Reklama

Mięsak. Walka Piotra Danlowskiego

O walce z chorobą oraz życiu pełnym wiary i nadziei z 25-letnim Piotrem Danlowskim ze Skierbieszowa rozmawia Małgorzata Godzisz
Edycja zamojsko-lubaczowska 30/2012

MAŁGORZATA GODZISZ: - Chorujesz na mięsaka, nowotwór złośliwy. Co to za choroba i czym się objawia?

PIOTR DANLOWSKI: - Mięsaki są grupą nowotworów. Jest ich kilkanaście i są bardzo rzadkie. Ten, na który ja choruję, jest jednym z najrzadszych. Dlatego bardzo trudno go zdiagnozować. Większość lekarzy pierwszego kontaktu nie styka się z tą chorobą i w moim przypadku diagnoza była postawiona zbyt późno. Zachorowałem w wieku 15 lat. To było w 2002 r., a pierwszą operację przeszedłem dopiero w 2004 w Lublinie. Mięsaki występują zazwyczaj na kończynach i wszystko zaczyna się od silnego bólu. Potem pojawia się guz. Czasem jest tak, że bólu nie ma i ludzie nie zdają sobie sprawy z tego, że są chorzy. Akurat u mnie był silny ból lewej nogi i pojawił się po jakimś czasie guz. Nikt nie podejrzewał, że to może być nowotwór.

- Historia Twojej choroby miała taki początek, a jak wygląda obecnie Twoje leczenie?

- U mnie to już trwa 10 lat. Były okresy, kiedy choroba całkowicie się cofała, od kilku miesięcy do nawet 3 lat. Objawów choroby nie było, ale to nie znaczy, że byłem zdrowy. Mniejszym problemem jest, kiedy guz wraca i odrasta miejscowo po operacji, a najgorzej, kiedy się przerzuca. W moim przypadku są przerzuty do płuc. Choroba jest już bardzo zaawansowana. Wszystkie dotychczasowe rodzaje chemioterapii zostały wykorzystane i przestały działać. Nowotwór ma to do siebie, że się uodparnia na leki. Dlatego nazywa się złośliwy, bo niestety tak działa. W tej chwili jedynym lekiem, jaki mogę otrzymać jest Trabektedyna; nazwa handlowa tego leku to Yondelis i on - niestety - nie jest refundowany w moim przypadku. Jestem dokładnie po 5 dawkach tej chemii i widać poprawę. Tyle, że dalsze leczenie jest konieczne i ciężko przewidzieć, ile i jak długo będzie trwało. Gwarancji nikt mi nie daje, ale jest to jedyna szansa walki z tą chorobą.

- Wiadomo, że leczenie wymaga z Twojej strony wysiłku, ale też nakładu finansowego. Trzeba znaleźć środki na to, żeby dalej się leczyć. Jak radzisz sobie Ty i Twoja rodzina?

- Do tej pory, kiedy leczenie było standardowe, było refundowane. Większych problemów finansowych nie było. Pozostawały koszty dojazdów do szpitala w Lublinie. Teraz na leczenie muszę dojeżdżać do Warszawy. Jedna dawka tej chemioterapii, którą obecnie jestem leczony, kosztuje ok. 25 tys. zł. To się zmienia w zależności od kursu euro, ponieważ lek jest produkowany za granicą. Częstotliwość podawania jest co 21 dni. Nie zawsze tak jest. Osłabienie organizmu i chemioterapia wiążą się ze skutkami ubocznymi. Niestety, kwestia finansowa też opóźnia podanie leku, bo pieniądze trzeba zdobyć. Mam dużo szczęścia, ludzi dobrej woli wokół mnie nie brakuje. Na początku byłem przerażony tą kwotą. Nawet nie myślałem, że uda mi się zebrać na jedną dawkę, a w tej chwili już jestem po pięciu. Trzeba być dobrej myśli.

- Jaki jest obecnie Twój cel? Z czym chcesz się zmierzyć, bo nie tylko z chorobą?

