Świat jako środowisko życia i działania człowieka może nas przybliżać do Pana Boga. Bywa także inaczej. Może nas od Pana Boga oddalać. Przybliża do Stwórcy, jeśli nie jest popsuty grzesznym działaniem ludzi. W Piśmie Świętym, szczególnie u św. Jana świat i królestwo Boże są w pewnego rodzaju opozycji. Stąd natchniony Autor daje następujące pouczenie: "Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie! Jeśli kto miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca. Wszystko bowiem, co jest na świecie, a więc: pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha tego życia nie pochodzi od Ojca, lecz od świata. Świat zaś przemija, a z nim jego pożądliwość; kto zaś wypełnia wolę Bożą, ten trwa na wieki" (1 J 2, 15-17).

W naszym sercu jest jakaś przedziwna tendencja do szukania rzeczy światowych. Pociąga on nas swoim zwodniczym powabem. Nic nie byłoby w tym złego, żeby nie było to połączone z tendencją do grzechu. Nie potrzeba dużego wysiłku i trudu, aby wejść w krąg zła. Nie trzeba tego się uczyć. Skłonności do grzechu zawsze wędrują na obrzeżach serca, aby znaleźć miejsce wejścia.

Aby odnaleźć znaki królestwa Bożego, trzeba wiele się natrudzić. Aby znaleźć czas na modlitwę, niejednokrotnie należy rezygnować z innych zajęć. Potrzeba też nieustannego przezwyciężania lenistwa. Jeszcze trudniej jest w niektórych zlaicyzowanych środowiskach świadczyć o Bogu poprzez postawę czy też świadectwo słowne. Boimy się izolacji, wyśmiania lub lekceważenia.

Spotkaliśmy się być może z barierami, których nie potrafimy po ludzku przekroczyć. Jezus to dokładnie przewidział. Z tego też powodu obiecał Apostołom i nam pomoc "z wysoka" - zapowiedział Ducha Świętego, który umocni człowieka i usposobi go do świadczenia o Bogu.

Bez pomocy Ducha Świętego nasze wysiłki odnośnie życia duchowego okażą się słabe i niewystarczające. W sprawach królestwa Bożego w naszym sercu, jak i na świecie należy całkowicie zaufać Bogu. Przed Nim otworzyć serce.

Wtedy to Duch Święty sprawi, że do naszego serca zaczną docierać szlachetne pragnienia: modlitwy, doświadczenia Boga, kochania Go, rozumienia innych przez światło Ewangelii. Te natchnienia najczęściej mają miejsce na modlitwie.

Duch Święty jest tym, który wspomaga nas w słabościach, prowadzi i utwierdza w dobrym. Dajmy porwać się Jego modlitewnym natchnieniom.