Dziwnie wyglądałby świat bez dziadków. Nie sposób nie zgodzić się z tezą, że są oni niezastąpieni w życiu młodego człowieka. Dzięki nim każdy dzień (nawet najbardziej szary) śmieje się słońcem i promienieje radością.
Dzieci od najmłodszych lat są silnie uczuciowo związane ze swoimi dziadkami. Starsi ludzie, opiekujący się maluchami pod nieobecność ich rodziców, cieszą się z każdej zabawy wnucząt. Babcia i dziadek to „skarbnice” baśni, niesamowitych historii z życia wziętych. Opowiadają je chętnie nie tylko dzieciom, ale i młodzieży. Niektórzy twierdzą, że to nudne. Nieprawda! Dziadkowie snują barwnie i ciekawie rodzinne opowieści. Gdy wypowiadają tajemnicze słowa-zaklęcia, wtedy świat z odległych lat otwiera swe bramy. Dzięki ich opowiadaniom, które stanowią konkurencję dla najlepszych książek przygodowych i historycznych, można poznać historię własnej rodziny.
Trudno zaprzeczyć, że to właśnie babcia i dziadek uczą młodych, chłonnych wiedzy ludzi tradycji ojczystych i domowych. Każda Wigilia albo Wielkanoc spędzona razem z nimi posiada swoistą oprawę i nawiązuje do dawnych zwyczajów. Ta ciągłość pokoleń przyczynia się do zachowania tożsamości narodowej, sprawia, że młodzież „wyrasta z korzeni”, a nie żyje w oderwaniu od własnej kultury.
Z całą pewnością dziadkowie stwarzają wnukom prawdziwie rodzinną, pełną domowego ciepła i spokoju atmosferę. Taki dom, w którym jest babcia i dziadek, to ostoja dla młodych, żyjących w świecie pełnym chaosu, zgiełku i szaleństwa.
Nie należy również zapominać, iż dziadkowie pomagają w trudnych chwilach swoim wnukom. Kiedy młody człowiek znajduje się w ciężkiej sytuacji, jest zrozpaczony, wtedy nic nie zastąpi ciepłego słowa babci, uśmiechu dziadka. Takie pocieszenie to najlepsze lekarstwo na wszystkie smutki i troski.
Babcia i dziadek są zawsze wyrozumiali i serdeczni, mają czas na wysłuchanie smutnych spraw, potrafią rozweselić i dodać otuchy. Bez dziadków nie można wyobrazić sobie życia.