Nurt duchowości zainicjowany w średniowieczu przez św. Franciszka z Asyżu, koncentrujący się przede wszystkim na radosnym naśladowaniu Chrystusa ubogiego i cierpiącego, od samego początku cieszył się ogromną popularnością. Szybko stał się też ważnym środkiem uświęcenia. Na jego kanwie wyrosło z czasem wiele dzieł chrześcijańskiej pobożności, m.in. liczne rodziny zakonne, zarówno męskie, jak i żeńskie, kleryckie i świeckie. Wśród tych wspólnot znalazło się też Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Pana Jezusa, które przed kilku miesiącami otworzyło w Rzeszowie swój pierwszy na ziemiach polskich dom.
Zgromadzenie powstało w roku 1885 w Caltanissetta na Sycylii z inicjatywy zakonnika kapucyńskiego o. Angelico Lipani. Jego najważniejszym zadaniem, wyznaczonym przez założyciela, stała się opieka nad ubogimi i osieroconymi dziewczętami. Choć było ogromne zapotrzebowanie na ten rodzaj posługi, Zgromadzenie stosunkowo późno uzyskało zatwierdzenie kościelne (1937 r.). Otrzymało je na prawie diecezjalnym, a w 1950 - papieskim. Niezależnie od tego stale rozwijało się ono personalnie i strukturalnie. Aktualnie liczy ok. 250 sióstr pracujących na 52 placówkach rozsianych w sześciu krajach: Włoszech, Brazylii, Boliwii, Filipinach, Tanzanii i Polsce. Franciszkanki podejmują działalność opiekuńczo-wychowawczą. Pracują m.in. w żłobkach, przedszkolach, szkołach różnego stopnia, szpitalach, domach opieki dla starszych oraz w stowarzyszeniach religijnych. Posługują szczególnie wśród najuboższych, choć otwarte są także na inne grupy społeczne. Podejmują zadania wyznaczone im przez lokalne władze kościelne.
Inicjatorem sprowadzenia sióstr franciszkanek do Rzeszowa był ks. Piotr Tarnawski, studiujący w Rzymie kapłan diecezji rzeszowskiej. Pod jego wpływem, w listopadzie 2003 r., przełożona generalna s. Celestyna Dinarello skierowała do biskupa rzeszowskiego Kazimierza Górnego prośbę o zgodę na otwarcie w Rzeszowie placówki swego Zgromadzenia. Po jej rozpatrzeniu bp Górny, wydał 23 lutego 2004 r. stosowne zezwolenie oraz zadecydował, że siostry zamieszkają przy parafii pw. Świętego Krzyża. Dzięki temu franciszkanki mogły podjąć posługę w Polsce. Pierwsze dwie siostry, s. Witaliana (Concettina) D” Agostino - Włoszka i s. Alma Pajaron - Filipinka, 4 maja 2004 r. przybyły do Rzeszowa i zamieszkały w domu przy ul. Lisa Kuli 5, przygotowanym przez proboszcza parafii, ks. Władysława Jagustyna. Po kilku tygodniach, 25 maja 2004 r., przełożona Generalna erygowała tam dom Zgromadzenia. Jest to pierwsza placówka Franciszkanek Pana Jezusa nie tylko w Polsce, ale również w całej środkowo-wschodniej Europie.
Rzeszowskie franciszkanki, choć mają rozległe plany pracy, w chwili obecnej koncentrują się głównie na przygotowaniu do posługi w Polsce. Uczą się języka polskiego oraz poznają polskie realia. Oczywiście prowadzą także własne życie zakonne, zgodne z regułą franciszkańską i konstytucją Zgromadzenia. Praktyki duchowe spełniają w kościele pw. Świętego Krzyża oraz we własnej kaplicy domowej pw. św. Franciszka z Asyżu, poświęconej przez bp. K. Górnego 30 czerwca 2004 r. W miarę swoich możliwości siostry włączają się także w różne dzieła duszpasterskie lokalnego Kościoła, m. in. odbywają spotkania z młodzieżą, wygłaszają prelekcje o tematyce misyjnej, uczestniczą w pielgrzymkach i uroczystościach odpustowych. Pragną w ten sposób, poprzez świadectwo swej obecności, upowszechnić ideał franciszkański - „stawanie się odbiciem Boga”. Swą obecnością i posługą franciszkanki ubogacają Kościół rzeszowski, zwłaszcza jego życie zakonne. Podkreślają też uniwersalność chrześcijaństwa i jego wymiar misyjny.
Niespełna cztery miesiące pobytu sióstr franciszkanek w Rzeszowie, to bardzo krótki okres, który nie pozwolił im rozwinąć jeszcze szerszej działalności. Zaowocował jednak powstaniem placówki, stworzeniem podstaw jej funkcjonowania, a siostrom w znacznym stopniu pomógł zaaklimatyzować się w nowym środowisku. Wszystko to stwarza korzystną perspektywę dla ich dalszej pracy.