Uchodźcy i mieszkańcy Lublina wspólnie obchodzili Światowy Dzień Uchodźcy.

Prawie dziesięciominutowe błaganie „Donna nobis pacem” (obdarz nas pokojem) wypełniło w niedzielę, 19 czerwca, kościół św. Michała Archanioła w Lublinie na zwieńczenie obchodów Światowego Dnia Uchodźcy. Pieśń zawierała tylko trzy słowa: „Obdarz nas pokojem”, ale dogłębnie wyrażała nastrój modlących się uczestników.

Misterium muzyki i modlitwy

Przejmujący i błagalny utwór został specjalnie skomponowany na Dzień Uchodźcy. Jest dziełem lubelskiej organistki Natalii Zanni-Lewandowskiej. Oprócz autorki wykonawcami byli członkowie zespołu „The Snopkers Ensemble”, a wśród głosów usłyszeliśmy pełną gamę sopranów, altów, tenorów i basów. Ponad godzinne misterium muzyczno-modlitewne stworzyły też wybitne dzieła religijne innych mistrzów, „Z głębokiej nędzy wołam do Ciebie Panie” Felixa Mendelssohna czy „Ubi caritas et amor” („Gdzie miłość wzajemna i dobroć, tam jest Bóg”) Maurice Durufle. W trakcie misterium psalmy recytowali w swoich językach migranci i uchodźcy Anna Sanga z Tanzanii i Lidia Pawłowycz z Ukrainy. Modlitwę poprowadzili m.in. ks. Arkadiusz Paśnik, proboszcz parafii św. Michała i ks. Grzegorz Brudny, proboszcz ewangelickiej parafii Świętej Trójcy w Lublinie. Była to piękna i głęboka prośba o pokój dla wszystkich, którzy doświadczają dramatu wojny i wypędzenia.

W duchu wskazań Franciszka

Przedstawiając stosunek Kościoła wobec uchodźców, Ojciec Święty sformułował cztery podstawowe zasady: przyjąć, ochronić, integrować i promować. Zwłaszcza te dwa ostatnie pryncypia widoczne były w trakcie prawykonania Oratorium Jazzowego, także w niedzielę 19 czerwca. Ponad 500 osób wysłuchało ośmiu kompozycji złączonych w całość ewangelicznym mottem „Bo byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie” (Mt 25, 35). Autorem muzyki do oratorium jest Aleksandra Kutrzepa i jej kwartet jazzowy; słowa napisał młody lubelski twórca Jan Wąsak. Wszystko powstało specjalnie na tegoroczny Dzień Uchodźcy. Muzykom towarzyszył chór Kairos wraz z założycielem i liderem zespołu Borysem Somerschafem, jedyny w Polsce męski chór, który wykonuje fragmenty liturgii cerkiewnej, ormiańskiej czy gruzińskiej. Na widowni zasiedli uchodźcy z kilku krajów, którzy znaleźli schronienie w Lublinie, m.in. z Afganistanu, Iraku, Kurdystanu, Etiopii, Erytrei, Białorusi i Ukrainy (najliczniej). Obok nich zasiadały polskie rodziny; to one przyjęły przybyszów do swoich domów, wypełniając faktami wezwanie Chrystusa „Bo byłem przybyszem …”. Słuchaczem był także bp Adam Bab, sufragan naszej diecezji. Sama fabuła oratorium oparta jest o motyw wędrowca, zmuszonego do opuszczenia ojczyzny, z pełnym nadziei akordem końcowym „Cicha przystań, dom odbudowany, zmęczonego ducha rozpogodzi”. W trakcie koncertu dwa świadectwa przedstawili uchodźcy z Ukrainy, pani Oksana uciekająca z dwójką dzieci z Mikołajowa oraz pan Iwan, leczony w Lublinie ranny ukraiński żołnierz.

Wspólnota nadziei

Według obliczeń ONZ na świecie obecnie jest ponad 100 milionów uchodźców, dotyczy to głównie państw Afryki i Azji, choć ostatnio dołączyli także Ukraińcy. Ich liczba zbliża się do 8 milionów, biorąc pod uwagę także tych, którzy zostali zmuszeni do przesiedlenia wewnątrz kraju. Wobec toczącej się nadal wojny w Ukrainie nasz region na długo jeszcze zostanie pierwszym bezpiecznym miejscem ucieczki dla Ukraińców.

Papieską ideę integracji i promocji uchodźców dobrze wyrażały tegoroczne obchody w Lublinie. Zarówno w trakcie oratorium jak i misterium, obok siebie zasiedli i uchodźcy i ci, którzy ich przyjęli, razem tworząc wspólnotę nadziei.