19 maja Kościół przemyski ubogacił się darem 24 nowych kapłanów. Słoneczny dzień już od rana potęgował swoją radość opromienionymi twarzami rodziców, gości księży diakonów, którzy z wiązankami kwiatów śpieszyli do archikatedry - miejsca dokonania się tego ważnego wydarzenia. Liczni koncelebransi w długich chwilach przeznaczonych na modlitwę towarzyszyli młodym tąż modlitwą, ale także serdecznymi życzeniami, by ich droga była piękniejsza niż każdego z nas, aby w tym radosnym, ale jakże trudnym wybraństwie nie napotkali pokus i przeszkód, które by zraniły serce Jezusa - Najwyższego Kapłana, który obdarzył ich zaufaniem. Był taki moment, kiedy jeszcze diakoni padli na twarze i wsłuchani w słowa Litanii do Wszystkich Świętych przyzywali ich pomocy. Dostrzegłem dwie matki, które w tym momencie złożyły nabożnie ręce i ocierając raz po raz łzy z oczu trwały w gorliwej modlitwie.

Poniżej przytaczamy tekst homilii abp. Józefa Michalika. Niech jej bogata treść stanie się inspiracją do takiej modlitwy dla wszystkich, którzy będą ją czytać. Jeszcze tego dnia trwać będą prymicje w niektórych parafiach. Niemal wszyscy nowo wyświęceni będą obdarzać błogosławieństwem wiernych w parafiach, gdzie pracowali w okresie Wielkiego Postu jako diakoni, w parafiach swoich starszych współbraci - kapłanów. Przyjmując ich prymicyjne błogosławieństwo, oczekując na ich przybycie do parafii, gdzie staną się wikariuszami, otoczmy ich naszą serdeczną pamięcią. Niech Bóg swoimi łaskami ściele ich drogę posługi, a Maryja, tak troskliwie opiekująca się uczniami w ich trudnych chwilach po śmierci Jezusa, otoczy i ich Swoją ochraniającą opieką.

Czcigodni Bracia Biskupi,

Księże Rektorze

i Bracia Prezbiterzy,

Kochani Synowie,

przystępujący do święceń

prezbiteratu,

Drodzy Rodzice

i Przyjaciele

Neoprezbiterów,

Bracia i Siostry,

Niewątpliwie najważniejszą funkcją kapłańską jest Najświętsza Ofiara Krzyża, to wydarzenie krwawej, bolesnej śmierci Chrystusa, którą On sam uprzedził podczas Ostatniej Wieczerzy przemieniając chleb i wino w Ciało swe i Krew. Jezus i nam kazał czynić to samo z żywą wiarą i miłością, aby uwielbiać Ojca i zbawiać świat.

Z posługą świętej Ofiary Pana wiąże się odpuszczanie grzechów, które jest takim odrodzeniem zbawczym, że można śmiało mówić o śmierci starego człowieka i narodzinach nowego.

Grzechy może odpuszczać tylko Bóg, bo grzech obraża przede wszystkim Boga, jest słabością czy buntem człowieka, ale zawsze godzi w Boga. I taką moc - odpuszczania grzechów - Chrystus Zmartwychwstały przekazał Apostołom: Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane ( J 20, 22-23).

Zdumiewająca to moc: odpuszczanie grzechów. Oddaje ono władzę nad wiecznością, nad zbawieniem człowieka, za którego umarł Chrystus, którego chciał zbawić. A jednak nie powiedział: "odpuszczajcie komukolwiek i wszystkim", powiedział: którym odpuścicie, są im odpuszczone...

Do sprawowania takiej nadzwyczajnej władzy potrzebna jest nadzwyczajna moc, nie pomoc tylko, ale obecność Trzeciej Osoby Boskiej - Ducha Świętego, którego Zmartwychwstały Chrystus razem z Ojcem przekazuje: Weźmijcie Ducha Świętego, bo tylko w Nim możliwe jest działanie zbawcze. I dlatego św. Paweł tłumaczył, że: Nikt nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: "Panem jest Jezus" (1 Kor 12, 3) Wszystko zaś można powiedzieć i uczynić z pomocą Ducha Świętego!

Z ponad 1000-letniej historii Kościoła w naszej Ojczyźnie, nauczyliśmy się fundamentalnej prawdy: im trudniejsze są dzieje Ojczyzny, tym ofiarniejszych, uczciwszych potrzeba przywódców, nauczycieli narodu i społeczników, tym świętszych, mądrzejszych i oddanych bezgranicznie Bogu i ludziom trzeba kapłanów. Jan Paweł II przypomina często o potrzebie rzetelnej i wszechstronnej formacji księży: Życie wewnętrzne niech będzie duszą apostolstwa, a apostolstwo niech domaga się rzetelnego studium i pogłębionego życia duchowego (do księży, Szczecin).

Drodzy Synowie:

Piotrze, Dariuszu, Bogusławie, Michale, Józefie, Tomaszu, Marcinie, Krzysztofie, Grzegorzu, Marku, Mariuszu, Waldemarze, Stanisławie, Tomaszu, Krzysztofie i Krzysztofie, Macieju, Mariuszu, Józefie, Janie, Dariuszu, Stanisławie, Danielu, Marku.

Za chwilę, przez włożenie rąk biskupa, otrzymacie Ducha Świętego i odtąd wszystko w sferze nadprzyrodzonej będzie dla Was możliwe, staniecie się jak Chrystus narzędziem zbawienia i uświęcania ludu. Będziecie odpuszczać grzechy i uświęcać, a przede wszystkim nieustannie składać Bogu kapłańską ofiarę uwielbienia. Tak - "nieustannie" mamy w ciele naszym umierać dla siebie z Chrystusem, aby żyć dla Boga i ludzi.

Tego nie da się udawać, tego nie można teoretyzować - to trzeba wziąć za cel życia, za cel codziennej modlitwy i ofiary. Wziąć także krzyż swój na każdy dzień i naśladować Pana Jezusa twórczym, konkretnym czynem miłości do Boga i człowieka. Szczególnie tego ubogiego, biednego, poranionego grzechem, może wątpiącego, a nawet niewierzącego. I do nich jesteście posłani, przecież usłyszeliście: Idźcie i nauczajcie wszystkie narody, (...) Uczcie je zachowywać wszystko, co wam powiedziałem ( Mt 28, 19-20).

Jeszcze możesz odejść, ale skoro zostajesz, to warto wejść w pełni, bez reszty. Warto teraz powiedzieć z radością, ale i zawsze powtarzać: Oto ja, poślij mnie (Iz 6, 8). Pamiętaj, że ochotnego dawcę Bóg miłuje (Prz 22, 8), bo i ochotny dawca pełniej miłuje!

Kapłaństwo to nowa jakość z kategorii "być a nie mieć" . Jako człowiek, rozumem i wolą postanawiasz zjednoczyć się w pełni z wolą biskupa i Kościoła, aby nie było wśród nas rozłamów, bo "Chrystus nie jest podzielony".

Kapłan ma być czysty i dziewiczy jak Chrystus, aby czystą miłością kochać Go w ubogich. Nieustannie umierać - tak, naprawdę umierać - złym myślom, nieuporządkowanym pragnieniom i troskom. Złóżcie je na Pana, to bezpieczniejsze. On sam będzie działał jeśli zostawimy Mu miejsce, jeśli pokornie zaufamy i zauważymy, że to nie z nas, ale z Niego nasza godność i moc, i skuteczność służby.

Jest taka duszpasterska tradycja, że neoprezbiter wybiera jakieś hasło życia. Potem drukuje je na obrazku, aby wszyscy wiedzieli o co mu w tym kapłaństwie chodzi. Wśród waszych haseł życiowych są różne, pełne ufności do Boga i dobrej woli wobec ludzi, są ekspresje dynamizmu ewangelicznego i wyrazy wdzięczności. Starajcie się, aby te słowa żyły z wami i codziennie stawały się interpretacją waszego życia. Ojciec Święty swoim wybranym hasłem cały się oddał Maryi i realizuje to oddanie życiem. Pan Jezus także przyniósł na świat ważne hasło, w ogłoszeniu którego wyręczyli Go wprawdzie aniołowie, ale On je całe życie wypełniał: Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom... (Łk 2, 14).

Bóg i człowiek, chwała Boża i kojenie serca ludzkiego wpisane jest w kapłaństwo Chrystusa. Bóg i ludzie dają sens naszemu kapłaństwu i nieustannie je ożywiają, czynią radosnym i twórczym.

Drodzy Bracia,

W dzień Pięćdziesiątnicy Apostołowie wraz z Maryją przeżyli niezwykłą, wieczernikową radość, bo wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym (Dz 2, 4), uradowali się na nowo, bo poczuli, że nie są sami, że Duch Święty jest z nimi i pozostanie z nimi na zawsze. Ten sam Duch Święty za chwilę dokona i w Waszych sercach swego niezwykłego dzieła. Niech pozostanie z Wami na zawsze. Niech pozostanie z nami. Na zawsze!

Przybądź, Duchu Święty,

[Przyjdź i] (...) Obmyj,

co nieświęte,

Oschłym wlej zachętę,

Ulecz serca ranę.

(...) Daj Twoim wierzącym,

W Tobie ufającym,

Siedmiorakie dary.

Daj zasługę męstwa,

Daj wieniec zwycięstwa,

Daj szczęście bez miary.

(Sekwencja Niedzieli Zesłania Ducha Świętego)