Według prof. Piekosińskiego nazwa wsi Niewodna (dekanat frysztacki) pochodzi od założyciela Niewoda (podaję za: ks. Władysław Sarna, "Opis powiatu jasielskiego", str. 278). Jest tam również wzmianka, że w 1454 r. miejscowość została przeniesiona z prawa polskiego na prawo niemieckie przez króla Kazimierza Jagiellończyka na prośbę właścicieli Jana, Piotra i Andrzeja z Dobrzechówki. Jan Długosz nie wspomina nic o tej wsi. Przez następne wieki właściciele Niewodnej zmieniali się bardzo często. Obecnie do parafii należy ok. 750 wiernych, a obowiązki proboszcza ponad 30 lat (od lipca 1971 r.) pełni ks. Michał Pelczar.

Piękno wśród wzniesień

Pierwsze wzmianki na temat parafii w Niewodnej pochodzą z XIV w., a dokładnie z roku 1366. Kilka razy zmieniła się też przynależność parafii do diecezji: przemyskiej, tarnowskiej, znowu do przemyskiej, a teraz do rzeszowskiej. Parafia w Niewodnej była założona przez ród Firlejów. Przez bardzo długi czas obejmowała rozległy teren. Dowodem na to jest między innymi fakt, że do 1971 r. parafia liczyła ok. 4400 wiernych. Po odłączeniu Szufnarowej, Wiśniowej i Jazowej zostało niewiele ponad tysiąc osób, a od 1998 r. także kaplicę w Różance obsługują księża z Grodziska. W ten sposób pozostało 750 wiernych, którzy muszą utrzymać piękny i obszerny kościół.

Zapisy po wizytacji Biskupa Radziwiłła w 1596 r. potwierdzają istnienie w Niewodnej drewnianego kościoła pw. św. Anny. Z czasem kościół ten uległ zniszczeniu i został odbudowany w 1672 r. Wiadomo, że posiadał 3 ołtarze: św. Anny, św. Antoniego i Świętych Piotra i Pawła. Z tamtej świątyni zachował się drewniany krzyż oraz drewniana chrzcielnica.

Obecny kościół parafialny został wybudowany w stylu gotycko-renesansowym staraniem ks. Jana Baraniewskiego. Konsekrował go bp Karol Fischer w 1926 r. Do budowy świątyni użyto cegły i kamienia. Jest to kościół trójnawowy z wieżą i sygnaturką, kaplicą, zakrystią i 2 kruchtami bocznymi. Sklepienie żebrowe oparte jest na ścianach i filarach. Okna zdobią witraże figuralne wykonane w krakowskiej firmie Żeleńskich. W głównym ołtarzu umieszczony jest obraz św. Anny na płótnie-XVII-wieczna kopia słynnego obrazu Rubensa (nieznanego artysty) oraz figury świętych. Boczne ołtarze poświęcone są Sercu Jezusowemu i Sercu Maryi. Ołtarze oraz 2 zabytkowe krzyże pochodzą ze starego kościoła. Na uwagę zasługują zabytkowe, odnowione w ostatnim czasie elementy wyposażenia, także pochodzące ze starego kościoła: drewniana ambona w kształcie beczkowym oraz drewniana chrzcielnica. Pięknie prezentuje się misternie wykonany w Akademii Krakowskiej fronton kościoła z oryginalnym portalem i płaskorzeźbami przedstawiającymi Chrystusa wśród dzieci.

102-letnia plebania, starsza od kościoła, jest utrzymana w dobrym stanie. Uwagę zwracają masywne, pokryte pięknymi płaskorzeźbami drzwi.

Całe otoczenie jest pedantycznie utrzymane, co jest zasługą parafian, umiejętnie kierowanych przez znanego z gospodarności Księdza Proboszcza. Wokół świątyni ułożona jest kostka. Cały plac jest oświetlony. W minionym roku powstał parking. Także w ubiegłym roku przeprowadzono szereg prac przy kościele: remont dachu oraz remont organów i założenie nowego nagłośnienia.

Prawda zwycięży

Przed wejściem na plac kościelny umieszczony jest pomnik poświęcony ofiarom Katynia. Został tu postawiony w 1980 r. i był jednym z pierwszych w Polsce, bo przecież wtedy jeszcze nie wolno było mówić prawdy na ten temat.

Innym elementem patriotycznym jest pamiątkowa tablica ufundowana w pierwszą rocznicę śmierci ks. Jerzego Popiełuszki-także ze śmiałym jak na tamte czasy napisem: "Prawda zawsze zwycięży. Ks. Jerzy Popiełuszko zamordowany przez funkcjonariuszy MSW".

Praca duszpasterska opiera się przede wszystkim na tradycyjnych nabożeństwach związanych z rokiem liturgicznym. W tygodniu ludziom byłoby dość ciężko przychodzić na dodatkowe nabożeństwa czy spotkania ze względu na pagórkowate ukształtowanie terenu i odległości do kościoła. Ludzie żyją jednak sprawami Kościoła. Są religijni, ofiarni i zatroskani o materialny byt parafii. Sami kolejno przychodzą do sprzątania i dekorowania świątyni. Przy ołtarzu posługuje 20 ministrantów, a trzeba zaznaczyć, że w miejscowej sześcioklasowej szkole jest tylko 48 dzieci.

W 12 różach różańcowych modlą się dorośli, ale jest też róża młodzieżowa. Młodzież spotyka się w ramach KSM-u. W trakcie tworzenia jest Stowarzyszenie Rodzin Katolickich. Zespół Charytatywny Caritas odpowiada na wszystkie akcje zaplanowane przez ogólnopolską Caritas.

Z parafii pochodzi dwóch kapłanów i siostra zakonna pracująca na misjach na Ukrainie. `