…wybacz kaznodziei jego nieporadność, bo głosi wielkie Słowa małymi ustami…
(B. Marshall, Chwała córy królewskiej)

IV Niedziela Wielkiego Postu

W rozmowach codziennych, we wspomnieniach powszednich pojawia się często na naszych wargach zdanie ociekające współczuciem: „żałuj, że nie widziałeś”, „żałuj, że nie widziałaś”. Ostatniego odcinka „M jak miłość”, ważnego meczu ekstra klasy, wypadku na skrzyżowaniu, najnowszego modelu komórki, ostatniego pokazu mody, najnowszego hitu kinowego. Tyle rzeczy, spraw, wydarzeń każe nam opłakiwać jedno krótkie zdanie „żałuj, że nie widziałeś”. Dziwne, że nikt nie żałuje, że nie widział dzisiaj, że słońce znowu wzeszło, że ludzie się uśmiechają do siebie czasami, że ktoś się urodził, ktoś umarł, ktoś płacze, a jeszcze ktoś inny ustąpił miejsca w autobusie starszej osobie. Powiesz, że to powszednie i banalne - taki widok nie robi wielkiego wrażenia. Bardziej ekscytują ekstrawagancje, to co jest na topie, o czym mówią wszyscy, co staje się tematem codziennych skandalików i plotek: co jest wyznacznikiem naszego bycia w temacie.
Różnice spojrzeń - temat stary jak świat. Odrębność widzenia i postrzegania, wynikające z charakteru i temperamentu, powodują często nieporozumienia między ludźmi - a i też, niestety - między człowiekiem a Panem Bogiem. Jak w zwierciadle wręcz odbija się ta prawda w dzisiejszym pierwszym czytaniu, że nie tylko drogi Boga nie są drogami człowieka i Jego myśli także, ale i sposób widzenia staje się diametralnie różny. Widzący Samuel, gdy otrzymuje polecenie, by spośród synów Jessego namaścić nowego króla, patrzy na zewnętrzne walory kandydatów (1 Sm 16, 6-7). A to nie tak, chociaż według ludzkiej logiki należałoby myśleć podobnie. Pan Bóg patrzy zupełnie inaczej. Potrafi nawet zawstydzić człowieka za ludzką krótkowzroczność, a czasami nawet za człowieczą ślepotę. Otwiera oczy przy użyciu zwykłego błota (J 9, 1), unikając wykorzystania „szlachetniejszego” materiału, by pokazać człowiekowi, że dla Niego nie ma rzeczy nieważnych, nieistotnych, banalnych - że wszystko tak naprawdę służy Temu, który chce otworzyć ludzkie spojrzenie na to, co istotne, słuszne, zbawienne i sprawiedliwe.
Czasami może to być nic nieznaczący poniedziałek, jakiś zwyczajny luty, podobnie wyglądająca wiosna, gdy Jego łaska dokonuje w nas cudu przejrzenia, przewartościowania tylu spraw, całego życia. Czasem normalna minuta, która otwiera drzwi niesamowitemu Spotkaniu, może stać się mediolańską nocą św. Augustyna, jerozolimskim spojrzeniem Romana Brandstaettera na reprodukcję Ukrzyżowanego, by sytuacja ślepego z dzisiejszej Ewangelii stała się naszym doświadczeniem. Krótki dialog dwojga serc: „wierzysz?” - „wierzę! I oddał Mu pokłon” zmienia patrzenie na wszystko. Na Wielki Post i święta Wielkiej Nocy, na pracę rutynowo wykonywaną, na męża, na żonę, na dzieci, na świat, na spowiedzi sakrament i na Mszę św., w której Przemienienie ciągle takie samo, a za każdym razem wciąż nowe. Bo przecież z Twoim życiem tak mocno splecione jak sznur w jednej mocnej linie: Chleb i Wino, praca i radość, nadzieje niespełnione - to wszystko się przemienia. Zapytasz pewnie po co?
Św. Paweł dzisiaj Ci odpowie w drugim czytaniu: by postępować jak dzieci światłości, których czyny, myśli, słowa owocują prawdą, sprawiedliwością, prawością (por. Ef 5, 8-9). Albo też inaczej: by przemieniony, odzyskany na nowo wzrok pozwalał Ci bardziej widzieć, że życie nie jest do narzekania, do zatruwania, do obrzydzania go sobie nawzajem. Że czas nie jest do zabijania go, do spędzania, do przeżywania ot tak sobie. Że radość jest do podzielenia, że Miłość jest do kochania, że nawet i krzyż jest do udźwignięcia, gdy cud Przemienienia dotknie Cię i wykreśli niewłaściwe używanie słów „żałuj, że nie widziałeś… Owszem, żałuj, że nie widziałaś tego, co Gorzkie Żale melodią po świecie niosą „przypatrz się duszo, jak Cię Bóg miłuje”..