Błogosławiony ks. Markiewicz, urodzony 13 lipca 1842 r. w Pruchniku k. Jarosławia, był kapłanem diecezji przemyskiej, ofiarnym i cenionym duszpasterzem, szczególnie wrażliwym na religijne, moralne i materialne zaniedbanie dzieci i młodzieży, a także niedolę prostego ludu. Wypowiedział ostrą walkę wadom narodowym Polaków, a szczególnie alkoholizmowi. Rozwiązanie problemów społecznych widział w dobrym wychowaniu młodzieży i podniesieniu moralnym całego społeczeństwa. Na uwagę zasługują Jego metody wychowawcze polegające na ciągłym kontakcie ze swoimi podopiecznymi i okazywaniu im życzliwości, ale i również stawianiu wymagań. Całe życie bł. ks. Bronisława Markiewicza i jego praca wychowawcza to nic innego jak historia wielkiej miłości do bliźniego. To właśnie kierując się odruchami serca, wdrażał on wychowanków do twardego życia w domach wychowawczych prowadzonych przez zgromadzenie. Miłością zdobywał zaufanie chłopców, miłością przyciągał ich do sakramentów świętych i wpajał wartości moralne, a ponadto za pomocą tego fascynującego, magicznego uczucia, niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki leczył i uczył innych jak niwelować wady i złe nałogi wychowanków. Bardzo ciekawa wydaje się być anegdota związana z pewną, trudną sytuacją wychowawczą, którą przytoczę za ks. Walentym Michułką, autorem ciekawej biografii wspomnianego kapłana. Otóż, gdy jeden z kleryków skarżył się, że pomimo wielu wysiłków, w żaden sposób nie może sobie poradzić z „zepsutym” chłopakiem, nowo przyjętym do zakładu wychowawczego, dał młodemu człowiekowi następującą radę: „Idź do ogrodu, uzbieraj malin i poczęstuj go nimi…
Ten środek rzadko kiedy zawodzi”.
Aktualnie księża michalici wypełniają posłannictwo swego wielkiego patrona, który kiedyś zadeklarował: „Chciałbym zebrać miliony dzieci opuszczonych. Żywić je i ubierać za darmo na duszy i ciele” i również wiele serca wkładają w jakże trudny i absorbujący proces wychowania współczesnej młodzieży, kładąc szczególny nacisk na wychowanie poprzez wspólną pracę i stały kontakt z wychowankiem. Dlatego też wychowankowie Domu Dziecka „Moja Rodzina” w Prałkowcach czują się jak w rodzinnym domu, otoczeni opieką i życzliwością, a dodatkowo mogą liczyć na wsparcie duchowe i wszelaką pomoc ze strony wychowawców. Nie tylko jednak praca i stawiane im wymagania są ich udziałem, pamięta się również o potrzebie rekreacji i wyjazdach nastawionych na poznawanie ciekawych miejsc związanych z historią i sacrum. I tak nasi wychowankowie uczestniczyli m.in. w kolejnej edycji charytatywnego Balu w Krośnie, który odbył się 13 stycznia, a jego galę uświetnili m.in.: Aneta Piotrowska z Robertem Kochankiem oraz Ewa Szabatin i Stefano Terazzino, czyli tancerze znani z programu „Taniec z Gwiazdami”. Tego wieczoru nasi wychowankowie otrzymali od sponsorów projektor multimedialny wraz z ekranem, który na pewno przyda się do różnorodnych prezentacji czy projekcji, zwłaszcza, że od nowego roku szkolnego do dyspozycji wychowanków ma zostać oddana hala z pełnym wyposażeniem i zapleczem rekreacyjno-sportowym. W dniach 18-24 lutego, grupa 23 wychowanków udała się na zimowisko do malowniczej Rabki. Największą frajdę mieli najmłodsi wychowankowie, w wieku 3, 4, 5 i 6 lat, którzy po raz pierwszy mogli w sposób zorganizowany spędzić ferie zimowe. Wychowankowie mieli zapewnionych wiele atrakcji: wycieczki do Krakowa i Zakopanego, pobyt w aqua parku, seans filmowy w kinie „Ajmax”, wyjście na szlak górski do schroniska „Murowaniec” w Tatrach, a także białe szaleństwo na „Maciejowej” - naśnieżonym stoku w Rabce. Jednak do największych atrakcji należy zaliczyć spotkanie z mistrzem świata w kickboxingu w wadze ciężkiej Łukaszem Jaroszem, który opowiedział chłopcom o wysiłku, który musiał włożyć, by osiągnąć sukces i stanąć na podium. Dodatkowo w czasie pobytu w Rabce chłopcy mieli możliwość zwiedzenia Muzeum Etnograficznego im. Władysława Orkana, znakomitego poety związanego z Podhalem, mieszczące się w XVII-wiecznym modrzewiowym kościołku pw. św. Marii Magdaleny, obejrzeć warsztat pracy garncarza Adama Kościelniaka i spróbować sił na kole garncarskim. Do niewątpliwych atrakcji należał również pobyt w plenerowym Muzeum Skansenie Taboru Kolejowego w Rabce.
Takie wyjazdy mają szczególne znaczenia dla wychowanków, ponieważ dają się oni poznać od innej, lepszej strony, są wdzięczni za okazywaną im troskę i zainteresowanie, umieją zatroszczyć się o młodszych kolegów. Wychowanie przez stały kontakt z wychowankiem to prawdziwie skuteczna metoda wychowawcza, pomimo że, nie zawsze wymiernie da się zmierzyć sukces, a wychowanie to długotrwały proces i jakże niewdzięczny, a zarazem delikatny, ponieważ dotyczy żywych istot, młodych, jeszcze nieukształtowanych ludzi, skrzywdzonych i poranionych przez swoich najbliższych.