Od pewnego czasu coraz częściej spotkać można w mediach nazwę " Euroland". Obejmuje ona swym zakresem państwa Unii Europejskiej, które zdecydowały się zrezygnować ze swych starych narodowych walut i wprowadzić jedną walutę euro. Do nazwy "Euroland" powoli przyzwyczajani są także Polacy, tak jakby z czasem stać się ona miała nazwą nowego megapaństwa.
Wszystko przecież, co się dzieje w Unii Europejskiej i krajach, które do niej aspirują, wskazuje na zmasowane dążenie do powołania państwa europejskiego ("Eurolandu"). Są już: rząd europejski i parlament europejski, trybunał sprawiedliwości i cała potężna armia europejskich urzędników; tworzone są różnego rodzaju komitety i ciała biurokratyczne w dotychczasowych państwach Unii i państwach kandydackich; istnieje budżet UE, z którego regiony i wspólnoty usiłują wyrwać jak najwięcej pieniędzy dla siebie.
W Polsce od paru lat funkcjonuje absurdalna zasada dostosowywania naszego prawa do prawa w Unii Europejskiej, choć nie wiadomo, czy w ogóle znajdziemy się w "Eurolandzie" (ostateczna decyzja ma zapaść w referendum; jeśli Polacy powiedzą "nie", to cały wysiłek i koszta dostosowawcze zostaną zmarnowane, chyba że - co bardzo prawdopodobne - referenda będą przeprowadzane do skutku, tak długo, aż padnie odpowiedź " tak").
Zaczyna się proces zmasowanego ujednolicania sfery szeroko pojętej kultury europejskiej. I nie chodzi tu tylko o sprawy wielkie i poważne, np. ujednolicanie systemu podatkowego na terenie całej " Piętnastki" (notabene ze szkodą dla konkurencji), harmonizację systemu bankowego (aż do zakusów na stanowienie oprocentowania wkładów i kredytów) czy wdrażanie obowiązkowych, identycznych przepisów dotyczących wykonywania danego zawodu (ostatnio np. władze "Eurolandu" zakazały właścicielom włoskich pizzerii stosowania tradycyjnych pieców na drewno), wprowadzanie jednej waluty (w wyniku czego państwa UE pozbędą się fragmentu swej narodowej tradycji).
Regulowane i ujednolicane są również sprawy drobne, za które nikt rozsądny nie powinien się w ogóle brać - począwszy od osławionej już krzywizny bananów, jakimi wolno handlować w krajach UE, poprzez określanie wielkości jabłek czy truskawek, a skończywszy na ilości ziarenek w ogórku. Widać armii brukselskich urzędników wyszukuje się zupełnie wydumane i oderwane od rzeczywistości zadania.
Mało kto wie, że w ramach rzekomych tzw. swobód działalności gospodarczej Unia Europejska planuje wprowadzić podział rynku między kraje członkowskie. Władze UE ustalą specjalizacje poszczególnych państw - w dalszej perspektywie zapewne regionów - np. co do produkcji określonych towarów czy prowadzenia badań naukowych. Oczywiście, tego rodzaju praktyki dziwnie przypominają dawne wytyczne obowiązujące w socjalistycznych krajach RWPG (w 13 krajach na 15 tworzących UE rządzi lewica) i nie mają nic wspólnego z normalną zasadą swobody aktywności ekonomicznej.
Polskie i zagraniczne elity zapewniają nas o tym, że wchodząc do Unii Europejskiej, nie stracimy ani suwerenności, ani tożsamości narodowej. Przyglądając się jednak wydarzeniom na scenie politycznej, gospodarczej czy kulturowej, mającym miejsce w samej Unii, trudno nie stwierdzić, że w planach europolityków jest powołanie do istnienia jednego "Eurolandu", w którym roztopione zostaną dotychczasowe państwa.
Jakże znaczące w tym kontekście jest nawoływanie polskich i europejskich polityków, by poszczególne regiony naszego kraju otwierały w Brukseli swoje przedstawicielstwa. Nie wystarczy już przedstawicielstwo rządu polskiego. Muszą być kosztowne, urzędnicze przedstawicielstwa województw, które będą miały prowadzić własną politykę - co tu dużo ukrywać - o wymiarze zagranicznym.
Mamy już jeden rząd europejski, jeden parlament, jednolitą strukturę sądów, mamy ustalane jednolite prawa, a także jednolite wzorce kulturowe, mamy wprowadzaną jednolitą walutę euro. Aż uderza to dążenie do niwelowania różnorodności między krajami europejskimi. Trzeba w tym kontekście mieć odwagę i zapytać wprost: Kto nam zagwarantuje, że wśród inżynierów społecznych z "Eurolandu" nie pojawi się w przyszłości pomysł wprowadzenia jednego języka europejskiego? Niemożliwe? Oczywiście, że możliwe. Wystarczy wspomnieć historię...