Kultura polska powstała na fundamencie chrześcijaństwa i czerpała inspiracje z najlepszych tradycji Europy. Ta kultura formułowała etyczne zasady troski o dobro wspólne, kształtowała postawy patriotyczne, a w latach niewoli stanowiła podstawową przestrzeń życia narodowego. Ponadto przenikała życie codzienne polskiego domu, stanowiąc ważny element więzi rodzinnych.

Aby ochrona i przeciwdziałanie degradacji zabytków były skuteczne, społeczeństwo powinno być świadome wartości dziedzictwa kulturowego. Stąd też w popularyzowaniu i promocji wiedzy o Ojczyźnie i "małych ojczyznach" konieczne jest kładzenie szczególnego nacisku na ochronę dóbr kultury. Stan zamożności społeczeństwa - choć ważny - nie może być głównym czynnikiem przesądzającym o skuteczności działań.

Wiele jest miejsc, w których formuje się charakter człowieka, wzrasta jego wiara i kształtuje wrażliwość estetyczna, poczucie piękna i szacunek do tego, co pozostawiły po sobie minione pokolenia. We Włocławku jednym z takich miejsc jest bazylika katedralna pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Wielu z nas miało okazję dostrzec, że na zewnątrz, jak i we wnętrzu świątyni często pojawiają się ekipy ludzi, wykonujące różne prace: remontowe, renowacyjne i konserwatorskie. Fakt, że tak właśnie się dzieje, należy zawdzięczać trosce o świątynię i niespożytej energii ks. prał. Stanisława Waszczyńskiego - proboszcza parafii katedralnej, który sukcesywnie, w miarę pozyskiwania środków finansowych oraz ofiarnemu zaangażowaniu ludzi, realizuje kolejne przedsięwzięcia.

W ostatnim czasie we wnętrzu bazyliki pracowali konserwatorzy z Torunia. Poddawali różnorakim zabiegom konserwatorskim i renowacyjnym tumbę biskupa kujawskiego Piotra z Bnina Moszyńskiego, wykonaną przez Wita Stwosza w 1494 r. Jest to jedno z najstarszych i najcenniejszych dzieł sztuki, znajdujących się w katedrze. Ufundował go dla bp. Piotra Filip Kallimach. Sarkofag, sprowadzony Wisłą z Krakowa do Włocławka, stał pierwotnie (jeszcze za życia Biskupa) przy pierwszym filarze pomiędzy nawą środkową a południową. W 1891 r. został stamtąd usunięty i przeniesiony do kaplicy św. Józefa, gdzie znajduje się do dnia dzisiejszego.

Sarkofag, wykonany z brunatoczerwonego marmuru węgierskiego, z biegiem czasu uległ różnorodnym zniszczeniom. Marmur jest bowiem materiałem miękkim i podatnym na wietrzenie. Pojawiły się pęknięcia, ubytki wzdłuż użyleń i deformacje. Gładka niegdyś powierzchnia stała się miejscami porowata, chropawa, w szczelinach zaczął zalegać kurz. Nad przywróceniem świetności zabytkowemu dziełu pracował zespół w składzie: Małgorzata Marszałek, Alina Tomaszewska-Szewczyk i Robert Szewczyk. Prace trwały około miesiąca i przyniosły wspaniały efekt. 6 września, o godz. 11.00, w kaplicy św. Józefa zebrała się niewielka grupa osób. W obecności Marii Rudy, rzeczoznawcy Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, członków diecezjalnej komisji sztuki, budownictwa sakralnego i kościelnego: ks. prał. Teodora Lenkiewicza i ks. Dariusza Lewandowskiego, Ewa Kowalewska, inspektor włocławskiej Delegatury Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony Zabytków w Toruniu, oraz ks. prał. Stanisław Waszczyński dokonali odbioru odrestaurowanego dzieła.