Droga do kapłaństwa

Kard. Stanisław Nagy rozpoczął swoją drogę do kapłaństwa w Zgromadzeniu Księży Najświętszego Serca Jezusowego (SCJ). Jako członek tego Zgromadzenia, pełnił swoją posługę kapłańską, naukową i dydaktyczną. Po przyjęciu święceń biskupich i godności kardynalskiej pozostał we wspólnocie zakonnej, z którą związał się przed dziesiątkami lat. Ciągle uważa się za jednego z nas - sercanów. W swoim herbie biskupim umieścił hasło: W Tobie, o Serce Jezusa, złożyłem mą ufność.
Celebracja jubileuszowej Eucharystii w łagiewnickim sanktuarium wymownie wpisuje się w ten duchowy profil dostojnego Jubilata, wyrażony w biskupim zawołaniu i herbie. Kapłaństwo jest darem Jezusowego Serca otwartego na krzyżu włócznią żołnierza i w cieniu tego krzyża ma być sprawowane. Równocześnie ten krzyż i przebite Serce Zbawiciela są najdobitniejszymi znakami Bożej miłości miłosiernej. Dobrze się więc stało, że to właśnie u stóp obrazu Jezusa Miłosiernego sprawowana była dziękczynna Eucharystia.

Jest jednym z nas

Razem z Jubilatem Eucharystię sprawowaliśmy my, księża sercanie, ze świadomością, że Jego święto jest również świętem nas wszystkich, gdyż - jak to ciągle podkreśla - jest jednym z nas - najstarszym spośród polskich kapłanów Serca Jezusowego. Zdecydowana większość księży sercanów była jego studentami, wychowankami. Miałem i ja ten przywilej słuchania wykładów ks. prof. Nagiego. Przemierzał on energicznym krokiem całą długość sali wykładowej i prowadził swój wywód, bez posługiwania się jakąkolwiek książką czy choćby kartką z notatkami. Imponowała nam, młodym klerykom, ta niezwykła zdolność jasnego wyrażania myśli, dogłębna znajomość problematyki teologicznej i piękno języka. Bo też Profesor był mistrzem mowy. Mówił zawsze tekstem gotowym do druku. Ponadto, z racji częstych podróży do Rzymu, spotkań z Ojcem Świętym Janem Pawłem II i licznych kontaktów międzynarodowych, wprowadzał nas w najgłębszy i najszerszy rytm życia Kościoła.

Miłość kościoła

Problematyka eklezjologiczna to zawsze był obszar, który zgłębiał z nabożnym namysłem. Uświadamiał nam zawsze, że tajemnica Kościoła wpisuje się w Boży zbawczy zamysł wobec każdego człowieka i że sam Kościół jest sprawą Bożą, Chrystusową. W tym kontekście z upodobaniem cytował dwa ewangeliczne teksty: „Potem wyszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni przyszli do Niego” (Mk 3, 13). Zawsze była to okazja nie tylko do rozwinięcia tematu suwerennego, wolnego sposobu działania Jezusa i dokonanego przez Niego wyboru tych, którzy mieli stanąć u początków Kościoła, ale i do uświadomienia młodym klerykom doniosłości tajemnicy powołania. Drugim, często przytaczanym tekstem było zdanie z Ewangelii św. Mateusza: „Ty jesteś Piotr (czyli Skała), i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą” (Mt 16, 18). Miłość Kościoła w nieodwołalny sposób wyrażała się zafascynowaniem postacią Piotra. I te dwa elementy wyznaczały zawsze perspektywę teologicznego namysłu Księdza Profesora.

Trwanie przy Janie Pawle II

Zrozumiałe staje się więc tak żarliwe i wierne trwanie przy osobie wielkiego Papieża Jana Pawła II. Jestem głęboko przekonany, że wynikało ono nie tylko i nie przede wszystkim z więzów przyjaźni, zadzierzgniętych jeszcze w czasach wspólnej pracy na Uniwersytecie, ale przede wszystkim ze świadomości ważności Piotrowej posługi. Ksiądz Profesor zawsze w niezwykle przekonywający sposób mówił o niej jako o istotnym elemencie tajemnicy Kościoła, który jest widzialnym znakiem i gwarantem jego jedności.
Dziękujemy Bogu za 60 lat kapłańskiej posługi naszego Współbrata, Księdza Kardynała Stanisława Nagiego.