- W moim przypadku to nie jest tylko choroba, ale też niepełnosprawność, bo wskutek leczenia lekarze musieli mi amputować całą lewą nogę. Guz, który odrasta, w pewnym momencie był już za duży, żeby go wyciąć skutecznie. Jedyną opcją była amputacja. Niepełnosprawność jest dużym wyzwaniem. Proteza nogi to tylko kosmetyka. Nie mogę chodzić bez kul, tak jak ludzie po amputacjach niższych. Na szczęście mogę prowadzić samochód, bo dosłownie w ostatniej chwili przed amputacją zrobiłem prawo jazdy. Gdyby nie to, nie miałbym możliwości studiowania ze względu na dojazdy. Jeżeli udałoby mi się wyzdrowieć, to chciałbym skończyć studia i po prostu normalnie żyć. Wielkich wymagań i oczekiwań nie mam. Myślę, że już tylko spokój może przynieść zapomnienie o chorobie, bo ona przez tyle lat daje o sobie znać, że każdy chciałby odpocząć w takiej sytuacji.

- A czy da się oswoić z mięsakiem? Na pewno są momenty, kiedy się boisz. Czy w ogóle jest sens myśleć o tym, co będzie jutro?

- Doświadczenie mnie nauczyło, że nie ma sensu myśleć do przodu, bo choroba, niestety, zaskakuje w najmniej oczekiwanym momencie i zazwyczaj nie w porę. Nie planuję niczego, cieszę się każdym dniem. Kiedy się dobrze czuję, jestem w stanie zrobić coś pożytecznego dla siebie i innych. Tyle. Nie ma sensu zadręczać się myślą, co by było gdyby. Choroba dużo zabiera, często bezpowrotnie, tak jak w moim przypadku. Trzeba się skupić na sytuacji obecnej, nie planować przyszłości nazbyt entuzjastycznej. Małymi kroczkami realizować to, co się chce. Mierzyć siły na zamiary. Wiele rzeczy można osiągnąć mimo choroby. Mnie się udało zdać maturę i pójść na studia. Łatwo nie było, ale cały czas się staram.

- Piotrek, w tym wszystkim jest bliska Ci osoba, którą kochasz, rodzina… Oni są.

- To jest wielkie szczęście. Samotność w takiej sytuacji to jest coś najgorszego, co może się przytrafić. Nawet kiedy mi się nie chce już walczyć, a wiele razy tak bywa, to myślę o rodzinie i o tych ludziach, którzy cierpieliby przeze mnie, gdybym się poddał. Bez rodziny i przyjaciół nie wyobrażam sobie walki z chorobą. Znam ludzi, którzy są samotni w takiej sytuacji i często jest to nie do przeskoczenia. Zabiera nadzieję, kiedy nie ma nikogo, kto mógłby wesprzeć. Ja akurat mam to szczęście, że są wokół mnie ludzie, którzy mnie wspierają. Wiele przyjaźni jakoś się rozpadło, ale to jest normalne. Nawet zdrowi przecież oddalają się od siebie. A ja zawsze miałem dobrych ludzi, cieszę się z tego i bardzo to doceniam.

- Masz w sobie nadzieję, wiarę. Modlisz się dla siebie o cud?

- To jest większa część mojej walki z chorobą, bo tak naprawdę lekarze nie za wiele mi obiecują. Na początku wieszczono, że to się może skończyć źle i bardzo szybko, a jednak żyję. Modlitwa dużo mi daje. Wiara jest bardzo ważna w moim życiu. Ludzie zdrowieją i cuda się zdarzają. Ja w to wierzę i się o to modlę. Nie tylko ja. Wiem, że cała rodzina i przyjaciele.

- O czym marzy Piotr Danlowski?

- Każdy, kto choruje, pragnie zdrowia. Niczego więcej chyba. Choroba może dużo zabiera, ale też daje inne spojrzenie na rzeczywistość. Zupełnie odwraca punkt widzenia. Mam inne priorytety. Mniej się przejmuję rzeczami, które kiedyś mnie przytłaczały. Teraz nie są problemem. Potrafię docenić też to, co mam i nie gonić za jakimiś rzeczami. Wiem, jak jest ważne zdrowie. Bardzo apeluję do ludzi dobrego serca o pomoc.

Kraków: archeologiczne odkrycia w kryptach kościoła franciszkanów

2019-12-06 14:47

md / Kraków (KAI)

Ok. 100 nieznanych dotąd pochówków odkryli archeolodzy badający krypty klasztoru ojców franciszkanów w Krakowie. Znaleźli także XVII i XVIII-wieczne dewocjonalia i męskie stroje. Badania rozpoczęły się w 2017 r. Poszukiwania na tak szeroką skalę nie były dotąd prowadzone w kryptach żadnego polskiego kościoła.

franciszkanska.pl

Za pomocą georadaru zlokalizowano 18 krypt, z których dokładnie przebadano 9. Dodatkowe 4 znajdują się pod krużgankami klasztoru. W tych miejscach odkryto niemal 100 pochówków, pochodzących z XVII i XVIII wieku.

Oprócz zakonników spoczywają w nich krakowianie: szlachta i bogaci mieszczanie. - Pod kaplicą bł. Salomei natrafiliśmy na trumny ze szczątkami rodziny szlacheckiej: rodziców i szóstki dzieci, a pod kaplicą Męki Pańskiej pochowani zostali członkowie Arcybractwa Dobrej Śmierci, co było dla nas ciekawym odkryciem - mówiła w rozmowie z KAI kierująca badaniami u franciszkanów prof. Anna Drążkowska z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.

Część ciał była zmumifikowana. Większość z nich zachowała się jednak w bardzo złym stanie. Szczątki w trumnach były ułożone z rękami złożonymi na piersiach. Trumny były malowane, a najczęściej obijane tkaninami - wełną lub jedwabiem.

Przy zmarłych badacze znaleźli rośliny, które umieszczane były w poduszkach lub materacach: chaber, wrotycz, rumianek, żmijowiec, lawenda. Służyły do balsamowania zwłok, miały odstraszać owady i zapobiegać nieprzyjemnym zapachom. Jednym z niezwykłych odkryć było znalezienie szkieletu, w ustach którego połyskiwała złota blaszka. Okazało się, że była to proteza górnego podniebienia.

Zachowały się jedwabne stroje zmarłych. - Wśród męskich strojów narodowych są egzemplarze, których nie ma żadne polskie muzeum, np. ferezja – podkreślała prof. Drążkowska. Ferezja to męskie nakrycie wierzchnie pochodzenia wschodniego. Ma ono formę obszernego, długiego płaszcza z szerokimi ramionami, który narzucany był przez szlachciców na ramiona.

Jak dodała, badania na tak szeroką skalę nie były dotąd prowadzone w kryptach żadnego polskiego kościoła. W pracach uczestniczyło 4 badaczy. Oprócz prof. Drążkowskiej uczestniczyli w nich Marcin Nowak, Monika Łyczak i Michał Mleczko, wspierani przez architektów, historyków sztuki, chemików i inżynierów włókiennictwa.

Krypty zostały zinwentaryzowane przy użyciu techniki skanowania 3D. Skatalogowano wszystkie elementy wyposażenia grobowego i odzieży zmarłych, a szczątki poddane zostały badaniom antropologicznym. Do badań mikrobiologicznych specjaliści pobrali próbki, a architekci opisali wygląd pomieszczeń i ich zmiany w ciągu kolejnych stuleci.

Prace archeologiczne już zakończono. Obecnie trwa konserwacja znalezionych obiektów. Jednym z efektów projektu ma być wydanie książki.

Projekt „Krypty grobowe kościoła pw. św. Franciszka z Asyżu w Krakowie w świetle badań interdyscyplinarnych” został sfinansowany przez Narodowe Centrum Nauki. Uzyskał niemal 1,2 mln zł wsparcia w ramach konkursu Opus 12.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Gwatemala: beatyfikacja brata szkolnego Jakuba A. Millera – męczennika

2019-12-06 19:13

kg (KAI) / Huehuetenango

W sobotę 7 grudnia w mieście Huehuetenango w zachodniej Gwatemali biskup diecezji David w Panamie kard. José Luis Lacunza Maestrojuán ogłosi błogosławionym brata Jakuba Alfreda Millera, który poniósł tam śmierć męczeńską w wieku 37 lat. Był on amerykańskim bratem szkolnym, który ponad 10 lat swego życia zakonnego spędził w Ameryce Środkowej, głównie w Nikaragui, potem w Gwatemali i tam zginął z rąk niewykrytych do dzisiaj sprawców.


Brat Santiago czyli Jakub Alfred Miller

Oto krótki życiorys nowego błogosławionego.

Jakub (James) Alfred Miller urodził się 21 września 1944 w miasteczku Stevens Point w amerykańskim stanie Wisconsin. Był wcześniakiem i zaraz po urodzeniu ważył zaledwie nieco ponad 1,8 kg, później jednak szybko się rozwijał i jako dorosły mierzył prawie 2 metry i ważył 100 kg. W dzieciństwie i wczesnej młodości był bardzo porywczy, a nawet niesforny i rubaszny, co nieraz budziło lęk w jego otoczeniu.

Wielki wpływ na zmianę jego zachowania i na całe późniejsze jego życie wywarła nauka w szkole średniej, prowadzonej przez braci szkolnych w mieście Winona w sąsiednim stanie Minnesota. W 1959, mając 15 lat, rozpoczął juniorat w tym zgromadzeniu zakonnym, w 3 lata potem został postulantem, a następnie nowicjuszem. Przyjął wówczas imiona zakonne Leo William, później jednak powrócił do swych imion chrzestnych i tylko ich używał.

Jeszcze przed złożeniem ślubów wieczystych w sierpniu 1969 zaczął pracować jako nauczyciel języków angielskiego i hiszpańskiego i jako katecheta w szkole średniej Cretin w St. Paul – stolicy Minnesoty; uprawiał też amerykański futbol i trenował drużynę szkolną.

Po ślubach władze zgromadzenia wysłały go do pracy w mieście Bluefields w południowo-wschodniej Nikaragui, skąd w 1974 przeniesiono go do Puerto Cabezas na północny wschód kraju. Pracował tam nie tylko jako nauczyciel, ale również przy rozbudowie miejscowego kompleksu przemysłowo-kościelnego, a szkoła na jego terenie pod jego kierunkiem rozrosła się z 300 do 800 uczniów. Aby bardziej zbliżyć się do miejscowej ludności, zaczął używać hiszpańskiej wersji swego imienia – Santiago (Jakub) i pod nim był powszechnie znany.

Tę pomyślnie rozwijającą się działalność przerwało w lipcu 1979 polecenie władz zakonnych, aby opuścił Nikaraguę, gdy zwyciężyło tam lewicowe ugrupowanie sandinistów. Brat Santiago pozostawał bowiem w dobrych i bliskich kontaktach z dotychczasowym dyktatorem Anastasio Somozą, widząc w tym szanse na wypełnienie przez rząd zobowiązań co do rozbudowy szkolnictwa w tym regionie, złożonych jego poprzednikowi i współbratu zakonnemu Francisowi Carrowi. Ale niektórzy miejscowi mieszkańcy uważali te więzi za zbyt bliskie i to zaniepokoiło przełożonych zakonnika, tym bardziej że nowe władze umieściły jego nazwisko na liście tych, których należy „sprzątnąć”.

Brat Santiago wrócił więc bardzo niechętnie do Stanów Zjednoczonych, gdzie znów zaczął uczyć w swej pierwszej szkole w St. Paul, nie przestając jednak marzyć o powrocie do Ameryki Środkowej. Robił tak wiele dla tej placówki, że uczniowie nazwali go „Bratem Złotą Rączką”.

W styczniu 1981 znów znalazł się w Ameryce Środkowej, tym razem w Gwatemali – w Huehuetenango na zachodzie kraju i tam od pierwszej chwili zaangażował się jako nauczyciel zawodu w poprawę położenia ludności tubylczej, uciskanej przez panujący w tym kraju reżym. Działania te z jednej strony zyskały mu wielką sympatię miejscowych mieszkańców, z drugiej ściągnęły nań nie mniejszą wrogość rządzących wojskowych i bardzo szybko zaczął otrzymywać ostrzeżenia i pogróżki, których jednak nie uląkł się i nadal prowadził swą działalność na rzecz najuboższych.

Już w rok później – wieczorem 13 lutego 1983 do prowadzonej przez braci szkolnych Szkoły Indiańskiej im. De La Salle wdarło się trzech zamaskowanych i uzbrojonych mężczyzn, oddając serię strzałów do brata Millera, zajętego pracami budowlanymi. Zakonnik zginął na miejscu, zabójcy natomiast od razu odjechali, a wszelki ślad po nich zaginął. Do dziś pozostali niewykryci i nieukarani.

Amerykańska diecezja La Crosse, na której terenie urodził się przyszły błogosławiony, ustanowiła nagrodę jego imienia za działalność na rzecz sprawiedliwości społecznej, a po jego śmierci powstała także fundacja, również nosząca jego imię, w celu kontynuowania jego dzieła na rzecz biednych i uciskanych. Brat Santiago nazywany jest „męczennikiem edukacji”.

Jego proces beatyfikacyjny toczył się w Huehuetenango w latach 2009-10, a w Watykanie zakończył się podpisaniem przez Franciszka dekretu o męczeństwie 7 listopada 2018.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem