Niedawno min. Izabela Jaruga-Nowacka, pełnomocnik rządu ds. równego statusu kobiet i mężczyzn, wystąpiła z inicjatywą na rzecz takiej zmiany przepisów, by aborcja była w naszym kraju dopuszczalna. Jej zdaniem, zabijanie nienarodzonych z tzw. względów społecznych wynika z potrzeby egzekwowania praw kobiet. O tym, że prawem kobiety, prawem rodziny jest przede wszystkim posiadanie oraz wychowanie potomstwa i oczekiwanie, że państwo wesprze je w tych dążeniach, Pani Minister i jej zwolennicy jakoś zapomnieli.
W licznych listach, które otrzymuje nasza redakcja, Czytelnicy dają wyraz swojemu oburzeniu z powodu planów legalizacji aborcji. Domagają się, aby wszystkie dzieci mogły żyć i by rodzice mogli cieszyć się tym wspaniałym darem Boga. Wymownym przykładem jest list rodziców, którzy adoptowali córeczkę. Dziękują biologicznej matce, że ją urodziła.
Jestem ojcem 6-letniej córeczki. Z przyczyn medycznych nie mogliśmy z żoną mieć własnych dzieci. Podjęliśmy zatem decyzję o adopcji. Było to dla nas radosne przeżycie: żona oczekiwała na adopcję dziecka tak, jakby miała je osobiście urodzić. Od razu pokochała tę wówczas 5-miesięczną dziewczynkę. Ze szczęścia się rozpłakała mimo obecności pań z ośrodka adopcyjnego. Ja natomiast trzymałem się "dzielnie", ale i we mnie coś pękło: doznałem ogromnej radości. Uzmysłowiliśmy sobie z małżonką, iż otrzymaliśmy łaskę bycia autentycznymi rodzicami.
Tak więc to "niechciane" dziecko stało się w jednej chwili chciane. Dziś wiem, że ono zawsze było chciane i kochane. To Bóg sprawił, iż w swej niezgłębionej tajemnicy miłości ubogacił tym dzieckiem nasze małżeństwo.
Ta mała istotka nadała naszemu małżeństwu głęboki sens, odmieniła je - staliśmy się rodziną. Córeczkę bardzo kochamy. Niech wzrasta w łasce u Boga i ludzi, by mogła być dobrym człowiekiem i chrześcijaninem, wdzięcznym Bogu za dar życia i za to, że mogła rozwijać się w domu rodzinnym.
Ogromnym bólem napawa więc mnie i moją żonę myśl, że powstał plan zabijania poczętych dzieci z tzw. racji społecznych, oparty na fałszywym twierdzeniu o istnieniu jakoby "niechcianych" dzieci. Tysiące bezdzietnych małżeństw oczekuje na swoje "szczęście" . Niestety, przepisy obowiązujące w Polsce utrudniają adopcję, a i często zniechęcają do niej.
W adopcji zatem znajduje się rozwiązanie problemu dzieci, których nie chcą rodzice. Dziękujemy biologicznej matce naszej córeczki, że ją urodziła. Nasze małżeństwo otrzymało szczególny znak głębi - adoptowaną córeczkę, chcianą i kochaną od zawsze i na zawsze.
Dzieci (od poczęcia) to nasz największy ziemski skarb. Czy wolno ten skarb zniszczyć?
Miłość przezwycięża każdy lęk i każdą ludzką słabość. W jej przestrzeni jesteśmy zdolni, by przyjąć każde ludzkie życie. Kochajmy wszystkich ludzi, gdyż tak szybko odchodzą. Dajmy im szansę żyć, bo i my otrzymaliśmy ją od Boga.
Proszę więc o tę szansę dla każdego poczętego dziecka. Oddalmy na zawsze z naszej Ojczyzny widmo mordowania dzieci poczętych a nienarodzonych oraz widmo eutanazji.