Na Kubie nasilają się antykościelne posunięcia władz. Mają one na celu zastopowanie ożywienia religijnego, które zapoczątkowała w styczniu 1998 r. wizyta Jana Pawła II.
Przed 1998 r. tylko jeden procent Kubańczyków otwarcie manifestował swoją religijność. Teraz do wiary przyznaje się kilkanaście razy więcej ludności Wyspy. Papieska pielgrzymka przyniosła powiew nadziei, która w porewolucyjnej Kubie stawała się towarem coraz bardziej deficytowym. Jednakże znaki otwarcia, które towarzyszyły przygotowaniom do wizyty Jana Pawła II, jak i samej pielgrzymce apostolskiej, minęły, a w obecnych posunięciach władzy dostrzegalne są symptomy kontrakcji, wymierzonej w ten skrawek wolności, na którą komuniści wydali koncesję. - Komunistyczna partia z Hawany zażądała oczyszczenia Kuby z wszelkich śladów papieskiej historycznej wizyty - alarmował w lutym bieżącego roku po powrocie z Kuby włoski biskup Flavio Roberto Carraro. Tej akcji "czyszczenia świadomości społecznej" z niepokojem przyglądają się kubańscy katolicy. Potwierdzeniem diagnozy włoskiego biskupa był ujawniony miesiąc później poufny dokument partii Fidela Castro, zawierający wytyczne o sposobach paraliżowania pracy Kościoła. Władzy szczególnie zależy na ograniczeniu działań na polu pomocy charytatywnej i duszpasterstwa dzieci i młodzieży. Dziwić może złość wywołana działalnością charytatywną w sytuacji, gdy ludność Wyspy znajduje się często w dramatycznej sytuacji materialnej. Dzięki Kościołowi katolickiemu Kuba otrzymuje tysiące ton żywności, lekarstw i innych środków potrzebnych do życia. Zresztą, charytatywna pomoc Kościoła, jak przystało na państwo totalitarne, jest kontrolowana przez rząd i tylko dziesiąta jej część jest rozdawana przez miejscową Caritas, a resztą dysponuje państwo. Taki stan, jak łatwo się domyśleć, nie zawsze niesie pożytek dla ludzi. Świadczą o tym choćby targowiska, na których bez trudu za twardą amerykańską walutę można nabyć produkty pochodzące z humanitarnych transportów. To niezrozumiałe na pozór zaniepokojenie dyktatury tłumaczy się tym, że władze chcą ukrywać dramatyczną sytuację ekonomiczną kraju.
Bieda i terror rodzą na Wyspie beznadzieję. Jej znakiem jest rosnąca prostytucja męska i żeńska, która, według niektórych źródeł, osiągnęła zastraszające rozmiary. Smutne jest to, że klientami owych niewolników dyktatury są ludzie wolnego świata - zachodni turyści przebywający na Kubie na beztroskich wakacjach. Niepokoi także rozwój narkomanii.
Jedynym miejscem azylu, gdzie można mówić i oddychać nadzieją, są parafie. Odpowiedzią władz na to jest blokada informacji o ważnych wydarzeniach, w których protagonistami są ludzie Kościoła, ścisłe reglamentowanie i kontrola kościelnych publikacji, a także zakaz jakiejkolwiek manifestacji uczuć religijnych. Kubańskie media nie informowały nawet o tak ważnym w historii Wyspy spotkaniu hierarchów z CELAM, Radą Konferencji Biskupów Latynoamerykańskich. Irytacja funkcjonariuszy aparatu partyjnego przybiera czasem groteskowe rozmiary. Nauczycielka jednej ze szkół podstawowych podarła uczniowi przyniesiony przez niego obrazek Matki Bożej Miłosierdzia. Z kolei - zakomunikowano rodzicom uczniów ze szkół podstawowych, że dzieci, które będą miały ze sobą oznaki i symbole religijne, nie będą wpuszczane do klas. Zdarza się także, że partia cofa w ostatniej chwili zezwolenia na spotkania, uroczystości, gdy tylko zorientuje się, że spotykają się one z dużym zainteresowaniem.