Reklama

Wolność jako zadanie

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Pierwsza w tym roku szkolnym lekcja otwarta dla katechetów odbyła się 12 listopada w Prywatnym Liceum Ogólnokształcącym Sióstr Niepokalanek w Szymanowie. Przeprowadziła ją s. Deotata w klasie III. Temat katechezy brzmiał: "Wolność jako zadanie".

Zaproszenie do udziału w katechezie przyjęło około trzydziestu katechetów z gimnazjów i szkół średnich z rejonów: żyrardowskiego, sochaczewskiego i mszczonowskiego. Wszystkich gości już od progu szkoły witały uczennice LO, które następnie prowadziły przybywających do kaplicy, a potem do refektarza, gdzie czekała na nich kawa, herbata i ciasto.

Po poczęstunku katecheci przeszli do sali, gdzie już czekały uczennice klasy III, wraz ze swoją katechetką. Lekcja rozpoczęła się od wspólnego śpiewu przy akompaniamencie gitary, na której grała s. Deodata.

Katecheza koncentrowała się wokół zagadnienia wolności. W luźnej pogadance dziewczęta zaprezentowały różnorodne sposoby podejścia do tematu wolności, tak jak się ją postrzega obecnie. Wynikało z tej rozmowy, że na zagadnienie wolności można patrzeć na wiele sposobów.

Następnie klasa została podzielona na cztery zespoły, które temat wolności miały przedstawić różnymi metodami. Pierwsza grupa miała za zadanie przygotować dramę, poruszającą problem zniewolenia człowieka. Druga grupa analizowała rysunki satyryczne, związane z różnymi sytuacjami, w których wolność ludzka jest ograniczana. Rysunki pochodziły z książki ks. Piotra Pawlukiewicza, pt. Porozmawiajmy z młodzieżą o wolności.

Trzecia grupa została poproszona przez katechetkę o wyszukanie definicji wolności w Katechizmie Kościoła Katolickiego, a ostatnia, czwarta - o prześledzenie i przeanalizowanie, jak Pismo św. podchodzi do tematu wolności.

Wykonawszy swoje zadania grupy dzieliły się owocami pracy, uzupełniając i pogłębiając rozumienie tematu wolności. Jeszcze później s. Deodata przytoczyła ciekawe opowiadanie ze wspomnianej już książki ks. Pawlukiewicza, również na temat wolności oczywiście. A dokładnie: o zniewoleniu człowieka przez naukę. Lekcja zakończyła się wspólną modlitwą, prowadzoną przez uczennice, które podczas całej katechezy - zaznaczały, że nie była ona przygotowywana wcześniej - były aktywne i chętne do współpracy z katechetką i ze sobą nawzajem.

Po lekcji odbyło się spotkanie katechetów oraz obecnych na zajęciach ks. Sławomira Sobierajskiego z Wydziału Nauki Katolickiej Kurii i mgr Agnieszki Szamańskiej z Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli w Skierniewicach z s. Deodatą. Podczas omówienia lekcji zadawano głównie pytania na temat stosowanych metod dydaktycznych i zaangażowania uczennic w lekcje religii - w znanej już gościom klasie III, ale także w całej szkole. Katecheci wysoko ocenili przebieg lekcji otwartej. Po omówieniu katechezy ks. Sławomir Sobierajski wygłosił referat na temat: "Rozwój religijności młodzieży w okresie dorastania".

Po spotkaniu goście udali się do kaplicy na wspólną z siostrami modlitwę. S. Bernarda z wyjątkową lekkością i humorem, zachwycając swą erudycją, przybliżyła im historię figury Matki Bożej Jazłowieckiej i sanktuarium. Uczennice oprowadziły również zainteresowanych katechetów po gmachu LO, zarówno po części dydaktycznej, jak i mieszkalnej. Na koniec goście zostali poczęstowani obiadem, a spotkanie zakończyło się wspólnym śpiewem katechetów: "Każda święta jest uśmiechnięta" .

Na zakończenie relacji z tej wyjątkowo solidnie przygotowanej, przemyślanej i dobrze poprowadzonej katechezy trzeba jeszcze podkreślić ogromną życzliwość i serdeczność, jakimi Siostry Niepokalanki przyjęły katechetów. Nad całością spotkania czuwała przełożona domu, s. Bohdana. Obecna była również s. Wawrzyna, dyrektor szkoły, żywo zainteresowana spotkaniem i przychylna gościom.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2001-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

św. Katarzyna ze Sieny - współpatronka Europy

Niedziela Ogólnopolska 18/2000

[ TEMATY ]

św. Katarzyna Sieneńska

Giovanni Battista Tiepolo

Św. Katarzyna ze Sieny

Św. Katarzyna ze Sieny
W latach, w których żyła Katarzyna (1347-80), Europa, zrodzona na gruzach świętego Imperium Rzymskiego, przeżywała okres swej historii pełen mrocznych cieni. Wspólną cechą całego kontynentu był brak pokoju. Instytucje - na których bazowała poprzednio cywilizacja - Kościół i Cesarstwo przeżywały ciężki kryzys. Konsekwencje tego były wszędzie widoczne. Katarzyna nie pozostała obojętna wobec zdarzeń swoich czasów. Angażowała się w pełni, nawet jeśli to wydawało się dziedziną działalności obcą kobiecie doby średniowiecza, w dodatku bardzo młodej i niewykształconej. Życie wewnętrzne Katarzyny, jej żywa wiara, nadzieja i miłość dały jej oczy, aby widzieć, intuicję i inteligencję, aby rozumieć, energię, aby działać. Niepokoiły ją wojny, toczone przez różne państwa europejskie, zarówno te małe, na ziemi włoskiej, jak i inne, większe. Widziała ich przyczynę w osłabieniu wiary chrześcijańskiej i wartości ewangelicznych, zarówno wśród prostych ludzi, jak i wśród panujących. Był nią też brak wierności Kościołowi i wierności samego Kościoła swoim ideałom. Te dwie niewierności występowały wspólnie. Rzeczywiście, Papież, daleko od swojej siedziby rzymskiej - w Awinionie prowadził życie niezgodne z urzędem następcy Piotra; hierarchowie kościelni byli wybierani według kryteriów obcych świętości Kościoła; degradacja rozprzestrzeniała się od najwyższych szczytów na wszystkie poziomy życia. Obserwując to, Katarzyna cierpiała bardzo i oddała do dyspozycji Kościoła wszystko, co miała i czym była... A kiedy przyszła jej godzina, umarła, potwierdzając, że ofiarowuje swoje życie za Kościół. Krótkie lata jej życia były całkowicie poświęcone tej sprawie. Wiele podróżowała. Była obecna wszędzie tam, gdzie odczuwała, że Bóg ją posyła: w Awinionie, aby wzywać do pokoju między Papieżem a zbuntowaną przeciw niemu Florencją i aby być narzędziem Opatrzności i spowodować powrót Papieża do Rzymu; w różnych miastach Toskanii i całych Włoch, gdzie rozszerzała się jej sława i gdzie stale była wzywana jako rozjemczyni, ryzykowała nawet swoim życiem; w Rzymie, gdzie papież Urban VI pragnął zreformować Kościół, a spowodował jeszcze większe zło: schizmę zachodnią. A tam gdzie Katarzyna nie była obecna osobiście, przybywała przez swoich wysłanników i przez swoje listy. Dla tej sienenki Europa była ziemią, gdzie - jak w ogrodzie - Kościół zapuścił swoje korzenie. "W tym ogrodzie żywią się wszyscy wierni chrześcijanie", którzy tam znajdują "przyjemny i smaczny owoc, czyli - słodkiego i dobrego Jezusa, którego Bóg dał świętemu Kościołowi jako Oblubieńca". Dlatego zapraszała chrześcijańskich książąt, aby " wspomóc tę oblubienicę obmytą we krwi Baranka", gdy tymczasem "dręczą ją i zasmucają wszyscy, zarówno chrześcijanie, jak i niewierni" (list nr 145 - do królowej węgierskiej Elżbiety, córki Władysława Łokietka i matki Ludwika Węgierskiego). A ponieważ pisała do kobiety, chciała poruszyć także jej wrażliwość, dodając: "a w takich sytuacjach powinno się okazać miłość". Z tą samą pasją Katarzyna zwracała się do innych głów państw europejskich: do Karola V, króla Francji, do księcia Ludwika Andegaweńskiego, do Ludwika Węgierskiego, króla Węgier i Polski (list 357) i in. Wzywała do zebrania wszystkich sił, aby zwrócić Europie tych czasów duszę chrześcijańską. Do kondotiera Jana Aguto (list 140) pisała: "Wzajemne prześladowanie chrześcijan jest rzeczą wielce okrutną i nie powinniśmy tak dłużej robić. Trzeba natychmiast zaprzestać tej walki i porzucić nawet myśl o niej". Szczególnie gorące są jej listy do papieży. Do Grzegorza XI (list 206) pisała, aby "z pomocą Bożej łaski stał się przyczyną i narzędziem uspokojenia całego świata". Zwracała się do niego słowami pełnymi zapału, wzywając go do powrotu do Rzymu: "Mówię ci, przybywaj, przybywaj, przybywaj i nie czekaj na czas, bo czas na ciebie nie czeka". "Ojcze święty, bądź człowiekiem odważnym, a nie bojaźliwym". "Ja też, biedna nędznica, nie mogę już dłużej czekać. Żyję, a wydaje mi się, że umieram, gdyż straszliwie cierpię na widok wielkiej obrazy Boga". "Przybywaj, gdyż mówię ci, że groźne wilki położą głowy na twoich kolanach jak łagodne baranki". Katarzyna nie miała jeszcze 30 lat, kiedy tak pisała! Powrót Papieża z Awinionu do Rzymu miał oznaczać nowy sposób życia Papieża i jego Kurii, naśladowanie Chrystusa i Piotra, a więc odnowę Kościoła. Czekało też Papieża inne ważne zadanie: "W ogrodzie zaś posadź wonne kwiaty, czyli takich pasterzy i zarządców, którzy są prawdziwymi sługami Jezusa Chrystusa" - pisała. Miał więc "wyrzucić z ogrodu świętego Kościoła cuchnące kwiaty, śmierdzące nieczystością i zgnilizną", czyli usunąć z odpowiedzialnych stanowisk osoby niegodne. Katarzyna całą sobą pragnęła świętości Kościoła. Apelowała do Papieża, aby pojednał kłócących się władców katolickich i skupił ich wokół jednego wspólnego celu, którym miało być użycie wszystkich sił dla upowszechniania wiary i prawdy. Katarzyna pisała do niego: "Ach, jakże cudownie byłoby ujrzeć lud chrześcijański, dający niewiernym sól wiary" (list 218, do Grzegorza XI). Poprawiwszy się, chrześcijanie mieliby ponieść wiarę niewiernym, jak oddział apostołów pod sztandarem świętego krzyża. Umarła, nie osiągnąwszy wiele. Papież Grzegorz XI wrócił do Rzymu, ale po kilku miesiącach zmarł. Jego następca - Urban VI starał się o reformę, ale działał zbyt radykalnie. Jego przeciwnicy zbuntowali się i wybrali antypapieża. Zaczęła się schizma, która trwała wiele lat. Chrześcijanie nadal walczyli między sobą. Katarzyna umarła, podobna wiekiem (33 lata) i pozorną klęską do swego ukrzyżowanego Mistrza.
CZYTAJ DALEJ

Będą bronić Papieża nawet z narażeniem własnego życia. Wkrótce przysięga

Zgodnie z coroczną tradycją, nowi Papiescy Gwardziści Szwajcarscy złożą przysięgę 6 maja, w rocznicę splądrowania Rzymu, kiedy 189 członków tej formacji stanęło w obronie papieża Klemensa VII przed armią Karola V. Przysięga zostanie złożona pod flagą Papieskiego Korpusu Gwardii Szwajcarskiej w obecności papieża Leona XIV. Gwardia „przysięga chronić i bronić urzędującego Papieża i wszystkich jego prawowitych następców, nawet z narażeniem własnego życia”, jak głosi formuła rytualna.

5 maja o godzinie 17,00 w kościele Santa Maria della Pietà in Campo Santo Teutonico w Watykanie odprawione zostaną Nieszpory, po których nastąpi złożenie wieńca ku czci poległych 6 maja 1527 roku oraz nadanie odznaczeń. 6 maja o godzinie 7.30 w Bazylice Świętego Piotra Mszy świętej dla gwardzistów przewodniczyć będzie kardynał sekretarz stanu Pietro Parolin. O godzinie 17.00 rozpocznie się ceremonia zaprzysiężenia na dziedzińcu San Damaso Pałacu Apostolskiego.
CZYTAJ DALEJ

Open Doors w służbie prześladowanym chrześcijanom

2026-04-29 16:03

ks. Waldemar Wesołowski

Parafię Wniebowzięcia NMP w Lwówku Śląskim odwiedziło małżeństwo Donata i Maciej Maliszakowie działający w organizacji non profit Open Doors.

Od 1955 roku wspiera ona prześladowanych chrześcijan w ponad 70 krajach świata. Ma także swoją siedzibę w Polsce. Impulsem do odwiedzin było zdjęcie grobu Pańskiego w kościele parafialnym, którego aranżacja przypomniała prawdę o tym, że prześladowanie Jezusa i Jego uczniów trwa także w naszych czasach.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję