Reklama

Polska

Mój Bóg jest dobry jak chleb

Kazanie wygłoszone na Prezydenckich Dożynkach w Spale, w obecności Pana Prezydenta RP Andrzeja Dudy, w niedzielę, 17 września 2017 r.

Panie Prezydencie

2017-09-18 10:33

[ TEMATY ]

kazanie

dożynki

bp Zawitkowski

bp Józef Zawitkowski

Grzegorz Jakubowski/KPRP

Rzeczpospolitej Polskiej!

Chylę czoło przed Osobą

Pana Prezydenta,

Reklama

tak składając hołd

Najjaśniejszej Rzeczpospolitej Polskiej,

Ojczyźnie mojej rodzonej,

co mnie zbożami swoich pól

jak mlekiem wykarmiła.(M. Konopnicka)


Grzegorz Jakubowski/KPRP

Dostojna Pani Starościno!

Dostojny Panie Starosto Spalskich Dożynek!

Czcigodni Goście i Domownicy Spały,

Wszyscy – Kochani moi!


Jacy piękni jesteście,

Ludzie Dożynkowi!

Bądźcie dumni, bo żniwa już pokończone,

są dożynki w Spale – z Panem Prezydentem!


Tylko ta dzisiejsza Ewangelia Święta.

Mam przebaczyć bratu

siedemdziesiąt siedem razy?

Jestem słaby.

Nie dam rady!


Boże z Twoich rąk żyjemy

Choć naszemi pracujemy,

My ci damy trud i poty

Ty nam daj urodzaj złoty.

(Fr. Karpiński)

Boże, Ojcze, który jesteś w niebie!

Ciebie codziennie proszę o chleb powszedni,

a Ty otwierasz swoją dłoń

i karmisz nas do syta.

(Ps 145, 16)


Chleb nam na polach cudem rozmnożyłeś,

aby starczyło dla ptaków niebieskich

i dla synów ludzkich.


Matko Boska Częstochowska w Spale!

moja Siewna, Zagrzewna, Jagodna i Zielna,

moje Uzdrowienie!

Pozwoliłaś mi doczekać

Prezydenckich Dożynek w Spale

w Roku Pańskim 2017.

Dziękujemy Ci Królowo,

a Łowicka Księżno!


Panie Prezydencie!

Oraczem jestem z Boczek od Chełmońskiego.

Woły ujarzmione ciągną sochę.

Dziadziuś wołał:

Tylko delikatnie za rękojeść trzymaj,

żebyś ziemi nie skaleczył,

bo ją boli, i wtedy ziemia płacze.

A kiedy przyjdzie czas na Ojcze nasz,

to niech Anioły orzą,

a ty odpocznij!


Dziadziuś!

Bociany odleciały!

Ale powrócą – wnusiu, wrócą,

bo ptaki i ludzie

wracają do gniazd.


Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Kazanie w 150 rocznicę urodzin Władysława Reymonta

2017-05-08 13:27

[ TEMATY ]

kazanie

bp Józef Zawitkowski

Bożena Sztajner

Kazanie radiowe
w Bazylice Świętokrzyskiej
w Warszawie 7 maja 2017 r.
w 150 rocznicę urodzin
Władysława Reymonta

Panie Boże Wielki zapłać!

Kochani moi!

Zatęskniłem za Wami!

Wzruszyły mnie dziś słowa św. Piotra:

Mężowie, Bracia!

Tego Jezusa, którego Wy

zabiliście rękami bezbożnych(por. Dz 2, 36)

ja widziałem żywego,

ja z nim jadłem chleb,

On mnie pytał, czy go kocham

więcej niż Wy?

Piotrze, to co my mamy czynić?

Nawróćcie się i przyjmijcie chrzest

w imię Jezusa Chrystusa

i ratujcie się z tego bezbożnego pokolenia.

Tego dnia przyjęło chrzest

około trzech tysięcy mężczyzn, (por. Dz 2, 37-41)

a kobiety są pobożniejsze.

I jeszcze.

Słuchajcie dobrze,

co dziś mówi Dobry Pasterz:

Ja jestem bramą owiec.

Inni przede Mną byli

złodziejami i rozbójnikami

i tych nie słuchają owce.

Złodzieje przychodzą, kradną,

zabijają i niszczą.

Ja przyszedłem po to,

abyście życie mieli

i mieli je w obfitości(por. J 10, 1-10)

Ja jestem dobrym Pasterzem! (J 10, 11)

Partie przeminą,

rządy się zmienią

nowoczesne się zestarzeją

poczty zmienią nam kody,

przeklętnicy w teatrach

na klątwę pomrą,

a Jezus życie swoje odda za owce. (por. J 10, 11)

Czy zrozumieliście to wszystko?

Odpowiedzieli Mu, tak! (Mt 13, 51)

To dobrze, ale zauważcie

jak dziś nam majem powiało,

u Świętego Krzyża, w Warszawie.

Tak się stało kolorowo.

Witam więc Gości z Kobiel Wielkich,

z Tuszyna, z Lipiec Reymontowskich

i z Łowicza.

Góry, doliny, strumyki i gaje zielone

śpiewajcie Matce Bożej:

Chwalcie łąki umajone!

A dlaczego dziś i skąd takie święto?

Bo dziś jest 150-ta rocznica urodzin

wielkiego Polaka, noblisty

Władysława Reymonta.

Właśnie dziś, w niedzielę 7 maja 1867 r.

w szacownej rodzinie państwa

Reymentów urodził się drugi chłopiec,

a cała rodzina liczyła 9-cioro dzieci.

Ojciec Józef szanowany organista,

literatem zwany i pobożna Antonina

z Kupczyńskich postanowili

ochrzcić chłopca w najbliższą niedzielę

tj. 14 maja tamtegoż roku.

Dlatego pierwsze imię chłopca było

Stanisław, drugie Władysław,

Chrzcicielem i ojcem chrzestnym

był dostojny kanonik z Tuszyna

Szymon Kopczyński,

a świadkami chrztu była

Jaśnie Wielmożna Melania Szadkowska

z Huty Drewnianej

i dwaj szacowni gospodarze

z Kobiel Wielkich, niepiśmienni.

Metryczne dane chłopca brzmią:

Stanisław Władysław Reyment.

Kiedy i dlaczego sam Reyment

zmienił swoje dane na Władysław

Reymont, niech nam powiedzą

historycy.

Proszę samego Pana Reymonta,

aby pozwolił mi dalej mówić kazanie

Jego słowami.

Pierwszy fragment to pochwałaŁowiczaków:

Łowiczaki, lud rosły i piękny.

Znać w twarzach i ubraniach

zamożność dawną.

Kostiumy mają wspaniałe.

Kobiety zupełnie ładne

pstrzą się między naszą szarzyzną,

niby maki, całe pąsowo ubrane,

wszystkie w trzewikach

sznurowanych czerwonymi tasiemkami,

w koralach

i z chustkami białymi w ręku.

Mężczyźni w spodniach czerwonych

w pasy poprzeczne białe, żółte i zielone.

Kapotki granatowe,

obwiedzione sznurkami czerwonymi,

kapelusze szpiczaste,

czerwone wstążeczki u koszul.

(Wł. Reymont – Pielgrzymka do Jasnej Góry)

Dziękujemy Panie Reymont

za łowickie komplementa!

Moją sympatią w Chłopach

jest Kuba, Borynowy parobek.

To on uczył Witka pacierza, ale jak?

Witek mów w i e r z ę.

A chłopak mylił się

i latał oczami po sadach.

Bacz coć rzekłem,bo to pacierz!

Dyć baczę, Kuba, baczę!

To czegójślepiasz po sadach?

Bo widzi mi się,co są jeszcze

jabłka u Kłębów…

Zjadłbyś!

A sadziłeś je, co?

Powtórz W i e r z ę.

Kuba, Wyście też kuropatwów,

nie wywiedli, a wzieniście ich

całe stado.

Głupiś! Jabłka są Kłębowe,

a ptaszki Panajezusowe, rozumiesz?

Aleście je wzieni z dziedzicowego pola.

I pole jest Panajezusowe.

Hale, jaki mądrala,

A powtórz W i e r z ę…

Mój Kuba zaniósł dobrodziejowi

kuropatwy złapane na dziedzicowym polu.

Ksiądz dobrodziej dał mu za to złotówkę.

Bóg ci zapłać, Kuba,

dobry z ciebie człowiek i pobożny…

Cie za te parę ptaszków

a tylachna pieniędzy!

Ino jeden ksiądz uszanuje człowieka,

ino on jeden!

A przecież rodowy był, gospodarski syn,

nie znajda żaden, nie obieżyświat,

a chrześcijanin i prawy katolik.

Nadział czapkę na skołtunioną głowę

i wolno, godnie ruszył do kościoła.

Dzisiaj nie ostał się w kruchcie…

Parł prosto, aż przed wielki ołtarz,

gdzie stojał Boryna i wójt sam.

Zaczęło się nabożeństwo.

Uklęknął przy samej kracie,

śpiewał z innymi zapatrzony w ołtarz,

gdzie u góry był Bóg Ojciec,

Siwy Pan i srogi, a pośrodku

sama Częstochowska

w złocistym obleczeniu,

patrzyła na niego…

i poczuł się jakby w niebie,

w tych ślicznościach.

Ruszyć się nie śmiał

ino klęczał wpatrzony w czarniawą,

matczyną słodką twarz.

Ksiądz szedł na ambonę,

a Kuba wpatrzony był w dobrodzieja,

jak w obraz święty…

A dobrodziej wołał wielkim głosem

o upamiętanie błagał, zaklinał, prosił,

aż Kuba nie wytrzymał

i ryknął głośnym płaczem,

a za nim naród cały.

Jęk przeleciał kościół

a naród runął twarzami na podłogę.

Jezus! Jezus, mój Kochany!

szeptał Kuba olśniony,

ale złotówkę mocno dzierżył w garści,

bo gdy Jamroży zaczął chodzić z tacką

Kuba rzucił mocno pieniądz

i długo, jako że tak czynili gospodarze,

wybierał sobie reszty…

Potem procesja obchodziła kościół.

Kuba osłaniał dłonią świecę

i trzymał się uparcie

tuż przy księdzu, nad którym

Boryna i kowal, i wójt, i Tomek Kłąb

nieśli czerwony baldachim,

a spod niego promieniowała

monstrancja złota i była cała

w ogniach słońca, a przez środek szklany

widać było bladą, przeźroczystą

Hostię świętą…

Jezu, Jezu, mój kochany!

Kuba Kochany,

jak ja bym chciał

mieć Twoją wiarę!

Święty Paweł napisał nam o niebie

tylko jedno zdanie:

Ani oko nie widziało,

ani ucho nie słyszało,

co Bóg przygotował tym,

którzy Go kochają,(por.1 Kor 2, 9)

a Reymont tak wzruszająco opisał

jak dusza Kuby szła

pod Pana Jezusowe nóżki.

Kuba spał w stajni.

Trwało jeszcze wesele u Borynów.

Józka przyniosła Kubie

dużo weselnego jedzenia.

Podjem sobie choć raz do syta.

Mój Boże, tyla tego…

Żałość ściskała mu duszę

i łzy pociekły po twarzy.

Płakał rzewnie, aż się zanosił

jak to dzieciątko ukrzywdzone.

Dostaniesz piesku, dostaniesz.

Nie skomlij ino.

Ale już dusza Kubowa wychodziła z niego

i niosła się we światy,

jako ten ptaszek Jezusowy…

Przywierała czasami do ziemie świętej,

by odpocząć trochę,

utulić swój płacz sierocy…

między kochane zachodziła,

wśród żywe szła,

do bratów wołała żałośnie

i u serc prosiła pomocy,

aż mocą Jezusową skrzepiona

i miłosierdziem, niesła się

na te pola wiośniane,

na te Boże ugory …

I wyżej leciała, i dalej aż tam

gdzie już nie usłyszysz

człowieczego płakania,

ni żałosnego skrzybotu duszy.

Tam zaś, gdzie ino pachnące lilie wiosną,

gdzie kwietne pola

miodną słodkością szumią…

gdzie jest wieczny dzień.

Gdzie ino ciche modlenie płynie

i dymy pachnące wleką się cięgiem

jako te mgły.

Gdzie dzwonki brzęczą

i organy cicho grają,

i święta ofiara odprawuje się ciągle

i naród już bezgrzeszny,

aniołowie i święci pośpiewują

chwałę Bożą, gdzie Kościół

nieśmiertelny, Boży.

Gdzie ino duszy człowieczej

modlić się, a wzdychać,

a płakać z radości

i weselić się trzeba z Panem.

Tam się ano rwała umęczona,

odpocznienia tęskliwa Kubowa dusza.

Gdy dom weselny tańcował wciąż

Kuba w ten sam czas

składał duszę swoją,

pod Panajezusowe nóżki.

(Wł. Reymont – Chłopit.I)

O, jak Ci zazdroszczę,

Kochany Kuba!

Po Mszy świętej, pójdziemy

przed filar w tym kościele,

gdzie serce Reymontowe wciąż woła:

Ostańcie z Bogiem – ludzie kochane!

Zostawimy ci łowickie kwiaty,

pąsowe róże, modroki i maki

i zmówimy przy Twej Częstochowskiej

Pod Twoją obronę.

Pójdziemy też na Powązki.

Teraz już kamienie wołają:

Ziemię rodzoną

jak matkę kochać nas uczył.

Panie Reymoncie,

zostaw tę Warszawę.

Tu Świętości moje profanują.

Przypomnij nieukom, że:

Sztuka miłości jest profilem!

Co się w dziejach zowiesz erą:

Zwiesz się razem duchem i literą.

O Ty doskonałe wypełnienie

consummatumest!

Sztuka jest kościołem pracy.

Piękno jest po to,

aby zachwycało,

a praca po to,

by się zmartwychwstało.(C. K. Norwid)

Przyjdź do Lipiec.

Tam na polu Boryny

ponoć wciąż ktoś sieje

i Łapa czasem płacze żałośnie.

Pora wstać, pora..

Żegnał się Maciej wielekroć razy

zaczynając pacierz.

Kto me woła?

Łapa zaskomlał cosik.

Prawda piesku, pora siać!

Boryna przyklęknąłna zagonie,

jął w nastawioną koszulę

nabierać ziemi, niby z tego wora

zboże naszykowane do siewu.

Szedł do końca pól i siał.

Puszczaj, Kuba, brony, a letko!

A kiedy noc ździebko zmętniała

pustą ręką siał,

jakby już samego siebie

do ostatka rozsiewał

na te praojcowe role…

Gospodarzu, Gospodarzu!

Dyć jestem, czego? co?...

Ostańcie z nami! Ostańcie!

Nagle wszystko ucichło,

niebo się przed nim rozwarło,

a tam w jasnościach oślepiających

Bóg Ojciec,

siedzący na tronie ze snopów

Pódźże do mnie duszyczko człowiecza.

Pódźże, utrudzony parobku.

Zachwiał się Boryna,

roztwożył ręce

jak w czas Podniesienia.

Panie Boże zapłać!

I runął na twarzprzed tym

Majestatem Przenajświętszym.

Padł i pomarłw onej łaski

Pańskiej godzinie…

a Łapa wył długo i żałośnie.

Jestem ze wsi.

Całe życie jestem oraczem,

siewcąi żniwiarzem.

O, jak wiosną pachnie moja Ziemia Rodzona.

Jak słodką jest przed żniwami,

moja Matka Karmicielka.

Chciałbym zostać na ziemi jak Boryna,

tylko Bogu wcześniej po łowicku powiedzieć:

Panie Boże Wielki zapłać!

O, graj mi ziemio, organistko!

Zasłuchaj się!

I to wszystko.(K. Wierzyński)

Amen.

CZYTAJ DALEJ

Watykan: Nowy dziekan Kolegium Kardynalskiego

2020-01-25 12:49

[ TEMATY ]

Watykan

kard. Giovanni Battista Re

YouTube.com

kard. Giovanni Battista Re

18 stycznia 2020 r. Ojciec Święty zatwierdził wybór - dokonany przez kardynałów-biskupów - dziekana Kolegium Kardynalskiego w osobie jego eminencji kardynała Giovanniego Battisty Re – poinformowało Biuro Prasowe Stolicy Apostolskiej. Jednocześnie poinformowano, że wicedziekanem Kolegium Kardynalskiego wybrano, a papież zatwierdził, Argentyńczyka, prefekta Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich, 76-cio letniego kard. Leonarda Sandriego.

Giovanni Battista Re urodził się 30 stycznia 1934, w Borno w diecezji Brescia na północy Włoch. Po nauce w niższym seminarium duchownym, do którego wstąpił w 1945 r. oraz studiach w wyższym seminarium duchownym święcenia kapłańskie przyjął 3 marca 1957 r. W październiku 1958 roku został wysłany na studia do Rzymu, gdzie w 1962 r. uzyskał doktorat z prawa kanonicznego na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Równocześnie studiował w Papieskiej Akademii Kościelnej.

W 1963 r. podjął pracę w służbach dyplomatycznych Stolicy Apostolskiej, m.in. w Panamie i Iranie. Od 1971 r. pracował w watykańskim Sekretariacie Stanu, gdzie 12 grudnia 1979 r. asesorem. 9 października 1987 Jan Paweł II mianował go sekretarzem Kongregacji ds. Biskupów i arcybiskupem tytularnym Vescovio. Jednocześnie był też sekretarzem Kolegium Kardynalskiego. Ojciec Święty osobiście udzielił mu sakry 7 listopada tegoż roku. W latach 1989-2000 abp Re był substytutem (zastępcą) sekretarza stanu Stolicy Apostolskiej do spraw ogólnych.

16 września 2000 papież mianował go prefektem Kongregacji Biskupów i przewodniczącym Papieskiej Komisji ds. Ameryki Łacińskiej. 21 lutego następnego roku Jan Paweł II włączył go w skład Kolegium Kardynalskiego. Od 1 października 2002 r. należy do grona kardynałów-biskupów.

Był przewodniczącym delegowanym 10 Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów w październiku 2001. W maju 2007 przewodniczył V Konferencji Ogólnej Episkopatów Ameryki Łacińskiej (CELAM) w Aparecidzie. 30 czerwca 2010 r. przeszedł na emeryturę. Jako najstarszy rangą kardynał-elekt w 2013 roku przewodniczył konklawe, które 13 marca ub. roku wybrało papieża Franciszka.

Wielokrotnie reprezentował Ojca Świętego na ważnych uroczystościach kościelnych w różnych krajach, m.in. w październiku 2003 był głównym gościem z Watykanu na obchodach Dnia Papieskiego w Polsce.

Należał do najbliższych współpracowników Jana Pawła II, który często go przyjmuje na audiencjach dla wyższych urzędników kurialnych. W lipcu 1998 wykorzystał letni wypoczynek Ojca Świętego w Lorenzago di Cadore i zaprosił go do swego rodzinnego miasta Borno - było to wielkie święto dla całej okolicy. Po raz pierwszy i jedyny zdarzyło się, że Papież w ramach swego lipcowego wypoczynku letniego zrobił wycieczkę "po kumotersku" w rodzinne strony dostojnika kurialnego. Komentatorzy odebrali to jako szczególny wyraz uznania i zaufania Ojca Świętego dla jednego ze swych najbliższych współpracowników.

W kwietniu 2010 roku kard. Giovanni Battista Re otrzymał Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej. To wysokie odznaczenie przyznał mu prezydent Lech Kaczyński 1 kwietnia 2010 r. za wybitne zasługi dla rozwoju współpracy między Rzeczpospolitą Polską i Stolicą Apostolską oraz za działalność na rzecz Kościoła katolickiego w naszym kraju.

Kard. Leonardo Sandri urodził się 18 listopada 1943 w Buenos Aires w rodzinie włoskich imigrantów. Święcenia kapłańskie otrzymał 2 grudnia 1967 r. Od 1974 r. pracował w służbie dyplomatycznej Stolicy Apostolskiej, początkowo na Madagaskarze, w latach 1977-89 w Sekretariacie Stanu w Watykanie, a następnie do 1991 w nuncjaturze w Waszyngtonie. W latach 1991-97 był asesorem w sekcji ds. ogólnych Sekretariatu Stanu.

22 lipca 1997 Jan Paweł II mianował go arcybiskupem tytularnym Aemona i nuncjuszem apostolskim w Wenezueli. Sakrę biskupią przyjął 11 października tegoż roku z rąk kard. Angelo Sodano. W marcu 2000 został nuncjuszem w Meksyku, ale już we wrześniu tego roku papież mianował go substytutem w Sekcji Spraw Ogólnych Sekretariatu Stanu. W tym charakterze hierarcha wielokrotnie odczytywał za Jana Pawła II teksty jego przemówień, gdy papież miał coraz większe trudności z mówieniem. To on 2 kwietnia 2005 r. ogłosił na Placu św. Piotra w Watykanie wiadomość o śmierci Jana Pawła II. 9 czerwca 2007 Benedykt XVI mianował go prefektem Kongregacji dla Kościołów Wschodnich, a na konsystorzu 24 listopada tegoż roku włączył go do Kolegium Kardynalskiego. W 2013 Franciszek potwierdził jego osobę w funkcji prefekta Kongregacji dla Kościołów Wschodnich. 26 czerwca 2018 ten sam papież włączył go grona kardynałów-biskupów.

Dziekan Kolegium Kardynalskiego przewodniczy temu gremium, nie ma jednak żadnych uprawnień wobec innych purpuratów będąc pierwszym pośród równych. Jest zawsze w randze kardynała -biskupa. Do jego zwyczajowych zadań należy m.in. przewodniczenie uroczystościom pogrzebowym po śmierci papieża, odprawianie Mszy św. na rozpoczęcie konklawe i przewodniczenie obradom konklawe. Zgodnie z paragrafem 4 kanonu 352 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 dziekan Kolegium Kardynalskiego zobowiązany jest do stałego zamieszkania w Rzymie.

CZYTAJ DALEJ

Byśmy wszyscy stanowili jedno. Zakończenie Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan w Gorzowie

2020-01-26 14:07

[ TEMATY ]

Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan

Aleksandra Bedka

Nabożeństwo ekumeniczne w kaplicy katedralnej

W miniony piątek 24 stycznia br. zakończyliśmy Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan.

Nabożeństwo podsumowujące odbyło się w gorzowskiej kaplicy katedralnej pod przewodnictwem ks. Zbigniewa Kobusa, proboszcza tutejszej parafii, ks. Jarosława Szmajdy, proboszcza parafii prawosławnej w Gorzowie Wlkp. oraz ks. Tadeusza Kuźmickiego, ojca duchownego seminarium w Paradyżu i referenta ds. ekumenizmu w diecezji. Obecni byli także członkowie Kościoła ewangelicko-augsburskiego, którzy reprezentowali nieobecnego ks. bp Mirosława Wolę – pan Paweł Leszczyński ze współbratem. Podczas nabożeństwa zgromadzeni wierni mogli wysłuchać homilii wygłoszonej przez proboszcza Kościoła prawosławnego, który zachęcał do budowania jedności na wzór chrystusowy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję