Pozostali tylko starsi, a do parafii św. Błażeja zaczęło napływać coraz więcej Latynosów.
W styczniu 1990 r. w parafii zamieszkał biskup emeryt Alfred L. Abramowicz, gdzie przeżył ostatnie 9 lat swego życia.

Dzisiaj…

Obecne oblicze parafii św. Błażeja jest przykładem współistnienia ze sobą kilku kultur. Modlą się tutaj: Meksykanie, Polacy i Amerykanie polskiego pochodzenia. Wśród Polaków dużą część stanowią górale. Naocznym dowodem tej różnorodności jest wnętrze świątyni, gdzie obok wizerunku Matki Bożej Częstochowskiej jest Matka Boża z Gwadelupy, Praskie Dzieciątko, Matka Boża z San Juan de Las Lagos, obraz Miłosierdzia Bożego z s. Faustyną oraz Matka Boża z Lourdes.
Proboszczem parafii jest ks. Michał L. Zoufal, któremu pomaga wikariusz ks. Jan Henk, Siostry ze Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Chrystusa Króla dla Polonii oraz dwóch kleryków: Robert Fedek z Seminarium w Mundelein oraz Marcin Szczypuła z Seminarium bp. Alfreda Abramowicza.

Siostry Misjonarki

W 2001 r. na zaproszenie proboszcza ks. Michała L. Zoufala swoją posługę w parafii św. Błażeja rozpoczęły siostry ze Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Chrystusa Króla dla Polonii. Pracują one w Polskiej Szkole Katolickiej, katechizują, odwiedzają chorych z Komunią św. w domach i szpitalach. Siostry dbają także o piękny wystrój świątyni oraz sprawują duchową opiekę nad lektorami i ministrantami. Ich praca jest tu bardzo potrzebna i przyjmowana z ogromną wdzięcznością nie tylko przez społeczność polską, ale także amerykańską i meksykańską.

Polska Szkoła Katolicka

Polska Szkoła Katolicka im. św. Błażeja powstała z inicjatywy proboszcza ks. Michała L. Zoufala. Istnieje od września 2003 r. Funkcję dyrektora szkoły sprawuje s. Renata Bochenek, a sprawami administracyjnymi zajmuje się s. Dorota Domin. Nowo powstała szkoła skupia 241 uczniów na poziomach od przedszkola do liceum. Jak wskazuje sama nazwa szkoły, duży nacisk położony jest na wychowanie katolickie dzieci i młodzieży, kształtowanie ich serc i sumień w duchu Ewangelii. Katecheci przygotowują dzieci i młodzież do sakramentów świętych, a nad całym programem katechetycznym czuwa s. Anna Kalinowska. Polska Szkoła Katolicka ponadto wpaja w serca uczniów miłość do Ojczyzny - Polski, poprzez naukę języka polskiego, historii i geografii.
Od samego początku dzieci i młodzież wraz z nauczycielami i rodzicami czynnie angażują się w przygotowanie uroczystych liturgii Mszy św. szkolnych, które odbywają się w każdą trzecią niedzielę miesiąca. Uczniowie Polskiej Szkoły Katolickiej im. św. Błażeja brali także udział w konkursie plastycznym Matka Boża Różańcowa i wykonali własnoręcznie laurki z życzeniami dla Ojca Świętego z okazji 25-lecia jego Pontyfikatu.
Na uwagę zasługują dzieci ze szczególnymi talentami aktorskimi, które przygotowały montaż słowno-muzyczny o Ojcu Świętym i jasełka, prezentując je wszystkim parafianom. Mimo krótkiego czasu istnienia Polska Szkoła Katolicka działa bardzo prężnie, angażując się w życie parafii św. Błażeja oraz rozwijając w dzieciach i młodzieży ducha katolicyzmu i polskości.

Grupa modlitewna św. Ojca Pio

Grupa modlitewna została założona w 2003 r. przez byłego wikariusza ks. Franciszka Florczyka. Skupia ludzi, którzy w szczególny sposób oddają cześć św. Ojcu Pio. Grupa spotyka się 23. dnia każdego miesiąca (dzień śmierci Ojca Pio) na wspólnej Eucharystii i Nowennie. Czciciele św. Ojca Pio wypraszają wiele łask za jego pośrednictwem dla siebie, swoich rodzin i całej parafii.

Koło Żywego Różańca

Koło zostało zainicjowane przez parafian, którzy odpowiadając na wezwanie Maryi, odczuli potrzebę modlenia się na różańcu. Wierni temu wezwaniu, codziennie po Mszy św. w języku polskim, modlą się wspólnie, wypraszając łaski dla Ojca Świętego, parafii i całego świata.

Lektorzy i służba liturgiczna

Lektorzy i służba liturgiczna są bardzo ważnym ogniwem w przygotowaniu liturgii Mszy św. poprzez czytanie Słowa Bożego i służbę ołtarza. Parafia św. Błażeja cieszy się obecnością dwóch kleryków: Roberta Fedka i Marcina Szczypuły, którzy są wielką pomocą dla parafii jako lektorzy, ministrowie Eucharystii i katecheci.

Zespół „Tęcza”

W parafii św. Błażeja istnieje również Szkolny Zespół Dziecięcy „Tęcza”, który powstał z inicjatywy s. Renaty Bochenek. Dzieci upiększają swoim śpiewem liturgię niedzielnej Mszy św., chwaląc Boga pieśnią.

Św. Błażej

Patron parafii, Biskup Męczennik, zmarł ok. 315 r. Pochodził z Sebasty w Armenii. Miał być lekarzem, porzucił jednak swój zawód i oddał się życiu na pustyni. Kiedy zmarł biskup Sebasty, duchowni obwołali go biskupem. Był więziony przez cesarza Licyniusza, zaciekłego wroga chrześcijanstwa. Przebywając w więzieniu, uprosił u Boga cudowne uleczenie chłopca, któremu gardło przebiła ość z ryby. Chłopcu groziło uduszenie. Św. Błażej wziął dwie świece, złożył je na kształt krzyża i trzymając je pod brodą chłopca, błogosławił go. Wtedy stał się cud uleczenia. Dla upamiętnienia tego zdarzenia Kościół w dzień św. Błażeja przez znak dwóch świec połączonych w kształcie krzyża błogosławi chorych na gardła. „Przez wstawiennictwo św. Błażeja Biskupa i Męczennika niech Bóg uwolni cię od wszystkich dolegliwości gardła i od wszelkiego innego złego”. Prosimy w ten sposób o uwolnienie nie tylko od chorób fizycznych, ale i duchowych niebezpieczeństw, które pochodzą od złych nawyków w mowie: kłamstwa, plotkowania, intryg.