Reklama

Migające dłonie i pełne miłości serce

Urszula Buglewicz
Edycja lubelska 13/2010

7 marca 2010 r. zmarł ks. kan. Ryszard Tujak. Przeżył 71 lat, w tym w kapłaństwie 47, zapisując się w sercach i pamięci wiernych archidiecezji lubelskiej jako wyjątkowy człowiek i kapłan

Śp. ks. kan. Ryszard Tujak urodził się 22 stycznia 1939 r. w Tomaszowie Lubelskim; święcenia kapłańskie przyjął 10 czerwca 1962 r. w Lublinie z rąk bp. Piotra Kałwy. Był wikariuszem w Lublinie (parafia pw. św. Michała), Puławach (parafia pw. św. Józefa), Krzczonowie i Zamościu (parafia pw. św. Michała), a nade wszystko archidiecezjalnym duszpasterzem głuchoniemych i prefektem Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla Dzieci Głuchoniemych i Niedosłyszących w Lublinie. 10 marca, podczas Mszy św. sprawowanej w archikatedrze, żegnali go kapłani i świeccy. Liturgii pogrzebowej przewodniczył abp senior Stanisław Wielgus; Eucharystię sprawowali także biskupi Jan Śrutwa i Artur Miziński oraz brat Zmarłego, ks. Stanisław Tujak.

Kapłan według serca Bożego

Rozpoczynając Mszę św. dziękczynną za życie śp. ks. Ryszarda, abp St. Wielgus przywołał słowa Seneki: „A cóż to nowego, że umiera człowiek, przecież całe życie ludzkie jest niczym, tylko drogą ku śmierci”. „Śmierć wydaje się czymś banalnym, gdy dotyka nieznanych nam ludzi (...), ale gdy śmierć dotknie kogoś z naszych bliskich, wtedy okazuje się, że myśl o śmierci nie jest czymś banalnym, wtedy trudno jest na nią się zgodzić - mówił Ksiądz Arcybiskup. - Żegnamy dziś z wielkim wzruszeniem wspaniałego kapłana «według serca Bożego», który całe swoje życie poświęcił pracy dla tych, którzy żyli niejako na marginesie społeczeństwa, dla najbardziej potrzebujących, dla niepełnosprawnych. Tłumacząc z języka łacińskiego słowo „kapłan”, Ksiądz Arcybiskup przypomniał, że „Kapłan to jest święty dar dla ludzi, dla swoich braci i sióstr, i ks. Ryszard Tujak był takim świętym darem - podkreślał”. Abp Wielgus prosił zgromadzonych, by wspominając liczne zasługi Zmarłego, pamiętali o modlitwie w jego intencji, bo „słowa mają moc, jeśli są zakorzenione w Bogu, jeśli są to słowa modlitwy”.
Podczas liturgii pogrzebowej homilię wygłosił ks. prał. Czesław Przech. Przypomniał on, że każdy człowiek zostaje obdarzony przez Boga jakimś talentem, który ma rozwijać dla chwały Bożej i ku pożytkowi wiernych. Pasją życia śp. Księdza Ryszarda była pomoc niesiona bliźniemu. „W ludzkim rozumieniu nie był On bogaty, nie miał nawet samochodu, ale był bogaty w miłosierdzie. Kiedy wychodził ze swoją torbą z kanapkami, nie pytał głodnych o pesel ani o miejsce zamieszkania, bo widział człowieka - mówił ks. Cz. Przech. - Był dla ludzi żyjących w świecie ciszy cudownym tłumaczem, który udowadniał, że można rzeczy głębokie i trudne przetłumaczyć na język migowy. Jako emeryt chodził z laską i z torbą, na której widniał znak głuchoniemych. Napotkanych ludzi obdarzał uśmiechem i rymowanymi wierszykami. Wpisał się w krajobraz Lublina i w serca tych, którym spieszył z pomocą. Cóż nam zostało? Dobra pamięć i modlitwa”.

Reklama

Śmierć przychodzi za wcześnie

Wokół trumny z ciałem śp. Księdza Ryszarda zgromadzili się jego najbliżsi, w tym osoby głuchonieme, ich rodziny, nauczyciele i opiekunowie. Pan Andrzej z Domu Pomocy Społecznej przy ul. Głowackiego w Lublinie podzielił się doświadczeniem 40-letniej przyjaźni ze Zmarłym, „na dobre i na złe”. „To człowiek wielkiego serca, który całym swoim życiem realizował wezwanie Chrystusa: Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, Mnieście uczynili - mówił. - Dla niego nie było ważniejszej sprawy, niż potrzeba drugiego człowieka… Jeżeli się kogoś kocha, śmierć przychodzi za wcześnie. Ksiądz Ryszard przez swoją śmierć osierocił całe środowisko ludzi niepełnosprawnych. Smutno nam, że musimy go żegnać, ale wierzmy, że z nieba będzie naszym orędownikiem”.
Wśród osób żegnających śp. ks. Ryszarda Tujaka nie mogło zabraknąć przedstawicieli Polskiego Związku Głuchych z Warszawy i z Lublina oraz społeczności szkoły, której przez lata wiernie służył. „Zjawiliśmy się dziś i my, niesłyszący, których nazwałeś swoją rodziną, bo byłeś wyjątkowym człowiekiem, który rozumiał potrzeby osób żyjących w świecie ciszy - mówili przedstawiciele PZG. - Pamiętamy Cię jako człowieka uśmiechniętego, który pokazywał piękno życia oraz to, jak miłować i wierzyć w Boga. Krzepiłeś nas swoim świadectwem wiary, nadziei i miłości, które wzmacniało nas do pokonywaniu trudów i przeciwności losu. Nie liczyłeś dni ani godzin, byłeś wśród nas zawsze, gdy tego potrzebowaliśmy. Wiadomość o Twojej śmierci spadła na nas nieoczekiwanie, zadając cios naszym sercom. Trudno pogodzić się z myślą, że Ciebie już nie ma, że spoczęły już Twoje migające dłonie i pełne miłości i pokoju serce, ale wierzymy, że z domu Ojca będziesz czuwał nad naszym losem”.

Wielki w skromności

Jerzy Sikora, emerytowany dyrektor Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla Dzieci Głuchoniemych i Niedosłyszących im. Jana Pawła II w Lublinie, w imieniu społeczności szkoły żegnał kapłana, któremu „cień śmierci nie odjął blasku”. Podkreślał, że śp. ks. Tujak całym swoim życiem służył Bogu, ojczyźnie i bliźniemu, który wymagał specjalnej troski. Opanowując już w czasach nauki w seminarium język migowy, śp. Ksiądz Ryszard przez niemalże pół wieku służył głuchym i niedosłyszącym, mówiąc im o Bogu i Jego miłości. „Dziękujemy za piękną kartę kapłaństwa, za umiłowanie osób z dysfunkcją słuchu, za bezkompromisowość w walce o pokrzywdzonych przez los; za naukę i obronę wiary, za troskę o dzieci, młodzież i rodziny” - mówił J. Sikora. Pan dyrektor przypomniał także o korzeniach „wiernej miłości zmarłego kapłana do osób niesłyszących”. „W czasie studiów w seminarium spotkałeś ks. Zbigniewa Staszkiewicza, pierwszego po II wojnie światowej duszpasterza osób niesłyszących na terenie Lubelszczyzny, który zorganizował lektorat języka migowego. Stałeś się pilnym uczniem, a w tej mowie dłoni z pewnością pomogła Ci znajomość gry na skrzypcach. Później byłeś na szkoleniu w Katowicach i Laskach, gdzie jako jeden z niewielu opanowałeś metodę porozumiewania się z głuchoniewidomymi - mówił. - Wszyscy dziś jesteśmy z Tobą, żegnając wielkiego w swojej skromności człowieka i kapłana”.
Krystyna Mazurek, obecna dyrektor Ośrodka podkreślała, że śp. ks. Tujak był „wielkim człowiekiem, choć niepozornym i skromnym”. „W kontekście słów Jana Pawła II, że wielkim jest ten, kto daje, Ksiądz Ryszard był bogaczem. Dawał dużo, dla każdego znalazł czas. Zawsze miał dobrą radę, pociechę, a Jego rymowanki wywoływały uśmiech. Dzielił się groszem, sercem, własnoręcznie wykonaną fotografią - mówiła. - Szczególnie upodobał sobie ludzi skrzywdzonych przez los, niepełnosprawnych. Był dla nich katechetą, spowiednikiem i przyjacielem, na którym zawsze można polegać”.
Śp. ks. Ryszarda Tujaka żegnał także Jego następca, ks. Wojciech Karczmarzyk, obecny duszpasterz głuchoniemych, który „powierzył ciało Zmarłego matce ziemi, a duszę Bożemu Miłosierdziu i orędownictwu ukochanej Płaczącej Matki z katedry”. Ponieważ w ostatnim czasie Zmarły mieszkał w Domu Księży Emerytów, głos zabrał również dyrektor DKE ks. Tadeusz Domżał. Przypomniał on, że śp. Ksiądz Ryszard „zawsze gdzieś szedł i zawsze skądś wracał; spieszył się i zawsze był zajęty, bo mówił rękami to, co inni wyrażali ustami”. Jako ostatni, przed złożeniem ciała Zmarłego do grobu na cmentarzu komunalnym na Majdanku, głos zabrał ks. Stanisław Tujak: „Mój brat zdawał sobie sprawę, że życie człowieka związane jest z krzyżem. A krzyż związany z Chrystusem staje się źródłem zbawienia, życia i zmartwychwstania”.

Gdy zmartwychwstanę, będę widział Boga

2016-11-02 11:43

Ksiądz profesor Waldemar Chrostowski
Niedziela Ogólnopolska 45/2016, str. 33

ricardoreitmeyer/pl.fotolia.com

Życie to podróż w jedną stronę – ku śmierci. Jednak gdyby śmierć miała być ostatecznym przeznaczeniem człowieka i absolutnym kresem, bylibyśmy – świadomi tego – najbardziej nieszczęśliwi ze wszystkich żyjących istot. Ale śmierć nie jest końcem, lecz bramą, a dzisiejsze czytania mszalne rzucają wiele światła na dwa fundamentalne pytania, które się z tym wiążą. Jedno dotyczy samej możliwości życia wiecznego, zaś drugie – tego, jak ono wygląda.

Siedmiu braci prześladowanych za wiarę w okresie wojen machabejskich, w połowie II wieku przed Chrystusem, daje niezłomne świadectwo swej wierności przepisom pokarmowym starotestamentowego Prawa. Odmawiając spożycia wieprzowiny, stają się świadkami jedynego Boga oraz stróżami ojczystej tradycji. W obliczu rychłej śmierci wyznają: „Król świata jednak nas, którzy umieramy za Jego prawa, wskrzesi i ożywi do życia wiecznego”. Niezłomnie dają wyraz przekonaniu, że ważniejsze od tego, jak przeżyć, jest – jak żyć. Takiego heroizmu nauczyła ich matka, dumna, że jej synowie odważnie potwierdzili, iż Bóg jest Panem życia.

Ten sam motyw pojawia się w epizodzie opisanym w Ewangelii według św. Łukasza. Jezus, nawiązując do powołania Mojżesza i płonącego krzewu, przypomina, że gdy objawił się Mojżeszowi, Bóg obwieścił, iż jest „Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba”. W czasach Mojżesza ci trzej patriarchowie Izraela nie żyli już od ponad czterystu lat! Skoro Mojżesz słyszy o nich jako żyjących, to znaczy, że nie umarli bezpowrotnie, lecz ich los jest nadal w ręku Boga. Śmierć wyznacza kres doczesności, ale także otwiera bramy wieczności. Patriarchowie nie są wyjątkiem, „wszyscy bowiem dla Niego żyją”. Wzgląd na tę prawdę jest jednym z najważniejszych aspektów „wiecznego pocieszenia i dobrej nadziei”, o której mówi św. Paweł w Drugim Liście do Tesaloniczan. Stanowi również wielką zachętę do unikania złego oraz cierpliwej wytrwałości w obliczu trudów i przeciwności.

