Dziś przyjrzymy się poszczególnym elementom obrzędów zakończenia.

1. Słowo końcowe i krótkie ogłoszenia
Słowo końcowe ma zakończyć i podsumować całą akcję liturgiczną. W słowie tym kapłan powinien zwrócić uwagę na znaczenie Eucharystii dla naszej codzienności, dla wszystkich czynności, prac czy spotkań, które się na nią składają. Słowo to ma sprawić, „aby każdy wrócił do swoich dobrych czynów, wielbiąc i błogosławiąc Boga” (Ogólne wprowadzenie do Mszału Rzymskiego, 90). Słowo to powinno być krótkie i ukazywać łączność Liturgii z życiem.
Ogólne wprowadzenie do Mszału Rzymskiego mówi również o krótkich ogłoszeniach (a zatem słowo końcowe i ogłoszenia nie powinny być dłuższe od kazania! Chyba, że wymagają tego nadzwyczajne okoliczności, np. zbliżające się święta czy wizytacja biskupia). Mają one znaczenie czysto praktyczne: umożliwiają przekazywanie bieżących informacji o życiu wspólnoty parafialnej i stanowią zachętę do uczestnictwa w spotkaniach i w Liturgii.

2. Kapłańskie pozdrowienie i błogosławieństwo
„Kapłańskie pozdrowienie i błogosławieństwo, które w pewnych dniach i okolicznościach może być ujęte w postaci modlitwy nad ludem albo w innym bardziej uroczystym sformułowaniu” (OWMR, 90).
Kapłan pozdrawia zgromadzonych słowami: „Pan z wami!”, na co odpowiadamy: „I z duchem Twoim”. To pozdrowienie jest wstępem do błogosławieństwa: Bóg, który jest obecny pośród zgromadzonego Kościoła, błogosławi swój lud. Następnie kapłan wypowiada słowa błogosławieństwa: „Niech was błogosławi Bóg wszechmogący” i czyniąc nad ludem znak krzyża, wypowiada słowa: „Ojciec i Syn, i Duch Święty”. Wszyscy odpowiadają: „Amen” (por. OWMR, 167).
Gdy Mszy św. przewodniczy biskup, pozdrawia lud słowami: „Niech imię Pańskie Będzie błogosławione” - „Teraz i na wieki” - „Wspomożenie nasze w imieniu Pana” - „Który stworzył niebo i ziemię” i błogosławi, czyniąc trzykrotnie znak krzyża.
Można również użyć uroczystej formuły błogosławieństwa, nawiązującej do uroczystości czy specyfiki obrzędów liturgicznych (np. błogosławieństwo nowożeńców czy rodziców i chrzestnych). Rozpoczyna się ono wezwaniem: „Pochylcie głowy na błogosławieństwo”, po czym kapłan odmawia modlitwę, składającą się z trzech części, po każdej z nich odpowiadamy „Amen”.

3. Odesłanie ludu
„Bezpośrednio po błogosławieństwie kapłan, mając ręce złożone, dodaje: Idźcie w pokoju Chrystusa; wszyscy odpowiadają: Bogu niech będą dzięki” (OWMR, 168).
Zostajemy rozesłani do domów. Liturgia dobiega końca, nasze serca wypełnia Boży pokój, który mamy zanieść do naszych środowisk i bliskich nam osób. Równocześnie jesteśmy świadomi, że to, co dokonało się na ołtarzu i w naszych sercach, jest wielkim cudem - darem, którym obdarzył nas Bóg w swojej nieskończonej miłości, dlatego należy Mu się dziękczynienie.

4. Ucałowanie ołtarza
„Ucałowanie ołtarza przez kapłana i diakona, następnie głęboki ukłon w stronę ołtarza, wykonany przez kapłana, diakona i innych usługujących” (OWMR, 90). „Potem […] wraz z nimi odchodzi” (OWMR, 169).
Ołtarz jest znakiem Chrystusa - to On jest Ołtarzem, Barankiem ofiarnym i Kapłanem. Dlatego, całując ołtarz i oddając mu pokłon, pozdrawiamy nie tylko kamienny blok czy drewno, ale oddajemy cześć samemu Chrystusowi.