W setną rocznicę konsekracji pierwszego kościoła św. Michała Archanioła i św. Floriana na Pradze, 29 września br., ordynariusz warszawsko-praski bp Kazimierz Romaniuk poświęcił odbudowaną po zniszczeniach wojennych świątynię. O szczególnej wymowie uroczystości decydowała zarówno wspomniana okrągła rocznica, jak i rola dzisiejszej katedry św. Floriana w życiu nowej diecezji.

W sensie materialnym kościół św. Floriana jest całkowicie nową budowlą. Poprzednią, zbudowaną w latach 1887-1901 według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego, wysadziły w powietrze wojska niemieckie, wycofujące się z Pragi, we wrześniu 1944 r. Pozostały tylko gruzy i dwa sterczące przęsła. Na jednym z nich ocalała figura św. Floriana.

Odbudowę kościoła rozpoczął ks. prałat Feliks de Ville, a po nim dzieło zakończył ks. prałat Stanisław Wierzejski. Plany odbudowy, niewiele zmodyfikowane w stosunku do pierwowzoru opracował prof. Stanisław Marzyński. Prace zostały ukończone dopiero w latach 70. ubiegłego stulecia. W sensie architektonicznym i ciągłości historycznej stał się kościół św. Floriana dość wierną rekonstrukcją świątyni sprzed 100 lat. Praska parafia była jednak zbyt biedna, aby przywrócić kościołowi jego pierwotny wystrój.

Sytuacja zmieniła się, gdy po utworzeniu diecezji warszawsko-praskiej, kościół św. Floriana stał się katedrą i przedmiotem troski całej diecezji. Wyrazem tej troski jest choćby fundowanie witraży w oknach katedralnych przez poszczególne dekanaty, miasta, gminy i organizacje społeczne. Katedra, zgodnie z wielowiekową tradycją, jest wszakże miejscem, gdzie kumuluje się to, co stanowi o życiu i kulturze diecezji.

Dzięki trosce biskupa ordynariusza Kazimierza Romaniuka i ks. inf. Lucjana Święszkowskiego w świątyni dokonano niezbędnych adaptacji, by mogła spełniać nowe funkcje. Powiększono prezbiterium i wyłożono je marmurem, ustawiono nowy ołtarz, stalle dla kapituły, tron biskupi i wiele drobnych, ale istotnych elementów. Całkowicie wymieniono instalację grzewczą, elektryczną i nagłośnienie. Zmieniono ustawienie prospektu organowego, by nie przesłaniał witrażowej rozety. W ostatnim roku odmalowano wnętrze, a w posadzce katedry zamontowano symbol Roku Jubileuszowego i tablicę upamiętniającą modlitwę Jana Pawła II w praskiej katedrze 13 czerwca 1999 r.

Nie mniej prac i nakładów materialnych wymagała wymiana dachu, remont wież kościelnych, odwodnienie terenu czy zabezpieczenie murów przed wilgocią. Dzięki życzliwości władz Warszawy katedra św. Floriana, jak wiele stołecznych zabytków, zyskała iluminację, podkreślającą jej dostojeństwo.

Z poświęceniem zrekonstruowanej od podstaw i upiększonej świątyni czekano nie tylko ze względu na zbliżającą się rocznicę pierwszej konsekracji, ale również władze diecezjalne chciały, by katedra w dniu poświęcenia miała swój ostateczny kształt i wystrój. Nie oznacza to bynajmniej, że katedra nie będzie dalej piękniała.

Uroczystości poświęcenia przewodniczył bp Kazimierz Romaniuk, w otoczeniu biskupa pomocniczego Stanisława Kędziory, biskupa seniora Zbigniewa Kraszewskiego, kapituły katedralnej i kolegiackiej oraz licznie zgromadzonego duchowieństwa. Proboszcz katedry, ks. kan. Adam Krukowski, witając Ordynariusza Diecezji dziękował mu za troskliwą opiekę roztaczaną nad katedrą, dzięki której - jak stwierdził ks. Krukowski - jest to chyba najpiękniejszy kościół w Warszawie.

Biskup Ordynariusz dziękował wszystkim, którym wystarczyło wiary i wytrwałości, by zabrać się do odgruzowania i odbudowy świątyni i to w czasach, gdy wielu wątpiło czy Warszawa w ogóle będzie odbudowana. W homilii wyjaśniał teologiczny sens poszczególnych elementów obrzędu: pokropienia wodą święconą, czytania Pisma Świętego, namaszczenia, okadzenia i oświetlenia ołtarza i wnętrza budowli. W namaszczaniu ścian świątyni wspomagali bp. Romaniuka jego biskupi pomocniczy.

Na zakończenie, już po błogosławieństwie, Biskup Ordynariusz odsłonił wspomniane tablice w posadzce katedry, jak również trzecią - w kruchcie katedry - upamiętniającą uroczystość rekonsekracji.