Codzienna wędrówka Pani X zaczyna się od starannej toalety. Schludna łazienka, markowe kosmetyki... Orzeźwiający prysznic, potem kilka łyków znakomitej kawy, wybór stroju i wyjazd do pracy. Własnym samochodem, jakżeby inaczej.

Zza szyb samochodu świat jest rozmazany, rozciągnięty w czasie. Postaci zlewają się ze sobą, tworząc kolorową mozaikę, przypominającą gdzieniegdzie rozszczepione pasmo światła.

Zaciszny pokoik służbowy jest szczelny. Tylko od czasu do czasu docierają do niego wiadomości o nieszczęściach innych: o chorobie, śmierci... Wśród pastelowych kolorów bardzo łatwo zapomnieć o wielu ważnych rzeczach. Bo za różową szybą jest inny świat. Świat gestów.

W aptece, kobieta w podeszłym wieku drżącą ręką płaci za niezbędne dla podtrzymania i tak wątłego życia lekarstwa. Gdzie indziej pomarszczona, zniszczona dłoń ściska reklamówkę, której jedyną zawartością jest autobusowy bilet, kupiony tylko po to, by dojechać do kolejnego z miejsc, w którym na pytanie o pracę pada odmowna odpowiedź.

Pod jednym ze sklepów kilkuletni maluch pyta o umycie szyb w samochodzie: w ten sposób zarabia na życie. Całkiem niedaleko, na sąsiedniej ulicy, z dziećmi w objęciach leżą śniadolice kobiety. Tępym wzrokiem obserwują różnorodność ruchliwego centrum miasta.

Pani X żyje we własnym świecie. Co łączy ją i drugie oblicze świata? Paniczny lęk, że spotka ją to samo. Jak tego uniknąć? A może z pochylonym czołem przyjąć, jeśli już nadejdzie?