Któż z nas przechodzących przy katedrze łomżyńskiej nie widział spacerującego przed Kurią Biskupa Tadeusza? Zawsze w sutannie, w deszczowe dni w długim płaszczu, trzymający czarną teczkę. Spokojny, dostojny krok, wyprostowana sylwetka na stałe wpisały się w pejzaż przykurialnego chodnika. Przechodzący ludzie bardzo często „zaczepiali” Biskupa chrześcijańskim pozdrowieniem. Idąc niejednokrotnie do Kurii bywałem zapraszany przez Księdza Biskupa do dyskusji. A te niejednokrotnie bywały długie. Rozmawialiśmy na różne tematy, szczególnie ulubionymi były te związane z sytuacją gospodarczą i polityczną w naszej ojczyźnie i na świecie. Nie obcy był również temat mediów. Nie jeden raz mogłem usłyszeć pytanie: „To co tam Pawle w wielkim świecie mediów słychać?”. Nie trzeba było odpowiadać, Biskup Tadeusz doskonale był zorientowany w rynku mediów, polityce, gospodarce, w sprawach zagranicznych. Nie trzeba było długo się zastanawiać, by się przekonać, że rozmawiamy z człowiekiem, który doświadczony życiem wzbogaca swoją wiedzę poprzez różne publikacje. Prawie zawsze mogłem zobaczyć na jego biurku pozycje książkowe, które pachniały jeszcze drukarską farbą. Inni dopiero kupowali książki, Biskup Tadeusz już dawno je przeczytał. Szczególnym wzięciem cieszyły się u niego książki dotykające problemów Wschodu. Tematy ludzi mieszkających na ziemiach Wschodu niejednokrotnie były poruszane w biskupich homiliach. Temat patriotyzmu, miłości do Boga i Ojczyzny stały się niemal tematami dyżurnymi w homiliach skierowanych do młodzieży i dorosłych.
Czym zachwyca? Ogromną wiedzą historyczną, oczytaniem, podejściem do życia, pokorą. Tak, pokorą, która czasami rozmówcę stawia w bardzo trudnej sytuacji. Podczas jednej z ostatnich rozmów z Biskupem Tadeuszem usłyszałem: „Widzisz Pawle, człowiek przeżył już 75 lat, 50 lat w kapłaństwie i jeszcze nie rozumie pewnych ludzi, którzy w imię miłości do Polski robią tyle zła człowiekowi. A my na to wszystko patrzymy, jesteśmy tacy bezradni, bezsilni, jak nie Polacy”. Przed tą bezsilnością przestrzegał wszystkich, wierzył, że Polacy pokonają podziały, układy i zaczną kierować się mądrością Bożą.
Słuchając i rozmawiając z Jubilatem nie mam wątpliwości, że jest człowiekiem, który stawia w życiu na prawdę, szczerość, uczciwość. Nie znosi kłamstwa i partyjniactwa. Nie raz powtarzał: „Kto to słyszał, aby w wolnym państwie szerzyła się na taką skalę korupcja. Przejęliśmy pewne programy od Sowietów i mamy prawdziwe pomieszanie z poplątaniem”.
Jak to się stało, że ksiądz rektor Tadeusz Zawistowski został biskupem? Został poproszony do Warszawy, tam prymas Wyszyński oznajmił mu, że będzie biskupem pomocniczym w diecezji łomżyńskiej. Dzisiaj tamto wydarzenie Biskup Tadeusz komentuje tak: „Jechałem do tej Warszawy i zastanawiałem, co też Prymas może ode mnie chcieć. Nie przypuszczałem, że za chwilę spadnie na nie taka propozycja. Oczywiście wysłuchałem, później była modlitwa. Tak sobie to tłumaczyłem: Boże, czy ja się nadaję? Czy ja sobie poradzę? Tylu jest innych chętnych, niech by oni zostali biskupami. A z drugiej strony zawsze tłumaczyłem sobie, że kapłaństwo to służba, to też posłuszeństwo. Skoro taka jest wola Boża...”.
Zadałem kiedyś Biskupowi pytanie: czy łatwo być dzisiaj biskupem? Pamiętam jego spojrzenie, jego słowa: „Widzisz Pawle, ktoś może postrzega posługę biskupią od strony wyłącznie zewnętrznej. Widzą go siadającego do samochodu, przyjmującego na parafii kwiaty, życzenia. Ale to nie jest tak. Posługa biskupia wymaga dzisiaj wielkiego poświęcenia i odpowiedzialności. Polska czeka na słowo biskupa i nie wolno jej zawieść”.