Drodzy Bracia Kapłani!

Niechaj Was nie zdziwi fakt, że piszę list pasterski do Was - Bracia Kapłani. Św. Paweł pisywał listy nie tylko do wiernych, ale i do swych uczniów, pomocników we wszelkim dziele uchrześcijaniania świata. Wy jesteście nie tylko pomocą biskupa, ale samym narzędziem jego pracy, bez którego biskupowi nie tylko jest trudno spełniać zadanie, ale w ogóle spełniać go nie może.
Wszyscy pozostajecie pod radosnym wrażeniem wielkich przeżyć zwycięstwa łaski Bożej związanych z Peregrynacją Obrazu Matki Bożej, a ostatnio z Intronizacją Serca Pana Jezusa. Tysiące rodzin naszej diecezji poświęca się Sercu Syna Bożego. To oddanie się Sercu Bożemu nie jest jedynie nowym aktem kultu. Musi ono zapoczątkować wielkie dzieło troski duszpasterskiej - i to naprawdę troski (...) o małżeństwa nasze i rodziny nasze. I na tę pracę chcę Wam dać możliwie jak najbardziej konkretne pouczenie. Mam bowiem do Was zaufanie, że Wy chętnie podejmiecie się wszelkich zadań, powiązanych z trudem, i z wielkim poświęceniem te zadanie spełnicie, byle tylko mieć jasne i konkretne zadania, jakie Wam biskup nakazuje. Zdaję sobie dobrze sprawę, iż może obudzić się w duszy niejednego z Was wątpliwość, czy zdołacie podołać nowym zadaniom; może nawet pojawić się pokusa jakiejś niechęci do nowych zadań i wymówka: czy biskup nie wie, że ledwo chodzimy, umęczeni nie tylko tylu lekcjami katechizacji i tylu rozjazdami po filialnych kościołach, ale i tylu zewnętrznymi naciskami i atakami wszelkiego rodzaju.
Drodzy Bracia! Takie czy inne zdania niechęci są zupełnie zrozumiałe. Wiem jednak, że wszyscy już dobrze sprawę sobie zdajecie z tego, że katechizacja to ogromne dzieło, po największej części i dobrze spełniane, nie jest przecież jedynym zadaniem duszpasterskim. W miarę możliwości trzeba je tak organizować, aby Wam jeszcze czasu nieco zostało na troskę o dorosłych, szczególnie o małżeństwa i rodziny, oraz na troskę o siebie: o prowadzenie życia duchowego i o szeroko pojęte życie modlitwy, i studium, bez czego żadna praca duszpasterska absolutnie nie może się udać, choćby na pierwsze wejrzenie rzecz nie wydała się tak oczywista.