Mam nadzieję, że wśród Czytelników Niedzieli Południowej są tacy, którzy pamiętają bajkę o misiu Paddingtonie. Tenże bajkowy miś twierdził, że wszystkie niedźwiedzie obchodzą urodziny dwa razy w roku. Nie potrafił wyjaśnić tego faktu, ale twierdził, że tak właśnie jest - oczywiście chodziło o podwojenie okazji do otrzymywania urodzinowych prezentów.

Wspominam o tej zabawnej postaci z dziecięcej bajki, aby uświadomić, że każdy chrześcijanin obchodzi imieniny dwa razy w roku. Tak, tak - nie pomyliłem się. Jak to możliwe? Czym są imieniny? Nie są tylko okazją do otrzymania prezentów i przyjęcia życzeń. Imieniny to przede wszystkim wspomnienie świętego patrona. Tylko, że my czasami możemy o tym zapomnieć. Wybierając imię dla dziecka ludzie zastanawiają się, czy ładnie będzie brzmiało, z czym się będzie kojarzyło itd. Tymczasem wybierając imię do chrztu, równocześnie jakby wybiera się patrona - świętego, który nosił to imię. Staje się on, obok anioła stróża, szczególnym opiekunem i orędownikiem chrześcijanina. Ważne jest więc, by znać tę świętą postać, by nie szukać imienia w książce telefonicznej, ale raczej w katalogu świętych. Znam przynajmniej kilka ciekawych publikacji na ten właśnie temat. Tak więc, kiedy w liturgii Kościoła przypada wspomnienie świętego, którego imię nosimy, mamy imieniny. Dziękujemy za orędownictwo i prosimy o dalsze wstawiennictwo za nami u Boga.

No dobrze - a te drugie imieniny? Odpowiedź jest bardzo prosta. Nasz święty patron ma swój dzień w kalendarzu. Ale jest jeszcze jeden szczególny dzień, kiedy wspominamy wszystkich naszych patronów... Oczywiście - to uroczystość Wszystkich Świętych. Skoro wszystkich, to również tych "naszych" - to są te drugie imieniny. W dzień tej uroczystości oddajemy cześć tym, którzy już zbawienie osiągnęli, którzy przechodzą ostateczne "przygotowanie" w czyśćcu, ale też i nas, którzy mamy zaczątki świętości w postaci Bożej łaski, którzy jesteśmy zaproszeni do domu Ojca, gdzie każdy ma przygotowane mieszkanie.

W dzień uroczystości Wszystkich Świętych możemy się skupić tylko na modlitwie za naszych zmarłych, ale to byłoby ograniczeniem treści tego święta. Poza tym - mamy dzień wspomnienia wszystkich wiernych zmarłych, aby wtedy szczególniej pamiętać o tych, którzy wyprzedzili nas w tej pielgrzymce życia i wiary; są o krok przed nami, mądrzejsi o śmierć.

Wspominam o tym, by jeszcze raz uświadomić nam wszystkim prawdę, którą wyznajemy w naszym Credo - świętych obcowanie. To nic innego, jak swoista łączność całego Kościoła - zbawionych w niebie, " oczekujących" w czyśćcu i nas na ziemi. Przez cały listopad możemy przychodzić naszym zmarłym z modlitewną pomocą.

Pamiętajmy też o tych "zapomnianych" zmarłych. Nieraz w modlitwach "wypominkowych" można znaleźć prośbę "za dusze, za które nikt się nie modli". Nie jest to do końca prawda. Kościół w swoich modlitwach pamięta o wszystkich zmarłych. W każdej Mszy św. wypowiadane są słowa proszące o miłosierdzie dla wszystkich zmarłych. Ale na pewno jest dobrą intencją przyjście z pomocą tym zmarłym, o których ich bliscy zapomnieli. Wszyscy jesteśmy wezwani do świętości. Wszyscy narodziliśmy się dla nieba w dniu naszego chrztu, kiedy to dar łaski Bożej dał nam udział w nadziei zmartwychwstania i wiecznego zbawienia. Po raz drugi narodzimy się dla nieba w dniu naszego odejścia z tego świata; no chyba, że zmarnujemy otrzymane od Boga dary. Tak więc nie ma żadnej przesady w tym, by kilka razy w roku obchodzić imieniny. Oby tylko te "obchody" skłaniały nas do coraz głębszego wnikania w prawdy Boże, do coraz ściślejszego przylgnięcia do Chrystusa, coraz bardziej zdecydowanego opowiedzenia się za Chrystusem i Ewangelią. A święci patronowie niech będą dla nas nie tylko "imionami z kalendarza", ale orędownikami, wstawiennictwa których będziemy wytrwale wzywać w naszych potrzebach.