Bywa, że góra szczegółów przesłoni całość. W krzątaninie wokół rzeczy mniej ważnych zagubi się najważniejsza. Oprawa urośnie do takiej ilości ornamentów, że zniknie pod nią obraz. A urodziny odbędą się bez… solenizanta.

*

Gdy do „Domu Pogodnej Jesieni” przybyła pani Anastazja, zrobiło się jakoś odświętniej. Pojawiły się serwety, kilimy, kwiaty… Dom jakby odmłodniał. A ona, wciąż zakrzątana, była jego „jasną duszą”. Świetnie pamiętała o szczegółach, ale czasem przegapiała sprawy naprawdę ważne. Któregoś dnia poszła z tajemniczą miną do banku i wybrała wszystkie swoje oszczędności. Ciekawskim powiedziała, że wyprawi święto, jakiego jeszcze nie miał. - Komu? - pytali wszyscy, ale ona kładła palec na ustach i uśmiechała się tajemniczo. Zaczęła kupować kotyliony, świece, balowe lampiony. Z rozentuzjazmowanymi staruszkami przystroiła pięknie świetlicę, a na drugi dzień nakupiła najróżniejszych wiktuałów. Świetlica wyglądała jak sala bankietowa. Zaciekawienie rosło. Dla kogóż takie przyjęcie, jakiego ten dom nie pamięta? Domysłom nie było końca. Może to jakaś dawna miłość Anastazji? Może nowy burmistrz? Może proboszcz? Anastazja nie odpowiadała, bo coś dokupowała, piekła, stroiła. Nadszedł oczekiwany wieczór. Nikogo nie brakowało. Wszyscy bardzo odświętni. Zjawili się zawodowi kelnerzy. Ale głównego gościa jak nie ma, tak nie ma. Anastazja, w wieczorowej sukni, każe zasiadać i strzela szampan. Zaczyna grać kapela. Najbliższa przyjaciółka pyta: - Nastuś, kiedy w końcu przyjdzie ten twój gość? Za czyje zdrowie mamy pić? Anastazja patrzy, nie rozumiejąc. - Nie pamiętam - mówi i każe gościom częstować się, bawić, tańczyć. Ktoś zaczął się domyślać, że może to przyjęcie jest na cześć kogoś zmarłego. Anastazja nie odpowiedziała. W końcu pobiegła do swojego pokoju, chwyciła się za serce, osunęła na łóżko. Gdy ją jakoś przywrócono do przytomności, zwierzyła się przyjaciółce: - Ty wiesz, ja o Michałku zapomniałam. O moim synu. On dziś obchodzi swoje 30. urodziny. - Jak to? - dziwi się tamta i inne panie. - To nie zaprosiłaś go? - Nie - odpowiada Anastazja. - Miałam zaprosić, ale zapomniałam. - A czy on cię odwiedza? - pytają staruszki. - Nie, bo on nie wie, gdzie ja jestem - mówi Anastazja. - A czy cię szukał? - dopytują się. - Tak, ale ja zapomniałam do niego napisać. Staruszki ożywiają się: - To chodź, napiszemy, a może zadzwonimy. Niech przyjdzie, tyle się nad tym przyjęciem napracowałaś. - Tak, ale ja zapomniałam jego adresu - odpowiada bezradnie Anastazja. Jej przyjaciółka kiwa smutnie głową i szepcze: - To całkiem jak moje dzieci, które obchodzą święta, choć nie wiedzą, czyje… Też zapomniały.

*

To jakiś znak tych czasów: uporczywe zapominanie o źródle czegoś, początku, istocie, sensie… I tym uporczywsze mnożenie jakichś mało istotnych detali, jakby środek miał zastąpić cel. Może dlatego tak mało radości ze świąt, które przygotowywało się tak długo i z przejęciem, ale bez…