W ubiegłym roku parafia Uniejów obchodziła z udziałem Biskupa Ordynariusza diamentowy jubileusz zatwierdzenia przez Stolicę Apostolską kultu bł. Bogumiła, którego relikwie znajdują się od XVII w. w miejscowym kościele. W roku bieżącym mija 75 lat od uroczystości beatyfikacyjnych, sprawowanych w Uniejowie. Istniała bowiem w Kościele praktyka, że fakty dokonywane w Rzymie świętowano poza Wiecznym Miastem w roku następnym: np. Jubileusz Odkupienia, przypadający w 1933 r. obchodzony był poza Rzymem w 1934 r. Ponieważ ubywa świadków uniejowskich uroczystości z roku 1926, związanych z zatwierdzeniem przez Kościół abp. Bogumiła jako Błogosławionego, wypada przypomnieć to wydarzenie, tym bardziej, że bł. Bogumił jest - obok św. Józefa - patronem diecezji włocławskiej.

Podobnego wydarzenia Polska nie przeżywała od dwustu lat, zamierzano zatem zorganizować obchody o zasięgu ogólnokrajowym, z udziałem prezydenta RP, Episkopatu Polski i kapituł. Centralne nabożeństwa planowano urządzić na błoniach za rzeką. Pod protektoratem rządcy diecezji, bp. Stanisława Zdzitowieckiego i honorowym przewodnictwem pochodzącego z parafii Uniejów bp. Wojciecha Owczarka powołano komitet, którego kierownictwo spadło na barki miejscowego proboszcza i dziekana ks. kan. Jana Cyranowskiego. W ramach komitetu powstały sekcje do wydzielonych zadań: informacji, finansów, kwaterunku pątników i ich wyżywienia oraz dowozu z Łodzi, Sieradza, Turku, Koła i Łęczycy.

W przeprowadzenie uroczystości zaangażował się ks. Cyranowski, który zaledwie półtora roku przed planowanymi obchodami, po śmierci ks. kan. Aleksandra Jędrychowskiego, objął parafię Uniejów. Ksiądz Proboszcz posiadał bogate doświadczenie duszpasterskie, oświatowe i społeczne, nabyte w ponad dwudziestoletniej posłudze kapłańskiej. Miał też oddanych pracowników: miejscowego prefekta (i jednocześnie proboszcza w Śpicimierzu), ks. Stanisława Zaborowicza oraz wikariusza, ks. Stanisława Michniewskiego.

Sprawa została szeroko nagłośniona. Kurie diecezjalne były poproszone o podanie przewidywanej liczby pątników. Wydano 20 tys. broszur autorstwa ks. Cyranowskiego, zawierających żywot Błogosławionego wraz z nabożeństwami i opisem cudów.

Przeprowadzono gruntowny remont modrzewiowego kościoła pw. Bożego Ciała: szalowanie, pokrycie dachu blachą cynkową oraz założenie instalacji elektrycznej. W świątyni pokolegiackiej odnowiono i pozłocono konfesję nad sarkofagiem, w organach uzupełniono brakujące metalowe piszczałki (zrabowane przez Niemców pod koniec wojny). Zelektryfikowano kościół nie tylko wewnątrz ale i na zewnątrz, umieszczając rzędy kolorowych żarówek w pobliżu rynien i na gzymsach kościoła. Dla prowincjonalnego miasteczka stanowiło to w owych czasach wizualną atrakcję. Prąd doprowadzono z miejscowego młyna. Do przewidywanych ołtarzy polowych sprawiono dwa duże obrazy Błogosławionego. Na ich wzór wykonano w Drukarni św. Wojciecha oleodruki do rozprowadzania wśród parafian i pątników. Swoją działalnością ks. Cyranowski zaskarbił sobie serdeczną i wdzięczną pamięć parafian uniejowskich. Należy zaznaczyć, że wymienione przedsięwzięcia prowadzone były w trudnym finansowo czasie powojennego zubożenia społeczeństwa i galopującej inflacji. Nic więc dziwnego, że z pomocą materialną pospieszyła cała diecezja. Duchowemu przygotowaniu parafian do uroczystości służyły misje, które w dniach od 11 do 19 kwietnia 1926 r. przeprowadzili Ojcowie Jezuici.

Pomimo starannych przygotowań, uroczystość nie wypadła tak okazale, jak się spodziewano. W Warszawie dokonywał się bowiem w tym czasie przewrót majowy, połączony z walkami ulicznymi i sparaliżowaniem komunikacji w całym prawie kraju. Do Uniejowa przyjechało tylko trzech biskupów: Wincenty Tymienicki, Stanisław Łukomski i Władysław Krynicki, oraz delegacje czterech kapituł katedralnych: lwowskiej, łomżyńskiej, łódzkiej, włocławskiej oraz kolegiackiej z Kalisza. Przybyło dziewięćdziesięciu kapłanów i blisko 30 tys. pątników.

Uroczystość połączono ze świętami Zesłania Ducha Świętego, przypadającymi wówczas 23 i 24 maja. W wigilię Świąt, relikwie bł. Bogumiła przeniesiono procesjonalnie do kościoła pw. Bożego Ciała, gdzie wierni oddawali im cześć. Nazajutrz relikwie przeniesiono z powrotem do świątyni pokolegiackiej. Uroczysta Suma z kazaniami była odprawiana przez księży biskupów jednocześnie w kościele i na rynku. Posiłek dla zaproszonych gości urządzono w zamku. Po centralnej uroczystości, z udziałem bp. Krynickiego i w asyście czterech kapłanów, cząstkę relikwii Błogosławionego w srebrnym relikwiarzu przewieziono do Dobrowa ozdobnym karawanem ciągnionym przez sześć białych koni. Po drodze zatrzymano się w Koźminie - miejscu urodzenia Błogosławionego, gdzie w czasie krótkiego nabożeństwa Ksiądz Biskup wygłosił kazanie. Uroczystościom w Dobrowie przewodniczył bp Owczarek.

Po zakończeniu uroczystości, na jednym z posiedzeń Rady Miejskiej Uniejowa przyjęto uchwałę o przemianowaniu ulicy Łęczyckiej na ul. Błogosławionego Bogumiła. Przez wiele lat po tych wydarzeniach wspominano w Uniejowie o... sporych stratach, jakie ponieśli rzeźnicy. Licząc bowiem na wielki napływ pielgrzymów i gości przygotowali dużą ilość wyrobów mięsnych. Ponieważ pątnicy nie dopisali, rzeźnicy zmuszeni byli topić owe wyroby w rzece... Mówiono również, że po tym fakcie władze żydowskie zabroniły wyznawcom spożywać (jako nie koszerne) ryby złowione w Warcie między Sieradzem a Poznaniem.

Ksiądz Cyranowski był nadal był czynny w życiu społecznym. Brał udział w posiedzeniach Rady Miejskiej, Szkolnej Rady Powiatowej i w Sejmiku Powiatowym w Turku. W kronice diecezjalnej (1931, s. 140) podano o nim: "(...) odznaczał się niepoślednim darem kaznodziejskim tak, że z okolicznych parafii przybywali chętnie na jego kazania" . Zmarł w 55 roku życia, po niedługiej chorobie, w dniu 20 czerwca 1930 r. Okazały pogrzeb odbył się w Uniejowie 23 czerwca. Ceremoniom żałobnym przewodniczył bp Owczarek przy współudziale 40 kapłanów oraz cechów, miejscowych organizacji i tłumu wiernych. W kondukcie kroczyła z wieńcem również delegacja żydowska, zajmując miejsce przed krzyżem.