Godzinę po zachodzie Słońca obserwujemy znany nam z poprzednich odcinków Wielki Wóz. Znajduje się nisko nad północnym horyzontem i jest skierowany dyszlem w dół. Naszym czytelnikom nie sprawi też trudności znalezienie Gwiazdy Polarnej i Małego Wozu, którego dyszel skierowany jest dla odmiany do góry (zawsze przeciwnie niż w Wielkim Wozie). Za naszymi plecami widać planetę Saturn. Na prawo od niego piękny i bardzo jasny Jowisz, a dalej na południowym zachodzie słabiej widoczny Mars. W pobliżu tych planet odszukajmy opisany tydzień temu duży gwiazdozbiór Pegaza (wykorzystajmy mapkę sprzed tygodnia). Przypomnijmy, że trzy najjaśniejsze gwiazdy Pegaza tworzą z jasnymi gwiazdami Andromedy figurę bardzo podobną do olbrzymiego wozu. Górną część gwiazdozbioru stanowi wyraźny czworokąt, ale jedna gwiazda tego czworokąta (Sirrah) należy już do gwiazdozbioru Andromedy. Najniżej świecąca gwiazda to nadolbrzym Enif ("Nos konia"), który zajdzie pod horyzont już w ciągu paru godzin. Pozostałe gwiazdy Pegaza to: Markab ("Siodło"), Scheat ("Ramię") i Algenib ("Skrzydło").
Najbliższe dwa tygodnie sprzyjają obserwacjom Księżyca. Zauważmy, że codziennie zmienia on swoje położenie względem pozostałych obiektów na niebie. Np. w czwartek sierp Księżyca zbliżył się do Jowisza. W piątek był już pomiędzy Jowiszem i Saturnem. W sobotę świeci jeszcze dalej, a w niedzielę widać go już na tle gwiazdozbioru Byka (tuż przy pięknej gwieździe Aldebaran).
Z każdym dniem sierp Księżyca rośnie, co jest związane ze zjawiskiem tzw. faz Księżyca. Wygląd Księżyca ulega więc regularnym zmianom, a przyczyną tych zmian jest ruch naszego satelity wokół Ziemi. Księżyc "w nowiu" jest ciemny i nie widzimy go na niebie, gdyż jest zwrócony do Ziemi nie oświetloną stroną. Oczywiście, "lampą" oświetlającą Srebrny Glob jest Słońce, którego promienie odbijają się od niego jak od zwierciadła. Kilka dni później pojawia się rosnący sierp Księżyca, a około siedmiu dni po nowiu obserwujemy blask jego " pierwszej kwadry" (kiedy Księżyc przebył czwartą część swojej drogi wokół Ziemi). Gdy cykl księżycowy trwa już ok. dwóch tygodni, Księżyc " w pełni" oświetla niebo całą swoją tarczą. Będziemy mogli to zobaczyć od środy, gdy Księżyc przechodzić będzie przez gwiazdozbiór Bliźniąt. W dalszej części cyklu jasna część Księżyca zaczyna się zmniejszać, przechodząc fazę "trzeciej kwadry", zaś tydzień później obserwujemy następny "nów". Średni czas potrzebny na wykonanie pełnego cyklu faz Księżyca wynosi 29,5 dnia i okres ten nazywamy miesiącem synodycznym.
Pełnia Księżyca występuje 12,37 raza w ciągu roku. Czasami zdarza nam się z tego powodu gorzej spać. Nie mamy więc wyboru i koniec tygodnia poświęćmy na obserwacje "winowajcy". Łatwo zauważyć, że Księżyc zwraca się ku Ziemi zawsze tą samą stroną. Oznacza to po prostu, że jego drugiej strony z Ziemi nigdy nie widzimy! Dopiero w 1959 r. rosyjski statek kosmiczny po raz pierwszy przekazał na Ziemię obraz odwrotnej strony Księżyca.
Wydaje się, że wszyscy widzieliśmy Księżyc i nic fascynującego na nim nie widać. To nieprawda! Wystarczy spojrzeć na niego przez lornetkę, a "odkryjemy" wówczas Księżyc na nowo. Zobaczymy fascynujący obraz jego powierzchni: kilka dużych kraterów, ciemne obszary zwane morzami (ogromne równiny zastygłej lawy) i postrzępione zarysy gór (na granicy między ciemną a oświetloną powierzchnią). Zwłaszcza to ostatnie wzbudza szczególny zachwyt, warto więc choć raz w życiu góry te zobaczyć.