Ludzkość odchodzi od porywów humanizmu. Konflikty kłębią się na wszystkich poziomach władzy, życia zawodowego, rodzinnego i społecznego. A miało być inaczej. Przełom wieków świat witał radośnie, w blasku petard rozpłomieniających niebo fantastycznymi kompozycjami sztucznych ogni. Stary wiek odchodził do annałów cywilizacji i nie zdołał jeszcze odpowiednio mocno się utrwalić, gdy nadeszły wstrząsające wydarzenia ze stolicy Stanów Zjednoczonych i Nowego Jorku. Nie będzie prędko pohamowania emocji. Okrucieństwo pod postacią barbarzyńskiego terroryzmu ujawniło swoją moc i bezpardonowość.

Podczas, gdy jedni nader wytwornie żegnali odchodzący wiek, inni przebywali w domach a najwierniejsi Bogu oddawali się całonocnym czuwaniom modlitewnym w kościołach. Nie znoszę nadmiaru radości, blichtru i szpanu, bo gdy nadchodzi nowe odmienne doświadczenie, człowiek zostaje przyprawiony o zawrót głowy. Upłynęło niespełna dziewięć miesięcy. Świat stał się mały, mniejszy aniżeli można było kiedykolwiek wcześniej sądzić. Wiadomość o ataku terrorystów w USA dotarła bardzo szybko do Polski i w inne rejony świata. Świat nie tylko wstrzymał oddech, ale trafiony dramaturgią doniesień omal nie padł na kolana.

Co stało się z cywilizowaną metodologią komunikowania się ludzkości? Czyżby jedna ze stron, pełna szowinizmu i nienawiści zapomniała o kardynalnej zasadzie stanowiącej o tym, że o jakości naszego człowieczeństwa decyduje zdolność pomagania innym i wspierania ich w trudnościach?

Część ludzkości zapomina o Bogu. To fakt nie budzący wątpliwości. Myślę, że warto, a nawet trzeba wyciągnąć wnioski z naszej rodzimej, polskiej rzeczywistości. Jedno z przysłów azjatyckich powiada, że "oznaki duszy są tak ciche, jak cichy jest wschód słońca, które rozjaśnia mroczny świat". Po 11 września słońce wschodzi tak jak dawniej, tylko świadomość rodzin ofiar i całego zjednoczonego świata pełna jest bólu i cierpienia.

W trzy dni po dramatycznym zamachu wracałem jedną z ruchliwych ulic z ważnego spotkania. Była dwudziesta pierwsza. W pojedynczych oknach płonęły świece. Nieruchome żółto-pomarańczowe strumyki ognia wydawały się światłem w tunelu. Z całą pewnością w wielu domach odmawiano Apel Jasnogórski. Dziś bardziej niż kiedykolwiek potrzeba nam integracji poprzez, choćby najkrótsze, rozważanie modlitewne. Ten świat i tamten za Oceanem, jest naszym światem. Solidarność w nieszczęściu wyrażona została w dialogu ze Stwórcą i symbolicznym płomyku świecy. Mawiał śp. ks. J. Tischner o tym, że on sam raduje się z istnienia innych ludzi. Co pomyślałby dzisiaj? Z klinicznego obrazu świata należy eliminować poczucie pesymizmu i niewiary. Śpiewał Czesław Niemen, a w ostatnich dniach na radiowej antenie jego Dziwny jest ten świat gościł nader często, że "ludzi dobrej woli jest więcej i święcie wierzy w to, że ten świat nie zginie nigdy dzięki nim".

Panie, który spoglądasz z wysokości Niebios, pomóż nam na nowo układać harmonię życia. Imo pectore... Z głębi swego łaskawego serca.