Reklama

Krakowski ślad

Niedziela małopolska 2/2008

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

19 stycznia Kościół wspomina św. Józefa Sebastiana Pelczara. Został on kanonizowany w 2003 r., w dniu 83. urodzin Papieża Jana Pawła II. I choć jako biskup przemyski kojarzony jest głównie z rejonem wschodniej Małopolski, zostawił także swój ślad w dziejach Krakowa i Wszechnicy Jagiellońskiej.
Józef Sebastian Pelczar urodził się w 1842 r. w niewielkiej miejscowości Korczynie na Podkarpaciu, jako trzecie z czworga dzieci Wojciecha i Marianny Pelczarów. Był bardzo zdolnym i pracowitym uczniem. Nauka była jego pasją. Szczególnym zainteresowaniem darzył historię. Jednocześnie powoli odkrywał w sobie powołanie do kapłaństwa. Przyczyniło się do tego religijne wychowanie i głęboka wiara jego rodziców.

Kapłaństwo i nauka

Święcenia kapłańskie przyszły Święty przyjął jako 22-letni młodzieniec w 1864 r. Odtąd studia i nauka szły w parze z formacją kapłańską. Studiował w Collegium Romanum (obecnie Uniwersytet Gregoriański) i w Instytucie św. Apolinarego (dziś Uniwersytet Laterański) w Rzymie. Wróciwszy do kraju, objął najpierw stanowisko prefekta w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu. Następnie przybył do Krakowa, gdzie został profesorem zwyczajnym historii Kościoła i prawa kanonicznego na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Niedługo potem, w 1882 r., został rektorem tej uczelni.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

W Krakowie

Reklama

Józef Sebastian Pelczar od razu dał się poznać jako doskonały wykładowca, potrafiący umiejętnie przekazać wiedzę, a jednocześnie jako duszpasterz, któremu drogie były sprawy uczelni i studentów. Z własnych pieniędzy finansował kuchnię dla ubogich żaków, szczególnie dla tych przybyłych z odległych miejsc. Był także m.in. inicjatorem powstania Bractwa Najświętszej Maryi Panny Królowej Korony Polskiej, którego zadaniem była szeroko pojęta opieka nad potrzebującymi różnych stanów i zawodów.

Sercanki

Jednym z dzieł Bractwa było przytulisko dla służących, ubogich dziewcząt, w celu zapewnienia im odpowiednich warunków materialnych oraz moralnych do egzystowania w wielkim mieście. Ks. Pelczarowi zależało na tym, aby opiekę nad tym ośrodkiem sprawowała osoba konsekrowana, zakonna. Dlatego w 1894 r. z jego inicjatywy powstało w Krakowie Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego, z rozszerzonymi kompetencjami i ustawami do prowadzenia działalności dobroczynnej. Niedługo potem powstał w Krakowie kościół pw. Najświętszego Serca Jezusowego - przy ul. Garncarskiej. To w tym kościele można dziś pokłonić się relikwiom Świętego. Nawiedził je Ojciec Święty Jan Paweł II, w dwa miesiące po beatyfikacji świętego Biskupa w 1991 r.

Kult

Pamięć o św. Józefie Sebastianie Pelczarze, długoletnim i zasłużonym biskupie przemyskim trwa. W całej Polsce powstają kościoły i kaplice poświęcone jego osobie. Liturgiczne wspomnienie tego Świętego stanowi dobrą okazję do zajrzenia do jego licznych biografii lub nawiedzenia jego relikwii. Dobrze jest też wiedzieć, że każdy dzień ma swojego patrona, u którego warto wypraszać łaski na dobre życie i podążanie śladem jego świętości do Nieba…

2008-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Komunikat Komisji Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski w związku z wydarzeniami w szkole w Kielnie

2026-01-09 11:15

[ TEMATY ]

szkoła

BP KEP

Komisja Wychowania Katolickiego oczekuje od instytucji państwowych zdecydowanych działań na rzecz zagwarantowania szacunku do symbolu krzyża, by incydent, do którego doszło w szkole w Kielnie, nie powtórzył się więcej - czytamy w komunikacie Komisji Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski.