Lecz jak wygląda życie po śmierci? Nadal daje o sobie znać podejście starożytnych saduceuszy, którzy zaprzeczali możliwości życia wiecznego, bo wyobrażali je sobie jako niekończące się powielanie doczesności. Hołdowali takim wyobrażeniom i mnożyli niedorzeczne wątpliwości, odzwierciedlające logikę doczesności narzuconą na wieczność. Pułapką zastawioną na Jezusa miało być nawiązanie do prawa lewiratu, czyli szwagrostwa, które nakazywało bratu poślubienie jego bezdzietnej szwagierki. Jezus naprawił ich myślenie, odpowiedziawszy, że wieczność jest radykalnie odmienna niż porządek doczesności. Ci, którzy staną się uczestnikami zmartwychwstania, rozpoczną nowe życie, którego kształt jest znany tylko Bogu. Miejsce niedorzecznych dociekań powinna zająć modlitewna ufność: „Gdy zmartwychwstanę, będę widział Boga”.

Polecamy „Kalendarz liturgiczny” – liturgię na każdy dzień
Jesteśmy również na Facebooku i Twitterze

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Biskupi na 11 listopada: "kocham Polskę" sprawdza się w prostej codzienności

2019-11-11 18:45

tk, md, bgk, ar, dab, tm, km, xps, BPKEP, oprac. lk / Warszawa (KAI)

Łatwo mówić „kocham Polskę”, ale sprawdza się to dopiero w miłości do człowieka i prostej codzienności w małej ojczyźnie. Nie żądajmy od innych, tym bardziej od polityków, aby się odmienili, zacznijmy od siebie. Miłość do Ojczyzny winna być przekazywana młodemu pokoleniu w domach i szkole - wskazywali 11 listopada, w Narodowe Święto Niepodległości, arcybiskupi i biskupi podczas tradycyjnych Mszy św. w intencji Ojczyzny.

pixabay.com

Nie rzucać kamieniami

W Mszy św. w intencji Ojczyzny, sprawowanej w poniedziałek rano w Świątyni Opatrzności Bożej uczestniczyli przedstawiciele najwyższych władz państwowych z prezydentem Andrzejem Dudą na czele. Obecni też byli marszałkowie Sejmu i Senatu minionej kadencji, parlamentarzyści, członkowie rządu z premierem Mateuszem Morawieckim oraz licznie przybyli mieszkańcy Warszawy.

W homilii biskup polowy Józef Guzdek wskazał, że do odzyskania przez Polskę niepodległości doprowadziło wiele przyczyn, ale jedną z najważniejszych było wzajemne zaufanie. „Polacy z trzech zaborów, o różnych przekonaniach politycznych, wierzący i niewierzący, katolicy, prawosławni i ewangelicy oraz wyznawcy innych religii wznieśli się ponad wszelkie podziały” – przypomniał duchowny.

Podkreślił, że ilekroć istniały w narodzie zgoda, współpraca i wzajemne zaufanie oraz poszanowanie godności i podstawowych praw, Polska rozwijała się i umacniała swoją pozycję międzynarodową, a Polakom żyło się dostatniej. Wskazywał, że w życiu naszego narodu bardzo potrzeba zgody i wzajemnego zaufania. „Nie wolno bagatelizować win, ale też należy odrzucić ducha zemsty. Pamięć – tak, ale nigdy pamiętliwość” – wskazywał hierarcha.

Jak zaznaczył, "nie istnieje żadna święta wojna, i nie jest nią nawet wojna z terroryzmem, bowiem tylko pokój jest święty". - „Oby w naszej Ojczyźnie już bezpowrotnie zaprzestano rzucać kamieniami w tych, którzy mają inne pomysły na zagospodarowanie przestrzeni wolności. Potrzebne są dialog, bliskość i zaufanie – zaapelował biskup polowy.

Przypomniał też, że misją Kościoła jest budowanie mostów porozumienia i wzajemnego zaufania. „Zatem widząc zdradę Ewangelii, brak zaufania i poszanowania drugiego człowieka, Kościół ma prawo powtarzać do córek i synów katolickiej wspólnoty skargę Jezusa: „Ten lud czci Mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest ode Mnie” (Mt 15,8).

Podczas Eucharystii prezydent Andrzej Duda zapalił Świecę Niepodległości ofiarowaną Warszawie przez Piusa IX w 1867 r. z życzeniem, by zapalono ją dopiero wówczas, gdy Polska będzie już wolna.

- Ta świeca będzie przypominać to, co wydarzyło się w 1918, ale też ma uświadamiać Polakom, że wolność została wywalczona, ale została Polakom przez Pana Boga dana i zadana – powiedział na początku Mszy św. kard. Nycz, dodając: „Jesteśmy pokoleniem troski o niepodległość”.

Jak korzystamy z wolności?

Prymas Polski abp Wojciech Polak, cytując słowa Prymasa Tysiąclecia, nawoływał, aby nie oglądać się na innych, choćby na polityków, żądając od nich, aby się odmienili. Trzeba – powtórzył za kard. Wyszyńskim – aby każdy zaczął od siebie.

„Zacznijmy od siebie! Zapytajmy dziś siebie o to, w jaki sposób my czynimy użytek z tego, że jesteśmy ludźmi wolnymi? Zapytajmy o nasze konkretne zaangażowanie na rzecz wspólnego dobra” – mówił Prymas, wskazując na znaczenie osobistej odpowiedzialności i zarazem konieczność współpracy, która jest nieodzowna do „budowania społeczeństwa prawdziwie ludzkiego”, i która domaga się dojrzałych relacji międzyludzkich, do których – jak powtórzył za czytaną Ewangelią – należy także zdolność upominania i przebaczania.

„Chodzi o to, abyśmy zmagali się o coś, a nie zmagali z kimś. Gdy bowiem zmaganie o coś zostaje zdominowane przez zmaganie z kimś, wówczas – cytował społeczny list biskupów polskich z marca tego roku metropolita gnieźnieński – ginie roztropna troska o dobro wspólne, a w jej miejsce wkrada się ślepo prowadzona walka o władzę”.

Świadectwo miłości do Ojczyzny

Z okazji 101. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości przewodniczący Episkopatu Polski przypomniał, że jest to dla Polaków wielkie święto. - Potrzeba, abyśmy dawali świadectwo miłości do naszej Ojczyzny, czyli miłości do wszystkiego, co Polskę stanowi - zaznaczył abp Stanisław Gądecki.

Przewodniczący Episkopatu podkreślił jednocześnie, że nie możemy zapomnieć o naszych przodkach, którzy po odzyskaniu niepodległości dzięki bardzo ciężkiej pracy i ofiarności, odbudowali naszą państwowość oraz krzewili oświatę oraz kulturę. Powiedział: „Dziś szczególnie pamiętajmy o nich w naszej modlitwie”.

Abp Gądecki przypomniał również o ważnej roli duchowieństwa, które pracowało wówczas zarówno nad świętością naszego narodu, jak również nad jego rozwojem gospodarczym i kulturalnym, a gdy trzeba było broniło niepodległości Polski.

Tylko wiara gwarancją wolności

- Tylko wiara w Boga jest gwarancją bycia człowiekiem wolnym - mówił w katedrze na Wawelu metropolita krakowski abp Marek Jędraszewski. - Tyle pokoleń Polaków powtarzało za apostołami w czasach niewoli: „Panie, przymnóż nam wiary”, a wraz z tym błaganiem łączyło się drugie: „Panie, przymnóż nam wiary w Polskę, daj nam poczucie siły i Polskę daj nam żywą”, jak mówił Konrad z "Wyzwolenia" Stanisława Wyspiańskiego.

"Konieczne były te błagania, bo były umysły Polaków, które dały się zniewolić, których duch był duchem zniewolenia, poddaństwa i marazmu. Jakże była potrzebna modlitwa, która by sprawiła, że nie warchołowie będą nadawali ton polskiemu duchowi, ale ci, którzy wierzyli w Polskę – stwierdził kaznodzieja.

Abp Jędraszewski wezwał do dziękczynienia za „wszystkich znanych, a głównie zupełnie nieznanych z imienia i nazwiska rodaków, którzy wierząc w zmartwychwstanie Chrystusa, wierzyli także w zmartwychwstanie Polski, oddawali swoje życie, rzucając je na stos”. – To nasze dzisiejsze dziękczynienie za ich wiarę w Boga i w Polskę, za ich patriotyzm i poświęcenie, za to, że ich wiara pozwala nam dzisiaj radośnie śpiewać: „Ojczyznę wolną pobłogosław Panie” – podsumował hierarcha.

Ojczyzna - dar Bożej Opatrzności

Abp Sławoj Leszek Głódź zauważył, że 11 listopada serca Polaków „mocniej niż każdego dnia biją rytmem spraw Ojczyzny”. - To także dzień naszej modlitewnej wdzięczności ku Bogu skierowanej. Jesteśmy bowiem świadomi, że naród chrześcijański, a takim jesteśmy, jest osadzony na fundamencie planów Opatrzności. Wypełnia swą dziejową misję otrzymaną od Boga. Ojczyzna jest darem Bożej Opatrzności – podkreślił, dodając, że dziś należy za ten dar szczególnie dziękować.

Hierarcha przypomniał, że w obliczu zagrożenia i wspólnego wroga zapomniano o podziałach społecznych, odłożono na bok ideowe spory i polityczne utarczki. - Wolność i niepodległość. Te dwa słowa pełniły rolę detonatorów narodowej jedności w dążeniu do wspólnotowego celu. Ponad doraźnymi podziałami i społecznymi zatargami. A celem tym było utrwalanie niepodległości i wolności – podkreślił. Historyczne zwycięstwo, zdaniem arcybiskupa, jest dziełem nie tylko walecznych obrońców Ojczyzny, ale również tysięcy modlących się wiernych.

Przestrzegał słowami przemówienia Jana Pawła II w polskim parlamencie 20 lat temu, że demokracja bez wartości łatwo może się przemienić w jawny lub zakamuflowany totalitaryzm. - I to się dzieje w zsekularyzowanej, odwracającej się od własnej historii Europie. To jest widoczne w działaniach potężnych organizacji międzynarodowych, oferujących finansową i gospodarczą pomoc i wsparcie, ale w „pakiecie” z wymogiem angażowania się w tzw. „postępowe” programy ideologiczne. W strategii tych mediów, które pozostając w niepolskich rękach, narzucających szerokiemu kręgowi odbiorców, zafałszowaną, nierzeczywistą wizję rzeczywistości – powiedział hierarcha, podsumowując, że jest to wyzwanie dla dzisiejszej Polski.

Krzyż łączy

O znaku krzyża łączącym pokolenia Polaków i określającym tożsamość społeczeństwa polskiego mówił w homilii podczas Mszy za Ojczyznę w katowickiej katedrze Chrystusa Króla abp Wiktor Skworc. Metropolita katowicki zaapelował o modlitwę za całe społeczeństwo - aby pamiętało, że jest spod znaku krzyża.

Wspomniał też ludzi młodych tęskniących za wielkimi ideałami, którzy kuszeni są „mirażami ukazywanych przez współczesnych idoli i nauczycieli luzu”. Przywołał tych, którzy „chcieliby wyrzec się chrześcijańskich korzeni narodu, związku z krzyżem, domagając się usunięcia krzyży z przestrzeni publicznej, oddzielenia wiary od życia, moralności od polityki i gospodarki, zamknięcia ust chrześcijanom” oraz tych, którzy wyrzekają się nieraz krzyża „w pogoni za pieniądzem, prestiżem, stylem życia jakby Boga nie było” oraz ludzi, którzy „dopuszczają się bezczeszczenia świętego znaku wiary w imię wolności artystycznej, nowoczesności i europejskości”.

Wszystkich rodaków abp Skworc poprosił, aby „w nowym 100-leciu dziejów naszej Ojczyzny krzyż ubezpieczał nas i naszą ziemską Ojczyznę, wspólny dom Polaków”.

Narodowe wady

Abp Grzegorz Ryś wymienił wady, z jakimi muszą się dziś mierzyć Polacy. Są nimi zgorszenie i niemożność przebaczenia oraz brak braterstwa między obywatelami jednej Ojczyzny.

"Myślę o zgorszeniu, jakie nie raz dajemy. Jak potem stawać przed ludźmi w pozycji tego, który naucza? To dotyczy wielu z nas. Mówimy dzisiaj, że w naszym kraju nie ma żadnego autorytetu. Skąd się to bierze? Dlaczego nie ma żadnego autorytetu? Bo nie potrafimy unieść własnej winy. Takiej winy, która dotyka także innych, ma konsekwencje ich w życiu i sprawia, że inni się potykają i upadają - tłumaczył arcybiskup.

Nie ma też wśród Polaków umiejętności przebaczenia. - Nie chodzi tylko o to, że nie potrafimy się zmierzyć z własną winą, ale też nie potrafimy się zmierzyć z winą drugiego wobec nas. Tu nie chodzi o upomnienie, które chce postawić na swoim, które zmierza do ukazania swoich racji. To upomnienie, które zmierza do pojednania. Idziesz i mówisz: zrobiłeś coś złego, ale w polu widzenia masz pojednanie. To spotkanie jest po to, by wybaczyć, a nie aby upominać. My nie potrafimy ani jednego, ani z drugiego. Zwalniamy się z upomnienia i z pojednania - ubolewał abp Ryś.

Miłość do małej ojczyzny

Łatwo mówić „kocham Polskę”, ale sprawdza się to dopiero przez miłość do człowieka, który jest w zasięgu mojej ręki. To jest dopiero dobry sprawdzian prawdziwości ważnych słów, które weryfikuje prosta codzienność w mojej zwykłej małej ojczyźnie – mówił bp Edward Dajczak w uroczystej Mszy św. w kościele mariackim w podczas wojewódzkich obchodów Narodowego Święta Niepodległości w Koszalinie.

Ojczyznę kochać jak matkę i ojca

- Bóg chce, abyśmy pomagali Polsce, pracowali dla niej i jej się poświęcali. Abyśmy kochali ją, tak jak kochamy ojca i matkę - powiedział w katedrze lubelskiej abp Stanisław Budzik. W homilii mówił o duchowej spuściźnie, jaką zostawiły współczesnym Polakom poprzednie pokolenia doświadczone walką o wolność.

– Wspominamy tych, którzy wiarę w odzyskanie niepodległości przekuli na czyn. Odbudowa państwa polskiego była efektem wysiłku wielu Polaków. Reprezentowali różne poglądy polityczne, pochodzili z różnych zaborów. Mimo to, potrafili zjednoczyć się wokół jednego nadrzędnego celu: wolności i niepodległości Ojczyzny – podkreślił abp Budzik.

Dziedzictwo polskie i chrześcijańskie

W Białymstoku abp Tadeusz Wojda zauważył, że miłość do Ojczyzny winna być przekazywana młodemu pokoleniu w polskich domach, ale i w polskiej szkole. - To nasze narodowe dziedzictwo jest nie tylko polskie, ale jest też chrześcijańskie - równocześnie zakorzenione w tym, co Polskę stanowi, ale także w tysiącleciu chrześcijaństwa polskiego - mówił metropolita białostocki.

Abp Wojda zauważył, że dyskusja nad kształtem obecnej i przyszłej Polski trwa nieustannie, co „wyraża się nie tylko w wynikach wyborów, w sporach politycznych, czy ogłaszanych nowych programach edukacyjnych mających usprawnić proces kształcenia. Przejawia się przede wszystkim w walce o «rząd dusz», czyli w walce o przyszłość polskiej szkoły i wychowania młodego pokolenia".

Podkreślił, że dzięki przemianom, jakie dokonały się w Polsce, katecheza znalazła swoje miejsce w systemie wychowawczym, jednak troska o nią jest nie tylko podstawowym zadaniem Kościoła. Ciężar odpowiedzialności za nią spoczywa na wszystkich wierzących.

„Nauczanie religii w polskich szkołach musi więc być postrzegane przez władze państwowe i samorządowe, ale i przez wszystkich Polaków, jako prawo osób wierzących. Ma być uznane za pierwszorzędny wkład Kościoła, nie tylko jako instytucji, ale przede wszystkim jako wspólnoty wierzących, w budowanie przyszłości Polski. To jest też wkład Kościoła w budowanie jedności całej Europy, opartej na dziedzictwie chrześcijańskiej kultury” - podkreślił abp Wojda.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem