Reklama

„Mamy możliwość ciągłego powrotu do Boga”

Z o. Janem Nowackim, dominikaninem, dyrektorem ośrodka kaznodziejskiego przy kościele pw. św. Jacka w Warszawie, podczas głoszonych rekolekcji w kościele pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Mikołaja w Bielsku Podlaskim rozmawia Tadeusz Szereszew
Edycja podlaska 7/2006

Tadeusz Szereszewski: - Proszę o przedstawienie Czytelnikom „Niedzieli Podlaskiej” swojej drogi życiowej.

O. Jan Nowacki: - Po ukończeniu liceum krótko pracowałem w zakładach „Toruńskiej Elany”. Następnie ukończyłem nowicjat i filozofię u Ojców Oblatów. W 1975 r. wstąpiłem do Zakonu Dominikanów w Krakowie. Tam, po ponownym odbyciu nowicjatu, studiowałem teologię. W 1980 r., po czteroletnim okresie studiów, przyjąłem święcenia kapłańskie. Pierwszą moją placówką była parafia na Służewcu w Warszawie, gdzie prowadziłem katechizację dzieci i młodzieży. Stąd zostałem przeniesiony do Prudnika. Duszpasterzowałem także w Tarnobrzegu, Lublinie i Szczecinie. Powróciłem do Warszawy, gdzie od siedmiu lat w kościele pw. św. Jacka pełnię funkcję dyrektora ośrodka kaznodziejskiego. Zajmuję się także koordynacją naszych misji i rekolekcji w warszawskiej prowincji. Przy kościele, w którym pracuję, nie ma parafii. Istnieje u nas największe duszpasterstwo akademickie Do naszej swiątyni w niedzielę przychodzi 1,5 tys. studentów. Prowadzimy duszpasterstwo młodzieży, rodzin, dzieci, małżeństw, małżeństw niesakramentalnych. Prowadzę duszpasterstwo lekarzy weterynarii. W naszej prowincji jest 24 ojców i dwóch braci.

- Jaka jest historia Zakonu Dominikanów w Polsce?

- Zakon Dominikanów założony został w 1216 r. we Francji przez hiszpańskiego kaznodzieję Dominika Guzmana. W 1222 r., dzięki zabiegom i staraniom ówczesnego biskupa krakowskiego Iwona Odrowąża, powstała pierwsza wspólnota w Krakowie. Bezpośrednim założycielem polskiej prowincji Dominikanów jest św. Jacek Odrowąż (1176 -1257), który swój habit zakonny przyjął z rąk św. Ojca Dominika. W 1227 r. powstał klasztor w Gdańsku. Temu klasztorowi zawdzięczamy, ustanowiony bullą papieża Aleksandra IV w 1260 r., Jarmark Dominikański. Odbywa się on na początku sierpnia. Od 1996 r. jego formuła nawiązuje do średniowiecznych tradycji, czyli handlu i dobrej zabawy. Biorą w nim udział rzemieślnicy, artyści i kolekcjonerzy. Jarmarkowi towarzyszy program kulturalno-rozrywkowy. Głównym organizatorem Jarmarku św. Dominika są Międzynarodowe Targi Gdańskie.

- Proszę określić regułę zakonu?

- Św. Dominik powołał do istnienia zakon, który łączył kontemplację, studium Pisma Świętego połączone z apostolstwem. Dominujący jest czynnik apostolski. W średniowieczu posługę słowa pełnili biskupi. Duchowieństwo diecezjalne miało charakter administracyjny. Regułę, według której żyją bracia, św. Dominik zaczerpnął od św. Augustyna. Zatwierdził ją 21 stycznia 1217 r. w Rzymie papież Honoriusz III. Zakonników obowiązują śluby składane na ręce przełożonych, poprzez które poświęcamy się Bogu i zakonowi, a są to: posłuszeństwo, ubóstwo i czystość. Dominikanie pierwsi po biskupach zaczęli zajmować się głoszeniem Dobrej Nowiny. Stąd jesteśmy zakonem kaznodziejskim. W ciągu wieków zakon wydał wielu wielkich i znanych świętych, m.in.: św. Alberta Wielkiego, św. Tomasza z Akwinu, św. Jacka, św. Katarzynę ze Sieny, papieża Piusa V, bł. Czesława i bł. Michała Czartoryskiego.

- Jaki był przewodni motyw adwentowych rekolekcji?

- W rozważaniach poruszyłem temat grzechu, miłosierdzia Bożego i miłości. Te uniwersalne zagadnienia wiążą się zarówno z Adwentem, jak i z Wielkim Postem.
Kiedy mówiłem o grzechu, uświadomiłem jego powszechność. Podkreśliłem, że grzesznika kocha Bóg, który ofiarował nam swoją zbawczą miłość. Na Jego miłość my, uczniowie Chrystusa, mamy odpowiedzieć naszą miłością. Odwołałem się do objawień fatimskich, których przyczynę odnajdujemy także w naszej rzeczywistości. Dziś nie przestała istnieć przyczyna, dla której przyszła na ziemię Matka Boża. Tak jak w 1917 r. odrzuca się i dziś Boga. To odrzucanie może mieć tragiczne konsekwencje, większe niż w przeszłości, którymi były II wojna światowa i komunizm. Ratunkiem dla nas jest powrót do Boga i czerpanie ze źródła Jego łask.
Grzech jest zawsze zdradą miłości Boga. Jego konsekwencją są cierpienia, kara. Bóg zawsze na nas czeka i jeśli tego pragniemy, wyciąga nas z mroków grzechu. Od nas zależy, czy do Niego powrócimy poprzez sakrament pokuty. Biblijny raj poza zewnętrzną harmonią pierwszych rodziców z przyrodą polegał na harmonii i bliskości z Bogiem. W sakramencie pokuty powracamy do raju. Bóg, przebaczając nam, przywraca miłość, czystość, świętość i pokój. Ten duchowy raj jest najbardziej radosną perspektywą daną grzesznikom. Jest powrotem do Boga.

- Z jednej strony jest grzech, a z drugiej - łaska uświęcająca. Pomiędzy tymi rzeczywistościami jest miejsce na przemianę.

- Grzech ciężki, choć niszczy naszą wewnętrzną relację ze Stwórcą, nie zamyka przed nami możliwości powrotu do Ojca. Bo tam, gdzie jest grzech, tam jeszcze obficiej wylewa się łaska. Stąd konieczna jest metanoia, przemiana. Bardzo zróżnicowana, niejednokrotnie niezauważalna, spontaniczna. To osobisty powrót do życia w łasce. Zanim ktoś przystąpi do sakramentu Bożej miłości, wewnętrzny impuls ukierunkowuje go na miłość Boga. Tajemniczy proces powrotu, nieraz po dłuższym czasie negacji czy buntu, poprzez akty strzeliste, modlitwę otwiera drogę do konfesjonału. Niekiedy przemiana człowieka dokonuje się dopiero na łożu śmierci.

- Wydaje się, że współczesny człowiek nie potrafi czekać na Boga?

- Pasywne oczekiwanie na Boga jest infantylne. Także to rozreklamowane śpiewem kolęd już w listopadzie. Ma być ono twórcze. Aby doświadczyć tajemnicy Wcielenia, przyjścia Syna Bożego i tajemnicy Zmartwychwstania, potrzebny jest czas rekolekcji, lektury i modlitwy. Po to są też nasze wyrzeczenia, aby gdy przyjdzie okres próby, pójść trochę dalej i wyżej. Przeżyliśmy kolejny Adwent. Ostatni będzie u kresu naszego ziemskiego życia. Jednym z największych zaniedbań jest odejście od modlitwy i lekceważenie Eucharystii. One prowadzą do prawdziwej miłości Boga, do której zostaliśmy stworzeni. Idźmy więc prostą drogą. Chrześcijanie, odchodząc od Boga, pozostają ludźmi z tego świata.

- Proszę przybliżyć historię kościoła pw. św. Jacka w Warszawie

- Historia kościoła jest niezwykle bogata. Wskażę tylko najważniejsze jej fakty. Otóż w lipcu 1603 r. o. Abraham Bzowski, dominikanin, zakupił od braci Wincentego i Szymona Oczków posiadłość na przedmieściu Warszawy celem wybudowania kościoła i klasztoru św. Jacka. Wzniósł drewnianą kapliczkę i mały klasztor. Wykonał fundamenty pod prezbiterium kościoła i w października 1608 r. odprawił pierwszą Mszę św. W 1627 r. Jadwiga Mińska wybudowała kaplicę Świętego Krzyża, zwaną Ciemną, a w 1651 r. muzycy królewscy wybudowali kaplicę Matki Bożej, zwanej Śnieżną. W 1665 r. Szwedzi, ograbiając kościoły i klasztory warszawskie, nie oszczędzili kościoła pw. św. Jacka. Zrabowali srebrne krzyże i kandelabry, a chorego Ojca Ludwika przywiązali do koni i wlekli po ulicach miasta. Ojciec zmarł z wyznaniem wiary na ustach. Po remoncie kościoła i klasztoru konsekracji kościoła w 1661 r. dokonał biskup poznański Albert Tołobowski. Po wkroczeniu w 1806 r. wojsk napoleońskich do Warszawy w klasztorze urządzono szpital wojskowy i kwaterowano w nim żołnierzy. W 1867 r. rząd carski skonfiskował klasztor, a ojców wywiózł do Gidel. Podczas powstania warszawskiego w kościele znajdował się szpital. Na skutek zbombardowania go zginęło tam przeszło 1000 ludzi. Kościół nazywany jest pomnikiem męczenników powstania.
W 1947 r. Dominikanie przystąpili do odbudowy kościoła i klasztoru. Po jej zakończeniu w 1962 r. poświęcił go Prymas kard. Stefan Wyszyński. W kościele trzynawowym jest kilka kaplic z ołtarzami. Uwagę zwiedzających przyciągają liczne tabliczki z tekstami łacińskimi i polskimi, tablice nagrobkowe, obrazy, w tym św. Dominika i św. Jacka - twórcy prowincji polskiej Dominikanów.
Na jednej z tablic jest napis: „Pamięci żołnierzy 14. Pułku Ułanów Jałowieckich”, inna przypomina gen. bryg. Karola Jana Ziemskiego, ps. „Wachnowski”, dowódcę obrony Starówki. Jest też tablica pamiątkowa komendanta Armii Krajowej - gen. Grota-Roweckiego i gen. Aleksandra Krzyżanowskiego „Wilka” - komendanta okręgu wileńskiego 1939-44, tablica gen. Leopolda Okulickiego - ostatniego komendanta Armii Krajowej oraz tablica gen. dyw. Michała Tokarzewskiego - pierwszego organizatora Polski Podziemnej.
Zakończę na tablicy z napisem: „Bór-Komorowski - Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych; Swojemu Dowódcy żołnierze i powstańcy Armii Krajowej 1943-1944” i tablicy poświęconej „Pamięci żołnierzy Pułku Szwoleżerów 1918-1945”.

- Dziękuję serdecznie Ojcu za rozmowę i życzę wielu łask Bożych.

Żeganamy prof. Jana Szyszko

2019-10-16 12:37

wpolityce.pl

Odszedł jeden z najlepszych lekarzy naszej przyrody, który kochał polską ziemię służąc Ojczyźnie swoją wiedzą, doświadczeniem i oddaniem. Był wierny Bogu i ludziom. Będzie nam ciebie brakowało - tak wspominano śp. prof. Jana Szyszki, byłego ministra środowiska, profesora nauk leśnych, polityka Prawa i Sprawiedliwości. Prof. Szyszko zmarł nagle tydzień temu w wieku 75 lat.

Krzysztof Sitkowski/KPRP
Zobacz zdjęcia: Pogrzeb prof. Jana Szyszko

Krzysztof Sitkowki/KPPR

W uroczystościach pogrzebowych, które odbyły się w kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa w Starej Miłosnej wzięli udział najwyżsi przedstawiciele państwa na czele z prezydentem Andrzejem Dudą oraz premierem rządu RP. Mateuszem Morawieckim i prezesem Prawa i Sprawiedliwości, Jarosławem Kaczyńskim. Mszy św. przewodniczył abp Sławoj Leszek Głódź, zaś homilię wygłosił biskup senior diecezji drohiczyńskiej Antoni Dydycz. Liturgię koncelebrowało dziesięciu biskupów.

MK

- Kończąc swoją ziemską wędrówkę, zmierzasz do „Domu Naszego Ojca”, który jest domem miłości, pokoju i wiecznej radości. Poprzez naszą wspólną modlitwę chcemy do wieńca twojego życia dołożyć coś od siebie – powiedział witając zgromadzonych biskup diecezji warszawsko-praskiej Romuald Kamiński.

W homilii bp Antoni Pacyfik Dydycz podkreślił wkład zmarłego profesora w troskę o polską przyrodę. Zwrócił uwagę, że u podstaw podejmowanych przez niego wysiłków leżała głęboka wiara w Boga, miłość do tego co stworzone oraz szacunek dla dziedzictwa narodowego i rodzimej kultury.

- Mimo licznych trudności, nie traciłeś spokoju pamiętając słowa psalmu 116, w którym czytamy: „Ufność miałem nawet wtedy, gdy mówiłem jestem w wielkim ucisku”. Do wszystkiego podchodziłeś z wielkim spokojem. To głębokie przekonanie, a w istocie twoja wiara towarzyszyły ci przez całe twoje życie. Zawsze byłeś pogodny, niezależenie od różnego rodzaju sytuacji, nawet tych najmniej ciekawych, oczekując na Boże błogosławieństwo we wszystkich okolicznościach kolejnych etapów twojego życia – powiedział bp Dydycz.

Krzysztof Sitkowki/KPPR

Zwrócił też uwagę na wkład zmarłego profesora w dziedzinie nauki, gospodarki i polityki. – Zabiegał, by cała jego praca, nauka i poświęcenie służyły rodzinie, a potem wszystkim z którymi spotykał się w swoim bogatym życiu. Bliskie były mu słowa „Polak chociaż stąd miedzy narodami słynny, że bardziej niźli życie kocha kraj rodzinny. Gotów puścić się w kraje świata w nędzy i poniewierce przeżyć długie lata walcząc z ludźmi i z losem póki mu wśród burzy przyświeca ta nadzieja, że Ojczyźnie służy” - powiedział duchowny. Podkreślił, że trudności poprzedniego systemu profesor przeszedłeś bez strat moralnych i duchowych. Wspomniał o zorganizowanej przez zmarłego Międzynarodowej Konferencji Zrównoważony Rozwój w świetle encykliki papieża Franciszka Laudato Si”. Papieska Akademia Nauk przyznała mu nagrodę „Nauka dla Pokoju” – przypomniał bp Dydycz.

Powiedział, że troska śp. prof. Szyszko o Ojczyznę wyrażała się w propagowaniu takich postaw i takich porządków, które zabezpieczałyby ład w przyrodzie, a porządek w ludzkim życiu. - Z tego względu miałeś czas na spotkania z wychowankami, by ich umacniać w trosce o bezpieczeństwo ludzi oraz całej natury stworzonej – zwrócił uwagę biskup.

Zaznaczył, że szczególne miejsce w sercu i działalności profesora zajmowała Puszcza Białowieska. – Z odwagą, kompetencją, pasją i poświeceniem ratował ją przed katastrofą mając świadomość, że nie da się jej niczym innym zastąpić. Niestety, przy tej okazji wiele nacierpiał się bez powodu – powiedział kaznodzieja.

Podczas uroczystości pogrzebowych śp. Jan Szyszko został odznaczony pośmiertnie Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Jego ciało spocznie na miejscowym cmentarzu parafialnym.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zielone światło dla Brexitu

2019-10-17 19:21

wPolityce.pl / ems/PAP

Pixabay.com
Klamka zapadła! Unijna „27” dała zielone światło dla umowy ws. brexitu. Przywódcy wezwali Komisję Europejską, Parlament Europejski i Radę UE do podjęcia koniecznych kroków, by zapewnić, że porozumienie będzie mogło wejść w życie 1 listopada 2019 roku. Rada Europejska w formacie 27 zakończona. Konkluzje przyjęte - napisał na Twitterze Preben Aamann, rzecznik prasowy szefa Rady Europejskiej Donalda Tuska.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem