11 listopada to dla nas i całej naszej ojczyzny szczególny dzień. Dzień, w którym dziękujemy dobremu Bogu za dar niepodległości.

We wszystkich świątyniach naszej ojczyzny słyszymy dziś jakże znaną nam pieśń ,,Boże, coś Polskę przez tak liczne wieki, otaczał blaskiem potęg i chwały. Coś ją osłaniał tarczą swej opieki, od nieszczęść, które przygnębić ją miały. Przed Twe ołtarze zanosim błaganie: ojczyznę wolną pobłogosław, Panie! Ty, któryś potem tknięty jej upadkiem, wspierał walczących za najświętszą sprawę. I chcąc świat cały mieć jej męstwa świadkiem w nieszczęściach samych pomnażał jej sławę”.

Słowa tej pieśni uświadamiają nam z jednej strony szczególną opiekę jaką Bóg sprawuje nad naszym krajem, a z drugiej strony to błaganie skierowane do Boga, aby błogosławił ojczyznę naszą.

W 1918 r., po 123 latach zaborów Polska odzyskała niepodległość. Ten czas zaborów znaczony był wiarą i cierpieniem setek tysięcy ludzi, którym niestety nie dane było dożyć wolnej ojczyzny. Bo wiemy doskonale, że odzyskana wolność była wielkim darem, ale stała się jeszcze większym zadaniem. Po okresie wielkiego zrywu, radości z odzyskanej wolności przyszedł dla naszej ojczyzny trudny czas. Czas II wojny światowej, a potem ucisku komunistycznego. Dziś dziękujemy Bogu za tych, którzy oddali swoje życie za nasz naród. Dziś dziękujemy Bogu za tych, dla których słowa ,,Bóg, Honor i Ojczyzna” wyznaczały właściwy kierunek życia. Dziękujemy za tych, którzy przechowywali i przekazywali polskie tradycje w czasie zaborów, w czasie wojny i w czasie ucisku.

Tym, co podtrzymywało ludzką nadzieję na lepsze jutro, były jakże nam znane słowa ,,dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych”. Naród polski choć obecny w różnych zaborach, to połączony był wspólnie wiarą w Boga. I ten naród nigdy nie poddał się i nie wyrzekł polskiej tradycji i polskiej ziemi. Praca wielu bohaterów narodowych, kapłanów i osób zakonnych sprawiła, że naród polski tracąc ziemię nigdy nie stracił ducha wolności. Wielki wysiłek i trud powstańczy zawsze był związany zawierzeniem naszej ojczyzny Chrystusowi i jego świętej matce Maryi.

Kult świętych i ich wstawiennictwo zawsze był obecny w tradycji polskiego narodu. To oni wskazywali i uczyli naszych rodaków jak żyć, jak kochać i jak zło dobrem zwyciężać. W tym czasie nasza ojczyzna wydała wielu wspaniałych ludzi, którzy swym życiem i wiarą prowadzili naród polski do wolności.

Warto tu wspomnieć choćby postać Wojciecha Korfantego. Jednego z ojców niepodległej Polski. W tym roku wspominamy 80-lecie jego śmierci. To był człowiek, który poświęcił swoje życie, by Polska była narodem wolnym i narodem dostatnim. Głęboko w sercu nosił sprawy naszej ojczyzny. Wielokrotnie aresztowany, represjonowany z powodów politycznych, ale także wyznawanej wiary.

Z pewnością jest wielu bohaterów o których dziś wiele można powiedzieć. Chciałbym odnieść się jeszcze do jednej postaci. Do Prymasa Tysiąclecia, Sługi Bożego, kard. Stefana Wyszyńskiego, który zostanie wyniesiony na ołtarze w przyszłym roku. Nie sposób pominąć jego osobę świętując 11-go listopada. To jego postać zajmuje szczególne miejsce w odzyskanej Polsce, ale jeszcze niezupełnie wolnej. Warto w tym miejscu przywołać jakże ważne jego słowa. Sługa Boży tak mówił ,,Człowiek w narodzie żyje nie tylko dla siebie i nie tylko na dziś, ale także w wymiarze dziejów narodu. Jeżeli powtarzano nam - koniec z Polską, a głos z Watykanu mówił - Polska nie chce umrzeć, to było tylko potwierdzenie woli narodu. Polska może żyć własnymi siłami i własnymi mocami. Rodzinną kulturą wzbogaconą przez Ewangelię Chrystusa i przez wspólne, rozważne działanie Kościoła. Polska może żyć tu, gdzie jest, ale musi mieć ku temu moc. Musi patrzeć i ku przyszłości i ku przeszłości. Ku przeszłości, aby lepiej osądzać rzeczywistość i mieć ambicje trwania w przyszłości. Naród jest jak mocne drzewo, które podcinane w swych korzeniach, wypuszcza nowe. Burza może urwać temu drzewu koronę chwały, ale ono trzyma się mocno ziemi i budzi nadzieję, że się odrodzi.” I Polska się odrodziła.

Jakże aktualne dziś wydają się słowa ,,wolność to dar, wolność to zadanie”. Często pytamy o kształt naszej ojczyzny, pytamy o wartości na których mamy budować ład społeczny. Odpowiedź znajdujemy w Słowie Bożym. Dzisiaj w pierwszym czytaniu z Księgi Mądrości usłyszeliśmy takie słowa ,,Miłujcie sprawiedliwość, sędziowie ziemscy! Myślcie o Panu właściwie i szukajcie Go w prostocie serca! Daje się bowiem znaleźć tym, co Go nie wystawiają na próbę, objawia się takim, którym nie brak wiary w Niego. Bo przewrotne myśli oddzielają od Boga, a Moc, gdy ją wystawiają na próbę, karci niemądrych. Mądrość nie wejdzie w duszę przewrotną, nie zamieszka w ciele zaprzedanym grzechowi. Święty Duch karności ujdzie przed obłudą, usunie się od niemądrych myśli, wypłoszy Go nadejście nieprawości. Mądrość bowiem jest duchem miłującym ludzi, ale bluźniercy z powodu jego warg nie zostawi bez kary". 

Potrzeba nam dziś mądrości. Mądrości, która jest darem Boga, a nie zasługą człowieka. Jezus w Ewangelii ostrzega, abyśmy nie byli powodem do zgorszenia dla każdego człowieka, a zwłaszcza dla małych. Mówi ,,Pożyteczniej mu jest, gdyby młyński kamień zawieszono na szyje jego i wrzucono go w morze, niźliby miał zgorszyć jednego z tych malutkich “. A potem Jezus daje wskazania dotyczące wzajemnych naszych relacji. ,,Jeśli Twój brat zawini, upomnij go. Jeśli będzie żałował, przebacz”. Potrzeba nam dziś wzajemnego słuchania, braterskiego upomnienia, ale nade wszystko wzajemnego przebaczenia.

Wspomniany sługa Boży kard. Stefan Wyszyński mawiał, że ,,człowiek, który nie lubi i nie umie przebaczać, jest największym wrogiem samego siebie”.

Apostołowie w dzisiejszej Ewangelii proszą Jezusa, by dodał im wiary. I my dziś dziękując za dar wolności mówimy ,,Panie dodaj nam wiary, abyśmy potrafili mądrze wykorzystać czas dany nam od Boga. Niech ta wiara kształtuje nasze życie, byśmy byli wierni Tobie Boże I naszej ojczyźnie". 

Prosimy Cię o umocnienie naszej wiary. O umocnienie wiary synów i córek polskiej ziemi, byśmy zawsze byli Twoim narodem i wzrastali pod Twoją opieką i opieką naszej matki Maryi, Królowej narodu polskiego. Dlatego przed Twe ołtarze zanosimy błaganie: Ojczyznę wolną pobłogosław Panie!