Reklama

Odbudowywać prawdziwą miłość

Basia i Piotr są małżeństwem od 23 lat, mają czwórkę dzieci, mieszkają w Maniowach. Z okien ich domu rozciąga się wspaniały widok na szczyty Pienin i Zalew Czorsztyński. - Czy da się zbudować chałupę bez jednego gwoździa? - pytam nieco prowokacyjnie. - Da się - kiwa głową Piotrek. - Tak m.in. zbudowany jest zabytkowy drewniany kościółek w Dębnie. - A bez jednej flaszki? - badam dalej. - Też się da - śmieją się oboje. - Nikt nie wierzył, że nam się to uda - opowiada Basia, ale byliśmy zdeterminowani. Chcieliśmy, by pracujący u nas ojcowie rodzin wracali do swych żon i dzieci trzeźwi i z groszem w kieszeni. - A jeśli ktoś upierał się przy flaszce? - nie daję za wygraną. - To dostawał flaszkę miodu, nie pitnego, ale zwykłego lipowego - pada odpowiedź. - I co? - I dom stoi.

Niedziela małopolska 52/2006

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Studium rodziny

- Do zapisania się na Studium Teologii Rodziny zachęcił nas mój brat Paweł, który jest księdzem - wspomina Piotr. - Prawdę mówiąc, nie myśleliśmy wtedy o możliwości służenia innym radą czy pomocą. Robiliśmy to dla siebie. Psychologia i etyka małżeństwa, naturalne metody planowania rodziny - to wszystko było naprawdę bardzo ciekawe i potrzebne. Dla mężczyzny taka wiedza na temat naturalnego rytmu płodności u kobiety to absolutna nowość - odkrycie piękna i harmonii, jaką wpisał Stwórca w naturę kobiety. Wraz z tym odkryciem pojawia się szacunek i podziw zarówno dla Boga, jak i własnej żony.
- Dla kogoś, kto chciałby widzieć w naturalnej metodzie planowania rodziny jedynie sposób na uniknięcie poczęcia dziecka, pewnie bylibyśmy antywzorem - śmieje się Basia - bo na pierwszym roku studium urodziła nam się Kinga, a na drugim Damian. Byliśmy bardzo szczęśliwi i nie przyszło nam nawet do głowy, by przerywać zajęcia.

W służbie małżeństwom

Reklama

- Gdy okrzepliśmy już trochę jako rodzice, nasz ówczesny proboszcz ks. Antoni Siuda zaproponował nam pracę w poradni - dzielą się Basia i Piotr. - Trochę obawialiśmy się tego, no bo jak tu „pouczać” tych, wśród których się żyje, np. starsze od nas małżeństwa. Na szczęście p. Dorota Seweryn, prowadząca poradnię przed nami, bardzo nam pomogła. Gdy przyjmowaliśmy pierwszą parę, siedziała obok, aby dodać nam odwagi. Potem przyznała się, że już wtedy, gdy przyszliśmy do niej jako narzeczeni, widziała nas w tej pracy. No i tak to się zaczęło. Od tej chwili zawsze w drugi i czwarty piątek miesiąca jesteśmy do dyspozycji małżeństw.
Z czym ludzie przychodzą? Najczęściej są to problemy związane z planowaniem rodziny. Niektórzy ze zdziwieniem dowiadują się, że o czasie płodności informuje najlepiej sam organizm kobiety i że z tej wiedzy warto korzystać przede wszystkim wtedy, gdy się pragnie dziecka, a nie tylko wtedy, gdy chce się uniknąć jego poczęcia. Bardzo aktualną sprawą są problemy związane z wyjazdami mężów do pracy za granicą. Często takie długotrwałe rozstania bardzo osłabiają więzi między małżonkami, bywają nawet przyczyną rozpadu wielu związków. Czy zawsze umiemy poradzić? Nie zawsze. Niektóre pary kierujemy do specjalistów - lekarzy, psychologów, prawników. Oczywiście, polecamy ludzi sprawdzonych, do których sami mamy zaufanie.
Spotykając się z małżeństwami, staramy się odbudować w nich wiarę w prawdziwą miłość. Jest to, według nas, podstawowe zadanie w dzisiejszym świecie. Prawdę tę staramy się ukazywać ludziom, z którymi się spotykamy, a w zamian otrzymujemy to, iż... ciągle odkrywamy ją dla siebie.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Potrzeba rozmowy

- Oprócz pracy w poradni raz w miesiącu prowadzimy dwudniowy kurs dla narzeczonych, kończący się indywidualną rozmową - kontynuują małżonkowie. - Jak podchodzą do tego młodzi? Różnie. Jedni się przejmują, co do innych ma się wrażenie, że przychodzą tylko po podpis, choć oczywiście zdarzają się niespodzianki. Bywa, że w trakcie spotkań indywidualnych rozgadują się tak, że to my musimy kończyć rozmowę, aby pomieszkać trochę we własnym domu. Nieraz kandydaci do małżeństwa mają zupełnie wypaczone wyobrażenie o miłości i mylą ją bądź to z pożądaniem, bądź z miłością uczuciową, stąd późniejsze rozczarowania.
Bardzo dużym zainteresowaniem cieszą się kilkudniowe rekolekcje wakacyjne dla małżonków - w tym roku prowadziliśmy je w Olszówce; ich tematem była małżeńska droga do świętości. Na dwutygodniowych rekolekcjach Domowego Kościoła pojawiamy się z konferencjami, np. na temat odpowiedzialnego rodzicielstwa. Po każdym z takich spotkań także jest czas na rozmowy w cztery, a właściwie w ośmioro oczu. Czujemy, że jest to bardzo potrzebne, dlatego jeździmy, choć wiąże się z dłuższą nieobecnością w domu. Jak znoszą to nasze dzieci? Na szczęście są bardzo wyrozumiałe. Gdy nas nie ma, młodszymi opiekują się starsi (już studenci). Czasem Kinga czy Damian zerkają do materiałów przygotowywanych na różne spotkania, warsztaty czy konferencje, a to dobry wstęp do rozmów - tym razem we własnym gronie.

Najważniejsze jest świadectwo

- Z początku nastawienie ludzi do nas było trochę nieufne, choćby z powodu naszej abstynencji, ale to się powoli zmienia - opowiada Basia. - Ci, którzy uczestniczyli w kursie dla narzeczonych albo odwiedzili poradnię, uśmiechają się z daleka, pozdrawiają, pytają, co słychać. Równocześnie przyglądają nam się uważnie, jakby chcieli sprawdzić, czy rzeczywiście żyjemy tak, jak mówimy. Staramy się, aby tak było. To, że ludzie kojarzą nas z poradnictwem rodzinnym, zobowiązuje przede wszystkim do pracy nad tym, by samemu być lepszym mężem, żoną czy rodzicem. Niestety, wciąż pokutuje stereotyp, że do tych ról nie trzeba się przygotowywać. Nic bardziej mylnego. Jestem z wykształcenia pedagogiem, a wciąż szukam nowych książek czy artykułów o wychowaniu dzieci. Co ciekawsze materiały „wrzucam” na stronę internetową szkoły, aby mogli zerknąć na nie także inni rodzice. Piotr jest studentem V roku studiów nad rodziną w Łomiankach i co miesiąc jeździ na wykłady, ćwiczenia i egzaminy. Czy nie szkoda nam czasu na to wszystko? Patrząc z perspektywy naszych małżeńskich i rodzinnych doświadczeń, to chyba najsensowniej zainwestowany czas w naszym życiu.

Organizatorem STUDIUM TEOLOGII RODZINY jest Wydział Duszpasterstwa Rodzin Kurii Metropolitalnej w Krakowie, przy współpracy Instytutu Teologii Rodziny PAT. Pomysłodawcą całego przedsięwzięcia był kard. Karol Wojtyła, któremu zawsze bardzo zależało na rozwoju rodziny i aktywności świeckich w Kościele.
Zgodnie z jego zamysłem, celem Studium jest pogłębianie wiedzy teologiczno-moralnej o małżeństwie i rodzinie oraz przygotowanie osób świeckich do pracy z młodzieżą, narzeczonymi i małżonkami w ramach duszpasterstwa rodzin.
Zajęcia w studium trwają dwa lata (16 spotkań rocznie) - w soboty od godz. 9 do 17 (dwa razy w miesiącu). Każdy rok pracy kończy się egzaminami. Ich uczestnicy zdobywają wiedzę nt. teologii, psychologii, socjologii oraz etyki życia małżeńskiego i rodzinnego. Wykłady, seminaria i ćwiczenia prowadzą współpracujący z PAT specjaliści - księża, psycholodzy, pedagodzy, lekarze, prawnicy. Raz w roku uczestnicy biorą udział w dwutygodniowych rekolekcjach. Ukończenie STR zostaje uwieńczone dyplomem uprawniającym do pracy w duszpasterstwie rodzin Archidiecezji Krakowskiej.
Adres Studium: ul. Franciszkańska 3,
31-004 Kraków
tel. (0-12) 429-41-13, (0-12) 628-81-50
wrodzin@diecezja.krakow.pl
www.diecezja.krakow.pl/wdr/

2006-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Zmarł ks. Jan Sienkiewicz

2026-03-03 23:30

Karol Porwich/Niedziela

Kapłan ten odszedł do wieczności 3 marca 2026 r. w wieku 54 lat życia i 27 lat kapłaństwa.

Ksiądz Jan Sienkiewicz urodził się w 17 czerwca 1971 roku we Wrocławiu. Święcenia kapłańskie przyjął z rąk kard. Henryka Gulbinowicza 30 maja 1998 roku w katedrze św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu. Po święceniach kapłańskich został skierowany jako wikariusz do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Strzelinie [1998 -2001]. Jego kolejną parafią wikariuszowską była parafia św. Jadwigi Śląskiej we Wrocławiu - Leśnicy [2001-2006] .Następnie posługiwał w parafii pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego we Wrocławiu - Gądowie [2006-2009] oraz wrócił jako wikariusz do parafii św. Jadwigi Śląskiej we Wrocławiu - Leśnicy [2009 - 2013]. Następnie został mianowany proboszczem w parafii Niepokalanego Poczęcia NMP w Moczydlnicy Klasztornej [dekanat wołowski].
CZYTAJ DALEJ

Zaufanie nie pozostaje uczuciem; ono formuje wybory, styl mowy, relacje

2026-02-13 09:39

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Dzisiejszy fragment wyrasta z mów Jeremiasza do Judy, która szukała oparcia w układach i w sile ludzi. W tle stoi polityka ostatnich dekad królestwa, napięcie między Egiptem i Babilonią oraz pokusa, by bezpieczeństwo zbudować na sojuszach. Prorok mówi o zaufaniu. „Ciało” oznacza tu kruchą ludzką moc, także władzę i pieniądz. Formuła „przeklęty… błogosławiony…” przypomina styl psalmów mądrościowych, szczególnie Ps 1. Tekst zestawia dwa obrazy roślinne. Pierwszy przypomina krzew pustynny rosnący na solnisku. Hebrajskie ʿarʿar wskazuje roślinę stepu, niską i jałową. Taka roślina trwa w miejscu bez stałego źródła, a „dobro” pozostaje poza zasięgiem. Drugi obraz pokazuje drzewo zasadzone nad wodą, z korzeniami sięgającymi potoku. W kraju o wądołach wypełnianych deszczem drzewo przetrwa „rok posuchy” i nie traci liści. U Jeremiasza woda często oznacza Boga jako źródło życia i wierności (por. Jr 2,13). Wers 9 dotyka wnętrza człowieka. Hebrajskie serce (lēb) oznacza ośrodek decyzji i ukrytych motywów. Jeremiasz nazywa to wnętrze podstępnym i trudnym do poznania. W następnym zdaniu Pan mówi o badaniu „nerek”. Hebrajskie kĕlāyôt wskazuje sferę pobudek, tego, co pozostaje zakryte nawet przed samym człowiekiem. Widzimy język sądowy. Bóg „przenika” i „bada”, a potem oddaje według drogi i owocu czynów. Tekst usuwa złudzenie samousprawiedliwienia. Zaufanie nie pozostaje uczuciem. Ono formuje wybory, styl mowy, relacje i sposób używania dóbr. W Wielkim Poście ten fragment prowadzi do rachunku sumienia i do uporządkowania tego, na czym spoczywa nadzieja w dniu próby.
CZYTAJ DALEJ

Kard. Pizzaballa: relacja z Jezusem źródłem, które może naprawdę ugasić pragnienie człowieka

2026-03-06 16:16

[ TEMATY ]

Wielki Post

kard. Pizzaballa

Vatican Media

Na znaczenie relacji z Jezusem, wyruszającym na poszukiwanie zagubionych stworzeń wskazuje komentując fragment Ewangelii czytany w III Niedzielę Wielkiego Postu, roku A (8 marca 2026) łaciński patriarcha Jerozolimy, kard. Pierbattista Pizzaballa OFM.

Wkraczamy we fragment Ewangelii, który opowiada o spotkaniu Jezusa z Samarytanką (J 4,5-42) poprzez szczegół, który znajdujemy w wersecie 6, gdzie czytamy, że Jezus był zmęczony podróżą. Termin „zmęczony” pojawia się jeszcze kilka razy w tym fragmencie, na końcu, kiedy Jezus rozmawia z uczniami i mówi im, że posłał ich, aby zbierali plony, na które sami nie zapracowali. Ktoś inny zapracował, a oni przejęli ten trud, który wykonali inni (J 4,38).
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję