Księża Marianie oraz mieszkańcy Góry Kalwarii pożegnali 25 sierpnia śp. ks. Antoniego Łosia, który dwa dni wcześniej zmarł w miejscowym klasztorze. Przeżył 84 lata, w tym 62 lata w Zakonie Marianów i 55 w kapłaństwie. Przez wiele lat był związany z parafiami mariańskimi w metropolii warszawskiej.

Pochodził z Borysówki w parafii Mosarz (archidiecezja wileńska). Po ukończeniu gimnazjum w Druji, w 1938 r. odbył nowicjat w Skórcu. Pierwsze śluby złożył w domu nowicjackim 8 września 1939 r. Skierowany na studia filozoficzno-teologiczne odbywał je w Warszawie. Śluby wieczyste złożył 15 sierpnia 1944 r., a święcenia kapłańskie przyjął 25 sierpnia 1946 r. w kościele bielańskim z rąk bp. Wacława Majewskiego. W latach 1949-1953 odbył studia z logiki na Uniwersytecie Warszawskim, zdobywając stopień magistra filozofii.

W swoim długim życiu kapłańskim pełnił wiele odpowiedzialnych funkcji. Był wychowawcą w kolegium na Bielanach, duszpasterzem w kościele przy ul. Gdańskiej na Marymoncie, wikariuszem, ekonomem i przełożonym domu przy ul. Wileńskiej, wykładowcą przedmiotów filozoficznych w seminarium mariańskim. W 1957 r. został wybrany sekretarzem generalnym, ale z powodów politycznych nie mógł wyjechać z kraju. W latach 1959 do 1963 był prefektem kleryków mariańskich we Włocławku. Następnie przez 10 lat był przełożonym domu zakonnego w Górze Kalwarii. W tym czasie pod jego kierunkiem dokonano ważnych inwestycji, m.in. przygotowano place do nabożeństw koło Wieczernika i koło kościoła sanktuaryjnego św. Antoniego. Wykonano i urządzono podziemia miejscowego kościoła. Zorganizowano uroczyste obchody milenijne i 300-lecia Zgromadzenia Marianów. W latach późniejszych ks. Antoni Łoś pracował duszpastersko w Głuchołazach, Skórcu oraz Lublinie, gdzie był przełożonym domu zakonnego i prefektem kleryków. W latach 1981-1989 był prowincjalnym duszpasterzem powołań. Gdy otworzyła się możliwość działalności duszpasterskiej na Białorusi, w Adwencie 1988 r. i w Wielkim Poście 1989 r. dotarł do Borysowa, Orszy, Mohylewa, Rosicy i Druji. Rozpoczął odbudowę klasztoru w Druji oraz kościoła w Rosicy. W trudnych i złożonych warunkach podjął pracę duszpasterską na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej. Znany był z wielu inicjatyw; adaptował na przykład odkupioną od kołchozu budowlę na piękny kościółek, konsekrowany w 2000 r. W 1997 r. został przełożonym i ekonomem domu zakonnego w Druji. Przyczynił się do rozszerzenia kultu błogosławionych księży Antoniego Leszczewicza i Jerzego Kaszyry, męczenników mariańskich. W Wielki Wtorek br. został odznaczony w katedrze witebskiej papieskim orderem Pro Ecclesia et Pontifice. Na początku 2001 r. ciężko zachorował. Ostatnie dwa miesiące przebywał w klasztorze w Górze Kalwarii.

Jak podkreślano podczas pogrzebu, przez całe życie odznaczał się umiłowaniem Kościoła okazywanym miłością do swojego Zgromadzenia. Cechowało go zatroskanie o nowe powołania, zwłaszcza do własnej rodziny zakonnej i do Sióstr Eucharystek. Odznaczał się pracowitością, duchem ubóstwa, wielką gorliwością apostolską.

Uroczystościom pogrzebowym przewodniczył prowincjał ks. Andrzej Pakuła, a homilię pogrzebową wygłosił przyjaciel zmarłego ks. Edward Florczyk. Szczególnie licznie przybyły siostry ze Zgromadzenia Sióstr Służebnic Jezusa w Eucharystii, które w Górze Kalwarii mają swój nowicjat. Zgromadzenie to założył bł. Jerzy Matulewicz, odnowiciel zakonu Marianów.