W związku z wydarzeniem zdjęcia i profanacji krzyża w szkole w Kielnie Komisja Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski wyraża oburzenie faktem, że dochodzi do tego rodzaju aktów wymierzonych przeciwko chrześcijaństwu oraz prawu dzieci do wychowania zgodnego ze światopoglądem ich rodziców. Bardzo dziękujemy wszystkim, którzy odważnie stanęli w obronie krzyża. Niech to bolesne doświadczenie nas nie dzieli, ale uczy wzajemnego szacunku dla własnych przekonań religijnych.
CZYTAJ DALEJ

Kard. Ryś: w marcu list episkopatu nt. relacji chrześcijańsko–żydowskich

2026-01-09 18:59

[ TEMATY ]

judaizm

Kard. Grzegorz Ryś

Biuro Prasowe Archidiecezji Krakowskiej

Kard. Grzegorz Ryś

Kard. Grzegorz Ryś

Biskupi przygotowują list do Kościoła w Polsce na temat relacji chrześcijańsko - żydowskich. List, który powstaje m.in. w związku z przypadającą 13 kwietnia br. 40. rocznicą historycznego wydarzenia, jakim była wizyta św. Jana Pawła II w rzymskiej synagodze, prawdopodobnie odczytany zostanie w kościołach w 5 niedzielę Wielkiego Postu. - Jest przed nami potężna praca do wykonania. Musimy edukować, przekazywać wiernym, czego Kościół naprawdę naucza na ten temat - mówi kard. Ryś.

Kard. Grzegorz Ryś poinformował o powstającym liście podczas konferencji prasowej zorganizowanej dziś w Sekretariacie KEP w Warszawie w związku m.in. ze zbliżającymi się obchodami XXIX Dnia Judaizmu w Kościele katolickim w Polsce. - List jest obecnie na etapie redakcji. Po zaakceptowaniu go przez episkopat zostanie odczytany w kościołach w Polsce, prawdopodobnie w marcu, 5. Niedzielę Wielkiego Postu - zapowiedział.
CZYTAJ DALEJ

Wspólnota Dwunastu niesie w sobie tajemnicę wolności

2026-01-09 19:33

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Saul wyrusza z trzema tysiącami wybranych, aby schwytać Dawida. Liczba podkreśla przewagę króla i jego lęk. Dawid żyje wśród skał i jaskiń, na ziemi pogranicza. Tam serce uczy się zawierzenia. Saul wchodzi do jaskini. Dawid z ludźmi pozostaje w głębi. W ustach towarzyszy pojawia się odczytanie chwili jako znaku od Boga. Dawid podchodzi i odcina rąbek płaszcza. Ten gest wygląda drobno, a płaszcz w Biblii niesie znaczenie godności i władzy. Tekst mówi, że „zadrżało serce” Dawida. W hebrajskim pobrzmiewa (wayyak lēb), uderzenie sumienia. Wystarcza mu sam znak. Zatrzymuje swoich ludzi i wypowiada słowa o „pomazańcu Pana” (māšîaḥ JHWH). Namaszczenie wiąże króla z decyzją Boga także w czasie błędu króla. W tej księdze rąbek płaszcza już raz pojawił się przy Saulowej utracie królestwa. Rozdarcie płaszcza w 1 Sm 15 towarzyszyło wyrokowi Samuela. Tutaj odcięty rąbek zapowiada zmianę, a Dawid nie przyspiesza jej przemocą. Wychodzi za Saulem, woła go i pada na twarz. Nazywa Saula „panem moim, królem”. Pokora otwiera przestrzeń prawdy. Dawid pokazuje skrawek płaszcza jako dowód, że jego ręka nie szuka krwi. Wzywa Pana na sędziego i oddaje Mu spór. Brzmi przysłowie o złu, które rodzi zło. Dawid nie chce podtrzymywać tej fali. Słowo i gest poruszają Saula. Król płacze i uznaje sprawiedliwość Dawida. Prosi o przysięgę w sprawie potomstwa, bo królowanie w Izraelu dotyka pamięci rodu i imienia. Dawid przysięga. Opowiadanie rysuje obraz władzy poddanej Bogu i serca, które wybiera miłosierdzie w chwili największej przewagi. W tej scenie zwycięstwo ma kształt opanowania, a jaskinia staje się szkołą serca.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję