"Dziękujcie Panu, bo jest dobry", te słowa psalmu zostały napisane na pewno wiele razy. Każdy, kto je czytał wie, iż wszystko, co posiadamy pochodzi od Pana, Dobrego Boga. Również te słowa w roku 1987 zostały napisane na obrazku prymicyjnym jednego z alumnów Seminarium Duchownego w Przemyślu. Od majowych prymicji minęło 12 lat i wtedy właśnie poznaliśmy ks. Jana. Los, Ksiądz Biskup, a może Opatrzność, skierowała Go do pracy w naszej parafii, i nic by się wielkiego nie wydarzyło gdyby nie "artystyczna nutka" drzemiąca w tym właśnie człowieku. Na łamach Niedzieli w przeciągu tych dwóch lat ktoś już pisał o działalności " Teatru Ks. Jana", który tak naprawdę był naszym teatrem. Był miejscem, gdzie ciężko, czasami w zimnie i o głodzie pracowaliśmy, a nad wszystkim czuwał ks. Jan, dając swoją radość, czas, czasami zdrowie i, należy również wspomnieć, o środkach materialnych, bez których nie byłoby działalności grupy "zapaleńców" choćby w minimalnym stopniu. Wartość daru nie polega na wartości materialnej. Liczy się głęboka postawa osoby, która przeżywa dar jako dzielenie się radosnym szczęściem. Dawać potrafi ten, kto rzeczywiście umie dostrzec, ile nieustannie otrzymuje od Boga i innych. "Dziękujcie Panu...".

W czasie tych lat wystawiono dwa razy Misterium Bożonarodzeniowe ( w pierwszych brało udział 32 osoby, natomiast w drugich już 56), Misterium Męki Pańskiej - z ks. Bogusławem w roli "Jezusa". Kolejnym spektaklem był Gość Oczekiwany, a dalej Drewniana miska, była także Biesiada, czyli piosenki znane i lubiane w wykonaniu artystów z naszego teatru, jak i w wykonaniu gościa z Kazachstanu - Julii, studiującej na Akademii Muzycznej w Warszawie. Ks. Jan nie zapomniał także o dzieciach, z którymi przy pomocy Grażyny Winiarz przygotował widowisko muzyczno-taneczne z okazji Dnia Matki. Wszystkie te przedsięwzięcia artystyczne to: przygotowanie scenariusza, dobór osób, dekoracje ( ramy, płótna, farby, itp.), niezliczona ilość prób i bardzo dużo przedstawień (u siebie i "po świecie"), organizowanie wyjazdów ze spektaklami i radosne wycieczki w Bieszczady, również wyróżnienia i nagrody. To praca Księdza i ludzi, których nauczył wiary, że jest w nas więcej podobieństw niż różnic, dlatego na scenie byli ci wszyscy, którzy, w codziennym życiu zajmują się różnymi zajęciami; był więc gospodarz i dyrektor, policjant i kierowca, 50-letni mężczyzna i 3-letnie dziecko, konduktor i nauczyciel, a obok młodzież, i nie prawda, że młodzież jest niedobra, trzeba się nią tylko odpowiednio zająć. Nauczył nas również wzajemnego zaufania, o nie również trudno w dzisiejszym świecie. Wymagał wiele, ale i dzieło, które tworzył było wielkie.

"Pan posyła" - zwykł mówić wspomniany Ksiądz Wikary, i posłany został dalej do innych ludzi, którym też trzeba radości i człowieczeństwa, nie filozoficznych kazań, ale opartych na Ewangelii i życiu nauk.

Czy poświęcanie się ma sens? Tak! I każdy, kto myśli inaczej jest w błędzie.

W dolnej części tego samego obrazka jest napis "Tym, od których wyszedłem i tym, do których mnie poślesz BŁOGOSŁAW PANIE" . My dziękujemy za serce, pracę, poświęcenie i za to wszystko, co jedynie Bogu wiadome, życzymy SZCZĘŚĆ BOŻE - w nowej parafii.

Wdzięczni za dwa lata