Reklama

Serwis przemyski


Edycja przemyska 8/2005

15 stycznia. W parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sanoku miał miejsce „opłatek” dla świeckich nauczycieli religii z południowej części archidiecezji przemyskiej. Świąteczne spotkanie poprzedziło modlitewne czuwanie przed Najświętszym Sakramentem, które prowadził ks. Tadeusz Kocór, dyrektor Wydziału Nauki Katolickiej Kurii Metropolitalnej. Centralnym wydarzeniem katechetycznego spotkania była Msza św., której przewodniczył i homilię wygłosił bp Adam Szal.

17 stycznia. W Ośrodku Formacji i Kultury Chrześcijańskiej im. A. Jenke w Jarosławiu, w ramach permanentnej formacji odbywał się kurs dla neoproboszczów i księży przygotowujących się do podjęcia tej posługi. Zajęcia prowadził m.in. bp Adam Szal, który podzielił się z zebranymi duszpasterzami pastoralną refleksją oraz przewodniczył Mszy św. z okolicznościowąa homilią.

17 stycznia. W kaplicy Domu Studenckiego na „Poczekajce” w Lublinie bp Adam Szal przewodniczył koncelebrowanej Mszy św. dla młodzieży z archidiecezji przemyskiej studiującej na lubelskich uczelniach. Okolicznościową homilię wygłosił ks. Tadeusz Biały, duszpasterz akademicki. Po zakończonej Mszy św. był czas agapy. Spotkanie zorganizowali księża archidiecezji przemyskiej studiujący na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

18 stycznia. W auli Uniwersytetu Rzeszowskiego miała miejsce sesja naukowa poświęcona słudze Bożemu ks. Władysławowi Findyszowi, którego beatyfikacja zaplanowana jest na 24 kwietnia br. Jednym z prelegentów był ks. prof. Tadeusz Śliwa (WSD - Przemyśl), który przedstawił referat pt. Represje władz komunistycznych wobec Kościoła w archidiecezji przemyskiej po II wojnie światowej. Naukową sesję rozpoczęła Msza św. w kościele akademickim pod przewodnictwem bp. Adama Szala z Przemyśla i z homilią bp. Edwarda Białogłowskiego, sufragana rzeszowskiego.

19 stycznia. W liturgiczne wspomnienie św. Józefa Sebastiana Pelczara, mieszkańcy Korczyny zgromadzili się w parafialnej świątyni, by uczestniczyć we Mszy św. ku czci Świętego Rodaka. Odpustowej Sumie przewodniczył i okolicznościowe kazanie wygłosił bp Adam Szal. Wieczorem w bazylice archikatedralnej w Przemyślu Mszy św. ku czci Świętego Biskupa, w asyście kilkudziesięciu kapłanów przewodniczył abp Józef Michalik, a homilię wygłosił ks. Zbigniew Suchy. Podczas Mszy św. śpiewał chór kleryków WSD, pod batutą ks. Tadeusza Bratkowskiego.

21 stycznia. W Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Przemyślu odbył się tradycyjny „opłatek” dla społeczności akademickiej. Gościem świątecznego spotkania był arcybiskup senior Ignacy Tokarczuk.

22 stycznia. W Jarosławiu (Opactwo) miało miejsce spotkanie opłatkowe dla jarosławskiej Służby Zdrowia. Gościem spotkania był bp Adam Szal, który celebrował Eucharystię na rozpoczęcie świątecznej agapy.

23 stycznia. W Woli Zarczyckiej zakończyły się trwające od 21 stycznia rekolekcje ewangelizacyjne, które prowadził ks. Roman Wawro z Przemyśla wraz z zespołem moderatorów i animatorów. Uczestników rekolekcji odwiedził bp Adam Szal, który przewodniczył uroczystej Mszy św. na zakończenie duchowych ćwiczeń.

29 stycznia. W Przemyślu (Bursa dla Dziewcząt, ul. Chopina 1) zakończyły się trwające od 24 stycznia br. warsztaty formacyjno-muzyczne dla Młodzieżowej Diakonii Muzycznej Archidiecezji Przemyskiej. W zajęciach uczestniczyło 170 dziewcząt i chłopców z archidiecezji. Podczas warsztatów został przygotowany repertuar pieśni, którymi modlić się będzie młodzież podczas Spotkania Młodych Archidiecezji Przemyskiej w Leżajsku (18-20 marca br.). Zajęcia wokalne prowadziła Monika Brewczak z Sanoka, dyrygent Diakonii Muzycznej, we współpracy z muzykami: Mariolą Waliszko (Krosno), Grażyną Chomiszczak (Sanok) i Adamem Rymarzem (Warszawa). Moderatorem duchowej drogi był ks. Tadeusz Biały z grupą moderatorów i pedagogów. Należy zaznaczyć, że został wydany śpiewnik Diakonii Muzycznej pt. Śpiewaj Panu nową pieśń, opracowany przez Monikę Brewczak we współpracy z Marcinem Stachowiczem z Sanoka i Jackiem Dubielem z Przemyśla. Śpiewnik zawiera zapis nutowy oraz chwyty gitarowe pieśni i piosenek wykonywanych przez Diakonię. Można go nabyć w Wydziale Nauki Katolickiej Kurii Metropolitalnej w Przemyślu. Powstała także strona internetowa Diakonii Muzycznej, na którą serdecznie zapraszamy: www.diakonia.muz.przemysl.opoka.org.pl

Oprac. ks. Tadeusz Biały

Z życia Seminarium Duchownego

1 lutego. Dwunastu diakonów i brat Bazylianin, którzy pisali prace magisterskie pod kierownictwem ks. prof. Władysława Głowy, złożyło egzamin magisterski na KUL.

2 lutego. Z okazji przeżywanego Dnia Życia Konsekrowanego, wspólnota seminaryjna uczestniczyła w uroczystej Mszy św., która w bazylice archikatedralnej zgromadziła przedstawicieli żeńskich i męskich wspólnot zakonnych z naszej archidiecezji. Uroczystej Eucharystii przewodniczył bp Adam Szal, a homilię wygłosił abp Józef Michalik.

2 lutego. Podczas wieczornego nabożeństwa Słowa Bożego refleksjami o życiu zakonnym podzieliła się z alumnami s. Elżbieta Kot ze Zgromadzenia Sióstr Rodziny Maryi. Ukazała ona również sylwetkę bł. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego, założyciela zgromadzenia, którego ideały życia siostry realizują.

3 lutego. Diakoni - alumni VI roku otrzymali z rąk rektora ks. Mariana Rojka przydziały parafii, gdzie odbywać będą swoją duszpasterską praktykę wielkopostną.

3 lutego. Zakończyła się zimowa sesja egzaminacyjna dla pięciu lat studiów. Po zdaniu ostatniego egzaminu alumni wyjechali na zasłużony odpoczynek do rodzinnych domów.

3 lutego. W seminaryjnej czytelni czasopism na konferencji pedagogicznej, której przewodniczył abp Józef Michalik, spotkali się księża przełożeni i profesorowie WSD. Dokonano podsumowania wyników sesji zimowej i ustalono kalendarium wydarzeń seminaryjnych w drugim semestrze.

Oprac. ks. Kazimierz Gadzała

O. Leon Knabit o atakach na abp. Jędraszewskiego

2019-08-08 07:26

Wiem, co piszę. Spodziewałem się, że kiedyś ktoś zażąda dymisji O. Gużyńskigo. I stało się tak, choć ja takiej postawy nie popieram, jak to ostatnio pisałem. Natomiast ataki na abpa Jędraszewskiego uważam za kolejne akcje przeciwko krakowskim Pasterzom.

Piotr Drzewiecki

Księcia Metropolitę Sapiehę chciano aresztować i potem wyrzucić z Polski. „Wojtyła zdrajca” -pisało na budynku przy Franciszkańskiej 3, Kardynałowi Macharskiemu grożono śmiercią. I ci wszyscy krzykacze przeminęli. Przeminą i ci aktualni, a Kraków? Będzie miał kolejnego arcybiskupa. Cała ta Czwórka odznaczała się głębokim patriotyzmem, rozumiała wartości, na których budowało się i trwało Państwo Polskie i nigdy nie występowała przeciw konkretnemu człowiekowi. Kardynał Wojtyła, już jako papież wołał na Błoniach 10 czerwca 1979 roku: „Czy można odrzucić Chrystusa i wszystko to, co On wniósł w dzieje człowieka? Oczywiście że można. Człowiek jest wolny.

Ale - pytanie zasadnicze - czy wolno? I w imię czego „wolno?” Jaki argument rozumu, jaką wartość woli i serca można przedłożyć sobie samemu, i rodakom, i narodowi, ażeby odrzucić, ażeby powiedzieć: NIE temu, czym wszyscy żyliśmy przez tysiąc lat?! Temu, co stworzyło podstawę naszej tożsamości i zawsze ją stanowiło?” I upłynęło czterdzieści lat, by metropolita szczeciński, abp Andrzej Dzięga, mógł napisać:

„Obserwując obecne zmaganie kulturowe, w ostatnich kilkunastu latach szczególnie intensywne w Polsce, a w ostatnich miesiącach jeszcze nasilające się na polskiej ziemi, widzimy, że nie jest to zwykłe przeciwstawienie społeczno-politycznych poglądów tzw. lewicowych i prawicowych, ale że jest to radykalne przeciwstawienie: Droga Bożej Prawdy przeciwko drodze zwykłego, pogańskiego bezbożnictwa.”

A więc jasne. Wybierajmy. Jeśli zaś ktoś wystąpi jako katolik przeciw własnemu biskupowi, to stawia się sam po określonej stronie. Załączone zdjęcie pokazuje, co się działo na Franciszkańskiej po śmierci Jana Pawła II. Nie będziemy się licytowali co do ilości uczestników sobotniego spotkania, ale przyjdźmy na modlitwę na 15-ą. Śpiewaliśmy Papieżowi przed laty „Cracovia semper Fidelis – Kraków zawsze wierny”. Czy usłyszy te słowa w Domu Ojca 10 sierpnia, właśnie w rocznicę Bierzmowania Dziejów?

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Proponowane w Polsce standardy edukacji seksualnej WHO

2019-08-19 17:36

Marcin Przeciszewski / Warszawa (KAI)

- Dziecko nie może uczestniczyć w żadnych tego typu zajęciach bez wyraźnej zgody rodziców lub prawnych opiekunów – napisał dziś bp Marek Mendyk, przewodniczący Komisji Wychowania Katolickiego KEP, w apelu skierowanym do rodziców w związku z planowanym wprowadzeniem ich przez niektóre samorządy. Postulowane przez niektóre samorządy programy edukacji seksualnej w szkołach mają opierać się na standardach i wytycznych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO). W poniższej analizie prezentujemy ich główne założenia.

Bożena Sztajner/Niedziela
Dary dla dzieci z Białorusi

Wytyczne te zostały przedstawione w dokumencie „Standardy edukacji seksualnej w Europie”, będącym wspólną publikacją Biura Regionalnego Światowej Organizacji Zdrowia dla Europy i niemieckiego Federalnego Biura ds. Edukacji Zdrowotnej. Publikacja ta, wydana w 2010 r., zawiera zalecenia dla osób i instytucji odpowiedzialnych za zdrowie i edukację seksualną. Jej polskie tłumaczenie zostało wydane w dwa lata później.

Dokument ten - jak czytamy we wstępie - opiera się na tzw. podejściu holistycznym do seksualności człowieka i ma za cel „pomóc dzieciom i młodym osobom w rozwinięciu podstawowych umiejętności umożliwiających im samookreślenie ich seksualności i związków na różnych etapach rozwoju, (...) w przeżywaniu swojej seksualności oraz partnerstwa w sposób satysfakcjonujący i odpowiedzialny”.

Autorzy dokumentu zaznaczają, że podejście „holistyczne” ma zastąpić modele edukacji seksualnej obowiązujące w wielu krajach. Informują, że pierwsza ich grupa – promowana szczególnie silnie przez Republikanów w USA – bazowała na zapoznaniu dzieci i młodzieży z biologicznymi kwestiami dotyczącymi płci i życia seksualnego, co jednak było połączone z promocją wstrzemięźliwości seksualnej do momentu zawarcia związku małżeńskiego. Druga grupa programów, realizowanych dotąd w większości krajów europejskich, abstynencję seksualną traktuje jako zachowanie opcjonalne, a obok niej przedstawiane są zasady antykoncepcji i tzw. bezpiecznego seksu.

Natomiast program WHO ma charakter znacznie bardziej liberalny, uwzględnia również orientację homoseksualną, a płeć – zgodnie z teoriami gender - traktuje jako zjawisko bardziej społeczne niż biologiczne. Na równi z małżeństwem definiowanym jako związek mężczyzny i kobiety, stawia na równym poziomie inne rodzaje związków.

Konkretne propozycje w zakresie edukacji

Dokument „Standardy edukacji seksualnej w Europie WHO” prezentuje „Matrycę” która stanowi przegląd tematów, które powinny zostać omówione w poszczególnych grupach wiekowych: 0–4 lata, 4–6 lat, 6–9 lat, 9–12 lat i 12-15 lat. Zakłada się, że zajęcia te powinny być obowiązkowe (niezależnie od woli rodziców) już od wieku przedszkolnego, a powinni je prowadzić różni specjaliści, niekoniecznie wychowawcy czy nauczyciele. Przewiduje się zatem możliwość prowadzenia edukacji seksualnej przez organizacje pozarządowe mające taki zapis w statutach, a szkoła pełniłaby rolę koordynacyjną.

0–4 lata

Program przewiduje, że szkolni seksedukatorzy powinni przekazywać dzieciom w wieku poniżej 4 lat podstawową wiedzę o ludzkim ciele i narządach płciowych, o różnicach płciowych oraz pochodzeniu dzieci, czyli ciąży i porodzie.

Ma być również kształtowane „pozytywne nastawienie do własnej płci biologicznej, jak i społeczno-kulturowej” oraz wiedza, że związki natury seksualnej mogą być różnorodne, a tej różnorodności powinna towarzyszyć akceptacja.

Niezależnie od tego mają być przekazywane takie treści jak „radość i przyjemność z dotykania własnego ciała” czy wiedza o „masturbacji w okresie wczesnego dzieciństwa”.

4–6 lat

Dzieci w wieku od 4 do 6 lat mają dalej zgłębiać tę tematykę, włącznie z pozytywnym podejściem do masturbacji pojmowanej jako „radość i przyjemność”.

Zarazem mają być omawiane różnorodne emocje, w tym „pierwsza miłość” jako rodzaj zauroczenia, a także przygotowywanie do radzenia sobie w sytuacji, w której uczucie nie zostaje odwzajemnione.

Dziecko w tym okresie ma być również zapoznawane ze „związkami do osób tej samej płci” oraz kształtowane w pozytywnym podejściu do własnej tożsamości płciowej. Kształtowana być winna postawa, że „moje ciało należy do mnie”, więc mam określone prawa z tym związane. Towarzyszyć temu ma świadomość, że są osoby, które „mogą posunąć się do przemocy oraz, że muszę nauczyć się jak należy się przed nimi chronić”.

6–9 lat

U dzieci w wieku od 6 do 9 lat ma być pogłębiana wiedza o rozwoju fizjologicznym, z uwzględnieniem miesiączkowania, ejakulacji itp. Duży nacisk ma być położony na antykoncepcję. Jest ona proponowana jako jedyna możliwość planowania rodziny. Prezentowane mają być także różnorodne techniki współżycia płciowego. Zaznacza się tylko, że „akceptowalne współżycie/seks, winien być odbywany za zgodą obu osób, ma być on dobrowolny, równy i stosowny do wieku i kontekstu, zapewniający szacunek do samego siebie”. Żadne inne etyczne normy i zasady dotyczące podejmowania współżycia seksualnego nie są proponowane. Za to ma być uświadamiany „pozytywny wpływ seksualności na zdrowie i dobre samopoczucie”.

Prezentowane mają być również „prawa seksualne”, rozumiane jako prawo do informacji i edukacji seksualnej, jak i cielesnej integralności.

Podobnie jak na poprzednich etapach – wobec dzieci w wieku 6–9 lat - proponowana jest masturbacja i autostymulacja seksualna. Mowa ma być również o „seksie w mediach” (włącznie z internetem), oraz o „radzeniu sobie z obrazem seksu w mediach”. Nie pojawia się w tym kontekście pojęcie pornografii jako zjawiska mającego negatywny wpływ na rozwój człowieka.

Jest też mowa o małżeństwie, ale pojęcie to pojawia się wyłącznie w kontekście możliwości rozwodu. Prezentowane mają być także „różne związki rodzinne” w kontekście umiejętności „negocjowania kompromisów, wykazywania tolerancji i empatii”.

9–12 lat

Na etapie od 9 do 12 lat przedmiotem nauczania ma być szczegółowe poznanie różnych (skutecznych i nieskutecznych) metod antykoncepcji oraz „zrozumienie, że antykoncepcja to odpowiedzialność obu płci”. Wiele ma być mowy o przeżywaniu ciąży i poszczególnych jej etapów, włącznie z ciążą „w związkach między osobami tej samej płci”.

Uczniowie mają być również uświadamiani z zakresie niebezpieczeństwa przemocy seksualnej i konieczności obrony przed nią.

Prezentowane mają być różne orientacje seksualne oraz „miłość wobec osób tej samej płci”. Tym dzieciom, które odkryły swą odmienność seksualną - proponowany ma być «coming out», czyli publiczne ogłoszenie tego faktu jeszcze przed ukończeniem 12. roku życia. Zgodnie z teorią gender ma być przekazywane także przekonanie o „różnicach między tożsamością płciową i płcią biologiczną”.

Cel edukacji ma być osiągnięty wraz z ukończeniem 15. roku życia, kiedy młody człowiek powinien już osiągnąć pełną „akceptację, szacunek i rozumienie różnorodności dotyczącej seksualności i orientacji seksualnych”. Nigdzie natomiast nie ma mowy o potrzebie opanowywania popędu seksualnego, nie pojawia się więc pojęcie wstrzemięźliwości. Nie istnieje pojęcie „uczyć wyższych” rozumianych jako rozwój miłości, którym powinny być podporządkowane „uczucia niższe”, w postaci pożycia seksualnego.

Zaznaczyć należy, że tak zarysowany program edukacji seksualnej pozostaje w diametralnej sprzeczności nie tylko z chrześcijańską koncepcją rozwoju osoby ludzkiej, ale także z „integralną wizją ludzkiej seksualności” zawartą w obowiązującej w Polsce podstawie programowej, wprowadzonej rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z 14 lutego 2017.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem