Dnia 16 lipca Kościół wspomina Najświętszą Maryję Pannę z Góry Karmel. Karmel, to majesta-tyczny, ciągnący się z północnego zachodu na południowy wschód łańcuch górski w Palestynie porośnięty lasem. Rosną tam cedry, mirty i tamaryndowce. Góra Karmel wznosi się nad samym brzegiem Morza Śródziemnego. Łatwo rozpoznać tonący w zieleni szczyt w pasmie w/w łańcucha górskiego. Jej stok do-słownie omywany jest falami morskiej wody. Na północ od góry widać białe zabudowania miasta Hajfa ( jednego z głównych miast Izraela) oraz nabrzeża portu. W bardzo pogodne dni widać Liban, do którego zaledwie 40 km.

Karmel. Legenda głosi, że tutaj wspiął się Pitagoras, by rozmyślać o rzeczach ostatecznych. W IX w. przed Chrystusem w grotach tej góry ukrywał się przed gniewem królowej Izebel ( żony króla Achaba, nie umiejącego bronić prawdy, wiary i sprawiedliwości i przeciwstawić się intrygom swej małżonki) ży-dowski prorok Eliasz walczący w obronie religii zaniedbywanej przez swych rodaków i ich władców. Niedaleko stąd, jakieś 10 km w linii prostej, nad rzeką Kiszon odbyła się słynna próba autentyczności wiary między prorokami Baala a Eliaszem ( Zob. 1 Krl 18, 20-40). Eliasz wyzywał publicznie kapłanów pogańskiego bożka, by dowiedli mocy Baala. Obie strony wystawiły stosy ofiarne i modliły się o ich za-palenie i przyjęcie ofiary. Zapłonął stos Eliasza i prorok nakazał ludowi wytracenie kapłanów Baala. Na-wet ten triumf wiary nie uwolnił Eliasza od prześladowań królowej Izebel.

To właśnie na górze Karmel Eliasz przepowiadał deszcz, który zakończył długą, wyniszczającą kraj suszę. Chmurę zwiastującą deszcz i zbliżającą się od strony morza, uznano w wiekach średnich za proroctwo dotyczące także nadejścia Matki Bożej.

Z narodzinami chrześcijaństwa Karmel, wznoszący się niejako ku niebu, często gościł ludzi szu-kających samotności i mistycznej kontemplacji. W czasach wypraw krzyżowych groty Karmelu stały się miejscem zamieszkiwania katolickich pustelników chcących naśladować sposób życia Eliasza. W latach 1206-1214 opracowano regułę Zakonu Karmelitańskiego założonego przez św. Brokarda i uzyskano jej zatwierdzenie przez św. Alberta, wówczas patriarchę Jerozolimy. W 1291 r. klasztor na Karmelu został zburzony, a większość zakonników poniosła śmierć męczeńską. Dopiero w 1634 r. mała grupka karmeli-tów powróciła na świętą górę, zamieszkując w grocie wykutej w stromym zboczu od strony morza. W II połowie XVIII w. ponad grotą Eliasza wzniesiono wielki klasztor, który na początku następnego stulecia został zrabowany i zniszczony przez Turków. Odbudowę klasztoru, w takiej postaci, w jakiej istnieje do dziś, rozpoczęto w 1827 r., a zakończono dziewięć lat później.

Wspomniany klasztor karmelitów znajduje się na małym placu, w odległości 3 km od Hajfy. Sta-nowi on duży czworobok, w którego centrum wznosi się kościół, zbudowany na planie greckiego (równo-ramiennego) krzyża, zwieńczony kopułą, któremu w 1839 r. papież Grzegorz XVI nadał rangę bazyliki mniejszej, znanej pod nazwą "Stella Maris".

Centralny punkt bazyliki zajmuje piękna statua Matki Bożej z góry Karmel, zwanej też Matką Bo-żą Szkaplerzną, koronowana przez papieża Piusa VII w Watykanie w 1823 r. Pod prezbiterium znajduje się grota Eliasza, w której według tradycji miał mieszkać prorok. Dziś na ołtarzu stoi tam figurka proroka z prawą ręką podniesioną w geście powitania lub błogosławieństwa.

Historia szkaplerza

Z czasem zakonnicy z Karmelu pragnęli swoim sposobem życia podzielić się z innymi. Przybyli więc do Europy. Niestety początki zakonu karmelitańskiego w Europie były bardzo trudne. Przybyli z Palestyny mnisi spotkali się z nieżyczliwym przyjęciem. Niektórzy uważali, że ich reguła została zatwier-dzona jedynie na terytorium Ziemi Świętej. Przeciwnicy powoływali się na uchwały Soboru Laterańskie-go IV z 1215 r., zakazujące powstawania nowych zakonów. Rozpoczął się czas " wojny prawniczej" o przetrwanie zakonu. Generał zakonu, angielski karmelita Szymon Stock, zachęcił współbraci do zawie-rzenia się Maryi. Prosił Ją, aby przez udzielenie łaski zechciała zachować zakon sobie poświęcony i no-szący Jej imię w swej nazwie: Bracia Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel. Błagał też o jego uznanie i określenie miejsca w Kościele.

W nocy z 15 na 16 lipca 1251 r. w Aylesford Maryja ukazała się generałowi Stockowi w otoczeniu aniołów. Wskazując na szkaplerz powiedziała: "Weźmij najmilszy synu, szkaplerz twego zakonu, jako znak mego braterstwa, jako przywilej dla ciebie i dla wszystkich karmelitów. To będzie przywilejem dla ciebie i wszystkich karmelitów - ktokolwiek pobożnie go nosząc, w nim umrze, nie zazna ognia piekiel-nego. Oto znak zbawienia, orędzia pokoju i wieczystego przymierza." Od tej pory szkaplerz święty stał rzeczywiście znakiem i gwarancją szczególnej opieki Najświętszej Dziewicy, ale niech nikt nie sądzi, że nosząc tę szatę, może oddać się opieszałości serca i obojętnym duchem czekać na zbawienie" wyjaśnia papież Pius XII.

Wierni szybko zrozumieli, że przyjęcie szkaplerza oznacza wejście do rodziny Karmelu i przyna-leżność do Maryi. Odpowiadając na miłość Dziewicy, są pewni Jej opieki w trudach życia i w momencie śmierci, ufając również, że i po śmierci wstawi się za nami u swojego Syna. Magisterium Kościoła za-twierdziło nabożeństwo szkaplerzne i zaliczyło je do sakramentaliów. Dzień 16 lipca został ustanowiony świętem Matki Bożej Szkaplerznej, jako wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel.

Trzeba pamiętać, iż szkaplerz karmelitański, zatwierdzony przez Kościół jako znak chrześcijań-skiej wiary i znak Maryi, nie jest jakimś amuletem czy magicznym talizmanem. Samo noszenie szkaplerza nie jest również automatycznym gwarantem naszego zbawienia, czy też wymówką, aby nie podejmować życia chrześcijańskiego. Nabożeństwo szkaplerzne, tak jak każde inne maryjne nabożeństwo Kościoła, jeśli jest poważnie traktowane i praktykowane, wymaga trudu współpracy z Tą, której się powierzamy. Noszenie szkaplerza powinno przypominać nam o naszych obowiązkach chrześcijańskich jako warunku pewności, że Matka Boża będzie wstawiać się za nami. Szkaplerz wyraża wiarę chrześcijanina w spotka-nie z Bogiem w życiu wiecznym dzięki wstawiennictwu i opiece Maryi Dziewicy.

Szczególnym propagatorem duchowości karmelitańskiej jest Ojciec Święty Jan Paweł II, który wielokrotnie przyznawał się do noszenia szkaplerza i otrzymywania wielkich łask dzięki tej pobożności.

W swoim liście do przełożonych generalnych Zakonu Braci NMP z Góry Karmel i Zakonu Braci Bosych NMP z Góry Karmel napisał między innymi: "W znaku Szkaplerza zawiera się sugestywna synteza ma-ryjnej duchowości, która ożywia pobożność ludzi wierzących, pobudzając ich wrażliwość na pełną miło-ści obecność Maryi Panny Matki w ich życiu. Szkaplerz w istocie jest "habitem". Ten, kto go przyjmuje, zostaje włączony lub stowarzyszony w mniej lub więcej ścisłym stopniu z Zakonem Karmelu, poświęco-nym służbie Matki Najświętszej dla dobra całego Kościoła (...).Znak Szkaplerza przywołuje zatem dwie prawdy: jedna z nich mówi o ustawicznej opiece Najświętszej Maryi Panny, i to nie tylko na drodze życia, ale także w chwili przejścia ku pełni wiecznej chwały; druga, to świadomość, że nabożeństwo do Niej nie może ograniczać się tylko do modlitw i hołdów składanych Jej przy określonych okazjach, ale powinna stanowić "habit", czyli nadawać stały kierunek chrześcijańskiemu postępowaniu, opartemu na modlitwie i życiu wewnętrznym poprzez częste przystępowanie do sakramentów i konkretne uczynki miłosierne co do ciała i co do duszy."

Szkaplerz w obecnej formie jest bardzo wygodny do noszenia. Można nawet zastąpić go medali-kiem szkaplerznym. Z całą pewnością noszenie szkaplerza mobilizuje i przyczynia się do powiększenia nabożeństwa ku Najśw. Maryi Pannie. Tak jak strojem wyróżniają się narody, poszczególne stany, każda nawet organizacja ma swoje znaki emblematy rozpoznawcze, tak Maryja poznaje swoje dzieci po nosze-niu szkaplerza.