Reklama

Kontrowersje wokół egzaminu gimnazjalnego

2013-04-24 13:52

tk / Warszawa / KAI

BOŻENA SZTAJNER

Protest przeciwko treści jednego z pytań zawartych w części humanistycznej egzaminu gimnazjalnego wystosowali do minister edukacji narodowej przedstawiciele Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP. Treści zawarte w części humanistycznej egzaminu są "niezwykle tendencyjne i utrwalają negatywne myślenie o luteranach" – czytamy w liście otwartym udostępnionym KAI.

List przekazany dziś min. Krystynie Szumilas podpisał Zwierzchnik Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP, bp Jerzy Samiec i Generalny Wizytator Nauczania Lekcji Religii – ks. dr Adrian Korczago.

Publikujemy treść listu:

Reklama

Krystyna Szumilas
Minister Edukacji Narodowej
Warszawa

Szanowna Pani Minister!

W dniu dzisiejszym otrzymaliśmy sygnały, zarówno od nauczycieli wyznania luterańskiego, jak i od rodziców, a nawet samych uczniów, dotyczące treści zawartych w Egzaminie gimnazjalnym 2013, w jego części humanistycznej. Są one niezwykle tendencyjne i utrwalają negatywne myślenie o luteranach. Z ogromnym zaskoczeniem i niedowierzaniem odczytaliśmy tekst do 10 zadania, w części Historia i wiedza o społeczeństwie, którym był Mandat do starostów o zwalczaniu herezji luterańskiej króla Zygmunta I Starego.

Dokument ten opisuje nastawienie do luteranizmu w czasach Reformacji. Wyrwany jednak z kontekstu i nieopatrzony stosownym komentarzem mógł i wzbudził szereg negatywnych emocji. Dotyczyło to zwłaszcza tych gimnazjalistów wyznania luterańskiego, którym na co dzień przychodzi żyć w diasporalnych warunkach. Są oni, ze względu na swą odmienną przynależność wyznaniową, wytykani palcami i zdani niejednokrotnie na niewybredne komentarze.

Zacytowany w teście fragment wspomnianego powyżej dokumentu:

„Minęło już kilka lat, gdy z powodu szerzenia się zarazy luterańskiej wydaliśmy mandat, aby zapowiedział wszystkim szeroko dookoła, by nie odważyli się podróżować do Wittenbergi albo do tych miejsc, w których istniałoby jakieś podejrzenie herezji, lub też wysyłać tam swoje dzieci. Ktokolwiek by zaś odważył się książki zarażone zarazą luterańską wwozić lub posługiwać się nimi prywatnie lub publicznie, ten stanie się winnym kary gardła, proskrypcji i utraty wszystkich dóbr”.

– może jedynie takie zachowania pogłębić. W kontekście nikłej wiedzy na temat innych wyznań, z którą mamy do czynienia w naszym kraju, pobieżne odczytanie fragmentu Mandatu, zwłaszcza w obliczu egzaminacyjnego stresu, może prowadzić do bardzo wielkich skrótów myślowych, utwierdzania stereotypów, wręcz swego rodzaju stygmatyzacji inaczej wyznających czy wierzących.

Niejeden z tegorocznych gimnazjalistów wyznania luterańskiego mógł się poczuć napiętnowany, sfrustrowany. Niejednego zacytowany tekst źródłowy mógł rozkojarzyć, co w konsekwencji rzutowało na dalszy przebieg testu.

W związku z powyższym zwracamy się do Pani Minister z prośbą, by na przyszłość uwrażliwiać członków Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, aby dokonując wyboru tekstów czy formułując pytania, brali pod uwagę to, w jaki sposób, emocjonalnie związani z danym wyznaniem czy religią członkowie poszczególnych Kościołów i religii mogą poczuć się dotknięci.

Wystarczyło przecież w odpowiedzi zamiast:

„Władcą, który wystawił cytowany dokument, był …” napisać: „Władcą, który wystawił nietolerancyjny dokument, był…”

W dobie podkreślania znaczenia tolerancji takie wyszukiwanie tekstów stanowi, zapewne niezamierzone, ale manipulowanie, na które jako Kościół nie możemy się zgodzić. Z tego powodu wypowiadamy swe stanowcze NIE, dla tego rodzaju tekstów w testach gimnazjalnych.

Z poważaniem
ks. bp Jerzy Samiec
Biskup Kościoła

ks. dr Adrian Korczago
Generalny Wizytator
Nauczania Lekcji Religii

*

W Polsce żyje około 80 tysięcy luteran, z czego prawie połowa na Śląsku Cieszyńskim.

Tagi:
szkoła luteranie

Norwegia: emerytowany biskup luterański ukarany za pomaganie nielegalnej imigrantce

2019-12-06 17:04

kg (KAI) / Oslo

Były luterański biskup Oslo Gunnar Stålsett otrzymał nakaz stawienia się w sądzie, gdyż nielegalnie zatrudnił u siebie kobietę z Erytrei, której wcześniej władze norweskie odmówiły udzielenia azylu. Powodem tej decyzji był fakt, iż nie przedstawiła ona wiarygodnych i prawomocnych dokumentów. Przedstawiciel miejscowej policji oświadczył, że chce skazania 84-letniego biskupa na 45 dni więzienia.

Wikipedia
Gwiazda Lutra

Po zatrzymaniu G. Stålsett powiedział dziennikarzom, że jego postępowanie jest „formą nieposłuszeństwa obywatelskiego, za które poniosę odpowiedzialność”, dodając, że było ono wymierzone przeciw prawu, które jest – jego zdaniem – niemoralne. „To, co zrobiłem, jest niczym w porównaniu z tym, co imigranci bez dokumentów muszą znosić przez całe lata w Norwegii. Oni żyją codziennie w strachu” – stwierdził sędziwy biskup. Domaga się on zmiany obowiązującego „niemoralnego” ustawodawstwa, które odmawia uchodźcom zezwolenia na pracę w tym kraju, mieszkania oraz dostępu do opieki lekarskiej i świadczeń społecznych.

Komentując całe zdarzenie, rodak Stålsetta – dr Olav Fykse Tveit, sekretarz generalny Światowej Rady Kościołów, zapewnił, że biskup „cieszy sie wielkim szacunkiem za wierność swemu sumieniu”. Dodał, że – stojąc na gruncie podstawowych zasad i wartości – trzeba umożliwić wszystkim legalnym imigrantom, także w Norwegii, godne życie i prawo do pracy, a zarazem strzec ubiegających się o azyl i innych przed cynicznym wykorzystywaniem ich pracy oraz przeciwdziałać pracy niegodnej.

Gunnar Johan Stålsett jest jedną z czołowych postaci luteranizmu i ekumenizmu w swoim kraju i na świecie. Urodził się 10 lutego 1935 w miasteczku Nordkapp za Kołem Podbiegunowym jako jedno z ośmiorga dzieci. W 1953 rozpoczął studia teologiczne na Uniwersytecie w Oslo, następnie kształcił się w seminarium luterańskim w Stanach Zjednoczonych, a naukę ukończył w 1961 w swoim kraju. Wtedy też został ordynowany na pastora Luterańskiego Kościoła Norwegii.

W latach 1985-94 był sekretarzem generalnym Światowej Federacji Luterańskiej i w tym charakterze odwiedził Polskę a w latach 1998-2005 – biskupem Oslo. Jego nominacja wywołała wiele sprzeciwów ze strony bardziej konserwatywnych członków władz kościelnych, uchodził on bowiem za liberała, m.in. opowiadał się za dopuszczeniem homoseksualistów do urzędów duchownych i doprowadził do tego.

Obok działalności kościelnej brał też czynny udział w życiu politycznym swego kraju, był m.in. wieloletnim członkiem Partii Centrum, a w latach 1977-79 stał na jej czele, sekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Kościelnych i Oświaty (1972-73), zasiadał w parlamencie oraz był członkiem Norweskiego Komitetu Nagrody Nobla (Pokojowej) w latach 1985-90 oraz 1994-2002 (w l. 2000-02 był jego wiceprzewodniczącym). W latach 2006-10 był specjalnym wysłannikiem swego kraju do nadzorowania procesu pokojowego w Timorze Wschodnim. Pracował ponadto jako wykładowca akademicki na Uniwersytecie w Oslo.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Symbole i zwyczaje Adwentu

Małgorzata Zalewska
Edycja podlaska 49/2002

Bóg w swojej wielkiej miłości do człowieka dał swego Jednorodzonego Syna, który przyszedł na świat by dokonać dzieła odkupienia ludzi. Jednak tę łaskę każdy z nas musi osobiście przyjąć. Zadaniem Kościoła jest przygotowanie ludzi na godne przyjęcie Chrystusa. Kościół czyni to, między innymi, poprzez ustanowienie roku liturgicznego. Adwent rozpoczyna nowy rok kościelny. Jest on pełnym tęsknoty oczekiwaniem na Boże Narodzenie, na przyjście Chrystusa. Adwent to okres oczyszczenia naszych serc i pogłębienia miłości i wdzięczności względem Pana Boga i Matki Najświętszej.

Bożena Sztajner

Wieniec adwentowy

W niektórych regionach naszego kraju przyjął się zwyczaj święcenia wieńca adwentowego. Wykonywany on jest z gałązek iglastych, ze świerku lub sosny. Następnie umieszczone są w nim cztery świece, które przypominają cztery niedziele adwentowe. Świece zapalane są podczas wspólnej modlitwy, Adwentowych spotkań lub posiłków. W pierwszym tygodniu adwentu zapala się jedną świecę, w drugim dwie, w trzecim trzy, a w czwartym wszystkie cztery. Wieniec wyobraża jedność rodziny, która duchowo przygotowuje się na przeżycie świąt Bożego Narodzenia.

Świeca roratnia

Świeca jest symbolem chrześcijanina. Wosk wyobraża ciało, knot - duszę, a płomień - światło Ducha Świętego płonące w duszy człowieka.
Świeca roratnia jest dodatkową świecą, którą zapalamy podczas Rorat. Jest ona symbolem Najświętszej Maryi Panny, która niesie ludziom Chrystusa - Światłość prawdziwą. W kościołach umieszcza się ją na prezbiterium obok ołtarza lub przy ołtarzu Matki Bożej. Biała lub niebieska kokarda, którą jest przepasana roratka mówi o niepokalanym poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Zielona gałązka przypomina proroctwo: "Wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej Duch Pański..." (Iz 11, 1-2). Ta starotestamentalna przepowiednia mówi o Maryi, na którą zstąpił Duch Święty i ukształtował w Niej ciało Jezusa Chrystusa. Jesse był ojcem Dawida, a z tego rodu pochodziła Matka Boża.

Roraty

W Adwencie Kościół czci Maryję poprzez Mszę św. zwaną Roratami. Nazwa ta pochodzi od pierwszych słów pieśni na wejście: Rorate coeli, desuper... (Niebiosa spuśćcie rosę...). Rosa z nieba wyobraża łaskę, którą przyniósł Zbawiciel. Jak niemożliwe jest życie na ziemi bez wody, tak niemożliwe jest życie i rozwój duchowy bez łaski. Msza św. roratnia odprawiana jest przed świtem jako znak, że na świecie panowały ciemności grzechu, zanim przyszedł Chrystus - Światłość prawdziwa. Na Roraty niektórzy przychodzą ze świecami, dzieci robią specjalne lampiony, by zaświecić je podczas Mszy św. i wędrować z tym światłem do domów.
Według podania zwyczaj odprawiania Rorat wprowadziła św. Kinga, żona Bolesława Wstydliwego. Stały się one jednym z bardziej ulubionych nabożeństw Polaków. Stare kroniki mówią, że w Katedrze na Wawelu, a później w Warszawie przed rozpoczęciem Mszy św. do ołtarza podchodził król. Niósł on pięknie ozdobioną świecę i umieszczał ją na lichtarzu, który stał pośrodku ołtarza Matki Bożej. Po nim przynosili świece przedstawiciele wszystkich stanów i zapalając je mówili: "Gotów jestem na sąd Boży". W ten sposób wyrażali oni swoją gotowość i oczekiwanie na przyjście Pana.

Adwentowe zwyczaje

Z czasem Adwentu wiąże się szereg zwyczajów. W lubelskiem, na Mazowszu i Podlasiu praktykuje się po wsiach grę na ligawkach smętnych melodii przed wschodem słońca. Ten zwyczaj gry na ligawkach związany jest z Roratami. Gra przypomina ludziom koniec świata, obwieszcza rychłe przyjście Syna Bożego i głos trąby św. Michała na Sąd Pański. Zwyczaj gry na ligawkach jest dość rozpowszechniony na terenach nadbużańskim. W niektórych regionach grano na tym instrumencie przez cały Adwent, co też niektórzy nazywali "otrembywaniem Adwentu". Gdy instrument ten stawiano nad rzeką, stawem, lub przy studni, wówczas była najlepsza słyszalność.
Ponad dwudziestoletnią tradycję mają Konkursy Gry na Instrumentach Pasterskich (w tym także na ligawkach) organizowane w pierwszą niedzielę Adwentu w Muzeum Rolnictwa im. ks. Krzysztofa Kluka w Ciechanowcu. W tym roku miała miejsce już XXII edycja tego konkursu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Olga Tokarczuk odebrała dyplom i medal noblowski z rąk króla Szwecji

2019-12-10 20:13

wpolityce.pl

Laureatka Literackiej Nagrody Nobla za rok 2018, Olga Tokarczuk, odebrała dyplom i medal noblowski z rąk króla Karola XVI Gustawa. Ceremonia noblowska odbywa się we wtorek w filharmonii sztokholmskiej.

wikipedia.org

Laureaci Nagrody Nobla dostają złote medale z wygrawerowanym wizerunkiem fundatora Alfreda Nobla oraz łacińską inskrypcją „Inventas vitam iuvat excoluisse per artes”. Są one wykonane ręcznie z 18-karatowego złota i ważą 175 gramów. Dyplomy są wykonane ręcznie przez artystów, jest na nich zdjęcie, imię i nazwisko laureata oraz cytat z uzasadnienia przyznania Nagrody Nobla.

Olga Tokarczuk została poproszona o odebranie wyróżnienia przez Pera Waesterberga z Akademii Szwedzkiej, który wcześniej wygłosił laudację na cześć noblistki.

Pani Tokarczuk, Akademia Szwedzka gratuluje wam. Proszę o odebranie Literackiej Nagrody Nobla z rąk jego królewskiej mości króla Szwecji — powiedział Waesterberg po polsku.

Polska pisarka - ubrana w czarną, aksamitną suknię do ziemi - wyszła na scenę sztokholmskiej filharmonii jako dziesiąty noblista. Ceremoniał ma związek z kolejnością dziedzin nagrody zapisanych w testamencie Nobla.

Podczas odbierania przez polską noblistkę medalu i dyplomu wszystko przebiegło zgodnie z planem, także zapisany w protokole trzykrotny ukłon, który nie udał się w 1996 r. Wisławie Szymborskiej. Poetka w tym właśnie momencie ceremonii pomyliła się. Olga Tokarczuk swoje trzy ukłony wykonała bez pomyłek.

Polska literatura błyszczy w Europie – ma w swoim dorobku już kilka Nagród Nobla, a teraz przyszła pora na kolejną, tym razem dla pisarki o światowej renomie i niezwykle rozległym wachlarzu zainteresowań, łączącej w swej twórczości elementy poezji i humoru. Polska, rozdroże Europy, być może nawet jej serce – Olga Tokarczuk odkrywa historię Polski jako kraju będącego ofiarą spustoszenia dokonanego przez wielkie siły, lecz również posiadającego swoją własną historię kolonializmu i antysemityzmu. Olga Tokarczuk nie ucieka od niewygodnej prawdy, nawet pod groźbą śmierci — mówił Per Waesterberg z Akademii Szwedzkiej w laudacji na cześć Olgi Tokarczuk.

Jego zdaniem twórczość Tokarczuk cechuje „połączenie twardej rzeczywistości z ulotną nierealnością, wnikliwa obserwacja i zafascynowanie mitologią”. Cechy te „czynią z niej jednego z najbardziej oryginalnych prozaików naszych czasów, postrzegających rzeczywistość na nowe sposoby”.

Olga Tokarczuk jest wirtuozem w kreowaniu postaci, potrafi uchwycić je w momencie ich ucieczki od codziennego życia. Pisze o tym, o czym nie pisze nikt inny: „o nieznośnej i ogromnej osobliwości tego świata” — wyjaśnił Waesterberg.

Jej powieść „Bieguni” to niezwykle różnorodny opis podróży, poruszania się po pasażerskich poczekalniach i hotelach, to spotkanie z bohaterami, o których wiemy bardzo niewiele, a także zbiór pojęć ze słowników, baśni i dokumentów. Tokarczuk wzajemnie przeciwstawia naturę i kulturę, rozum i szaleństwo, męskość i kobiecość, z prędkością sprintera przekracza społecznie i kulturowo wytworzone granice — podkreślił.

Jej mocna i bogata w idee proza to nomadyczna wędrówka przez około 15 książek. Wioski będące w nich miejscem akcji stają się centrum wszechświata, miejscem, w którym losy poszczególnych bohaterów wplatane są w wątki baśniowe i mitologiczne. Żyjemy i umieramy w opowieściach innych osób, gdzie na przykład Katyń raz może być zwykłym lasem, a raz miejscem masakry — ocenił Waesterberg.

„Księgi Jakubowe” laudator nazwał „największym dziełem” pisarki. Dodał, że „z podtekstu utworu przebija się żydowskie pochodzenie Tokarczuk oraz jej nadzieja na Europę bez granic”.

Przyszłe pokolenia będą sięgać po owe tysiącstronicowe arcydzieło autorstwa Tokarczuk i odkrywać w nim nowe bogactwo, którego dziś jeszcze wystarczająco nie dostrzegamy. Widzę, jak Alfred Nobel kiwa z uznaniem głową w swoim niebie — podsumował Per Waesterberg.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem