Reklama

Tu chodzi o wielką intymność

Utrudzenie sprzyja głębokiej modlitwie. Pod wpływem aury modlitwy i tego właśnie utrudzenia Bóg przychodzi do człowieka i pokazuje mu to, co najważniejsze, obnaża wszelką powierzchowność

Niedziela Ogólnopolska 31/2007, str. 16-17

Ryszard Rzepecki

Wiesława Lewandowska: - Mamy początek XXI wieku, czas ogromnego pędu zdarzeń - a tu, w środku Polski, w upalne dni lub w strugach deszczu, wielka gromada ludzi idzie powoli, w zadumie, setki kilometrów, by po kilku dniach dotrzeć przed Cudowny Obraz. Czy można powiedzieć, że pielgrzymowanie jest jedną z najstarszych i najtrwalszych potrzeb religijnych człowieka?

O. Dariusz Cichor: - Z pewnością należy ono do najbardziej pierwotnych ludzkich zachowań; w zaraniu dziejów wynikało z wewnętrznej potrzeby człowieka do przemieszczania się, do szukania - pożywienia, innych ludzi, czegoś nieznanego. To poszukiwanie miejsc świętych, związanych z objawieniem się bóstwa i z jego interwencją w życie człowieka nazywamy dziś religijnością naturalną. Powodowany niewytłumaczalnym lękiem, świadom, że otaczający świat jakoś go przerasta, człowiek intuicyjnie szedł na najwyższą górę. Wyobrażał sobie, że góra jest tym miejscem, gdzie przebywa wszechmocne bóstwo. Tam budował ołtarze, stawiał świątynie. W każdej religii są miejsca święte, związane z objawieniem i interwencją bóstwa, do którego nieustannie ciągną rzesze pielgrzymów szukających pomocy.

- I na tym właśnie polega także istota pielgrzymowania w chrześcijaństwie?

- Niezupełnie. Chrześcijaństwo, podobnie jak judaizm, z którego się zrodziło, wynika nie tyle z poszukiwań ludzkich, ile z samego objawienia się Boga. To nie lud znalazł sobie Boga na górze, lecz sam Bóg pierwszy objawił się narodowi wybranemu. Gdy Samarytanka zapytała Jezusa, na której górze należy składać Bogu ofiary, czy w Jerozolimie, czy w Samarii, na górze Garizim, odpowiedział, że ani na jednej, ani na drugiej, a to dlatego, że Bóg chce mieć czcicieli w duchu i w prawdzie. To znaczy, że kult, który chrześcijanie składają Bogu, jest niewidoczny dla świata, bo składają go całym swoim życiem według Ewangelii.

- To znaczy, że pierwsi chrześcijanie nie mieli potrzeby ani obowiązku pielgrzymowania?

- Tak, a jednak pielgrzymowali, z powodu naturalnych związków z judaizmem. Lud Starego Testamentu pielgrzymował do miejsc związanych z objawieniem się Boga. Tam stawiano ołtarze, zaznaczano obecność Boga, który tu właśnie przyszedł do ludzi. A ludzie szli do tych miejsc, by być blisko Boga, niemal w sensie fizycznym… Chrześcijanie kontynuowali takie pielgrzymki. Święta Rodzina z Nazaretu co roku pielgrzymowała do Jerozolimy. Poza tym pierwsi chrześcijanie nie mieli żadnych świątyń, żadnych obszarów sakralnych, bo wierzyli, że cały świat został uświęcony obecnością Jezusa Chrystusa… Gdziekolwiek tylko mogła zebrać się wspólnota - tam celebrowano Eucharystię.

- A zatem takie zwyczajowe, tradycyjne pielgrzymowanie „na górę” nie jest chrześcijaństwu potrzebne, rozmija się z jego najgłębszą istotą?

- Jest potrzebne i z czasem okazało się, jak bardzo. Już w czasach konstantyńskich (w IV wieku) pojawiały się pierwsze sanktuaria lokalnych męczenników. W młodym Kościele to właśnie miejsca męczeństwa otaczano wielkim kultem i do nich pielgrzymowano z przekonaniem, że nawet kości świętych są pełne Ducha Świętego. Ludzie szli, aby zaczerpnąć tego Ducha z życia i postawy bohatera męczennika, liczyli na jego wstawiennictwo.

- Chodziło więc o konkretny interes, a nie tylko o składanie hołdu?

- Ano właśnie… Już wkrótce, w czasie rozwoju Kościoła po Konstantynie Wielkim niektórzy Ojcowie Kościoła mieli pewne wątpliwości co do tego, czy można podejmować tego rodzaju pielgrzymki.

- Jakie były ich zarzuty?

- W tym czasie bardzo popularne stały się pielgrzymki do Ziemi Świętej, do miejsc związanych z życiem Chrystusa i Matki Bożej. Te pielgrzymki już wówczas łączono z odwiedzinami u pustelników, którzy zasiedlali Ziemię Świętą, Egipt, Syrię. Niektórzy Ojcowie Kościoła występowali przeciwko tym pielgrzymkom właśnie dlatego, że miały one posmak religijności naturalnej.

- Zaprzeczały tej najgłębszej istocie chrześcijaństwa, że cały świat jest świątynią Boga, że Boga można spotkać wszędzie tam, gdzie zbierze się choćby najmniejsza chrześcijańska wspólnota?

- I więcej nawet! Wtedy właśnie bardzo żywe było to przekonanie, iż samo życie chrześcijanina jest ziemią świętą, że Bóg objawia się w życiu każdego człowieka przez swoje Słowo i konkretne wydarzenia, że objawia się w sakramentach Kościoła, że nie trzeba Go daleko szukać… A przestrzeń egzystencji ziemskiej konkretnego człowieka jest właśnie tą świętą ziemią...

- Czyli, na dobrą sprawę, pielgrzymki, takie, jakimi są dzisiaj, mogłyby nie istnieć, gdyby dyskusje teologów przed tysiącem lat potoczyły się inaczej…

- Może by tak było, gdyby nie to, że sens pielgrzymowania chrześcijan ma jednak mocne podłoże biblijne. To nasze dzisiejsze pielgrzymowanie przypomina przecież, jako żywo, to biblijne wyjście Abrahama, który opuścił wszystko, w czym tkwił, żeby pójść za Bogiem, żeby Go słuchać. Przypomina wyjście Izraelitów na pustynię… Także dziś, w warunkach i okolicznościach pozornie niesprzyjających ludzkiej percepcji, w głodzie, zmęczeniu, w deszczu i w niewygodzie na noclegach, człowiek staje się bardziej podatny na słuchanie głosu Pana Boga.

- Oj, chyba Ojciec nieco koloryzuje!

- Wiem to z własnego doświadczenia. I myślę, że ma to swoją pierwotną argumentację właśnie w tym, co Bóg uczynił z Izraelem - wyprowadził go na pustynię, aby przemówić wprost do serc, aby lud, który wejdzie do Ziemi Obiecanej, nie był gromadą nomadów, ludzi dzikich, ale by był nowym ludem, ludem przymierza z Bogiem. I jeśli my pielgrzymujemy na Jasną Górę czy do innych sanktuariów, to chodzi właśnie dokładnie o to, aby w trakcie tej wyczerpującej drogi łatwiej wejść w przymierze z Bogiem. Jeśli w dzisiejszych pielgrzymkach dostrzegamy elementy religijności naturalnej, to jest to dla duszpasterzy wyzwanie, żeby tym pilniej głosić naukę Chrystusa. I właśnie pielgrzymka może być znakomitą okazją do głębszej refleksji nad słowem Bożym.

- Dlaczego dziś dominują pielgrzymki maryjne, i to nie tylko w Polsce?

- Pielgrzymki do miejsc związanych z ikonami Matki Bożej wiodą prym w ruchu pielgrzymkowym. Zapewne dlatego, że istnieje wiele cudownych obrazów, które w lokalnych tradycjach otaczane są czcią, z którymi wiążą się niezwykłe zdarzenia. Ale na naszych oczach powstają także zupełnie nowe centra kultów, np. grób Ojca Pio, grób Matki Teresy z Kalkuty, zapomniany grób Marii Magdaleny na południu Francji, gdzie paulini próbują obecnie organizować kult w duchu i prawdzie… Nie zapominajmy, że mamy dziś również, podobnie jak w starożytnym chrześcijaństwie, pielgrzymki do grobów współczesnych świętych, pielgrzymki do sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Łagiewnikach, do grobu św. Faustyny.

- Z biegiem wieków powstało w świecie chrześcijańskim wiele lokalnych sanktuariów, tych „gór”, na które chrześcijanie zaczęli się wspinać, zwłaszcza w czasach niedoli…

- Widać, że Pan Bóg respektuje te pierwotne, naturalne potrzeby człowieka... Historia każdego z tych ośrodków kultu pokazuje, jak bardzo różnorodne były motywacje tego spontanicznego tworzenia się miejsc świętych - zarówno na chrześcijańskim Wschodzie, jak i na Zachodzie. I może rzeczywiście, jakby nieco zapomniano, że chrześcijaństwo to po prostu oddawanie czci Bogu własnym życiem, pokorą, codziennym niesieniem krzyża… że każdy z nas jest powołany do intymnych kontaktów z Bogiem… że tu chodzi o tak wielką intymność, że o mojej osobistej relacji do Pana Boga nikt nie wie, tylko Bóg i ja.

- Tak więc - będę przekorna - takie gromadne pielgrzymowanie to zaprzeczenie tej intymnej relacji z Bogiem, to raczej tylko demonstracja wiary?

- Nie tyle demonstracja i nie tyle zaprzeczenie! Żydzi przecież nie szli indywidualnie przez pustynię, szli wybrani jako lud, szli jako wspólnota, zgromadzenie. Pielgrzymka absolutnie nie jest zaprzeczeniem głębi duchowego kultu, a wręcz przeciwnie: jest manifestacją Kościoła, wspólnoty, która - podążając przez ten świat - składa Bogu dar swojej modlitwy. Bo współczesnemu światu bardzo potrzebna jest taka manifestacja Kościoła pielgrzymującego.

- Celem każdej pielgrzymki jest dotarcie do miejsca kultu, by się w nim pomodlić. Jaki jest sens odbywania ciężkiej i długiej drogi pieszo, skoro np. do Częstochowy można dziś dotrzeć samochodem lub pociągiem?

- Celem jest dotrzeć na Jasną Górę i modlić się przed Cudownym Obliczem Czarnej Madonny. Natomiast te dziewięć dni w drodze, spędzonych na modlitwie, na rachunku sumienia, na przemyśleniach o swoim życiu, jest najlepszym z możliwych przygotowaniem do głębokiej modlitwy w sanktuarium. Najważniejszym zadaniem organizatorów pielgrzymki jest, aby w każdej chwili pątnikom towarzyszyło słowo Boże. Żeby w jakiś sposób dotarło do każdego pielgrzyma.

- Udaje się to, gdy ludzie są zmęczeni, głodni, spragnieni i mają bąble na nogach…

- No właśnie - mogą pomyśleć wówczas o trudnej drodze do Ziemi Obiecanej… To utrudzenie sprzyja głębokiej modlitwie. Pod wpływem aury modlitwy i tego utrudzenia Bóg przychodzi do człowieka i pokazuje mu to, co najważniejsze, obnaża wszelką powierzchowność. Sam tego doświadczyłem, gdy podczas ostatniej pielgrzymki mówiłem pielgrzymom, że chrześcijaninem jest ten, kto wstaje rano, otwiera oczy i od razu zaczyna błogosławić Boga za nowy dzień… A gdy ja sam przebudziłem się następnego dnia, pierwszą moją myślą było, czy zdążę przed innymi do łazienki, żeby wziąć prysznic… Pan Bóg nieustannie bada ludzkie serce, a w czasie pielgrzymki pomaga dostrzec, że w zmęczeniu, w uciążliwych okolicznościach, wcale nie mamy miłości do bliźnich, że chodzi tylko o to, żeby nam było dobrze… Właśnie podczas pielgrzymki Pan Bóg pozwala zauważyć wiele z tych rzeczy, które na co dzień nam umykają.




Zapisy

Warszawska Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę „paulińska” (6-15 sierpnia) rozpoczyna się 6 sierpnia o godz. 6. 00 Mszą św. przed kościołem paulinów w Warszawie; wymarsz o godz. 7.30.

Zapisy

do 5 sierpnia kościół i klasztor paulinów, ul. Długa 3, Warszawa
tel. (0-22) 635-62-52, 831-45-75;
adres internetowy: www.wpp.paulini.pl oraz strona jednej z grup pielgrzymkowych www.osemka.waw.pl

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Młodości, ty do Kościoła przychodź!

2020-09-18 10:38

[ TEMATY ]

św. Stanisław Kostka

młodzież

Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży

KSM parafii Św. Ap. Piotra i Pawła w Zawierciu

Święty Stanisław Kostka żyje w sercach młodych

Święty Stanisław Kostka żyje w sercach młodych

Jak to jest ze współczesną młodzieżą? Chcą, czy nie chcą się angażować w życie Kościoła? Jest wielu dalekich od tego świata, ale są też tacy, którzy swoją młodość przeżywają „po Bożemu”, z wiarą, mocą i wielkimi chęciami do działania.

Przy okazji dzisiejszego święta św. Stanisława Kostki ożywa dyskusja o tym, jak to jest z tą młodzieżą w Kościele. Stanisław, jako patron dzieciaków i właśnie młodzieży, sprawia, że zaczynamy się zastanawiać… chodzą to ci młodzi na Msze, czy nie chodzą? Po bierzmowaniu uciekają z Kościoła? Nie chce im się wchodzić w kościelne życie, jest to dla nich nudne, mało ciekawe? Czy taka młoda osoba, która jest zaangażowana we wspólnotę, budynek kościoła jest dla niej drugim domem, może zostać określona po młodzieżowemu przez swoich rówieśników „lamusem” i dziwakiem? Oczywiście, może. Nie ma co się czarować, publiczne przyznanie się do wiary jest obarczone ryzykiem wyśmiania, szydzenia i odsunięcia się z życia wielu ludzi.

Są na tym świecie ludzie…

Są jednak na tym świecie młodzi ludzie, zaangażowani w Kościół, którym się chce, którzy idąc za przykładem swojego patrona uważają, że są stworzeni do większych rzeczy. O kim mowa? O Katolickim Stowarzyszeniu Młodzieży, któremu patronuje Kostka, ale i bł. Karolina Kózkówna – kolejna młodziutka postać. KSM to prężnie działająca wspólnota, wcale niemałej liczby młodych, którzy swoją miłością do Jezusa i służbą mogą zawstydzić niejednego dojrzałego człowieka. Działają w całej Polsce na gruncie diecezji i parafii, a ponieważ są stowarzyszeniem, mają także osobowość prawną. Nad wszystkim czuwa Prezydium Krajowej Rady na czele z księdzem asystentem generalnym ks. dr. Andrzejem Lubowickim oraz druhem Patrykiem Czechem – przewodniczącym. W diecezjach władzę sprawuje zarząd diecezjalny, a w parafiach – kierownictwo. Mają swój sztandar, hymn, pozdrowienie: GOTÓW!, w oparciu o które zbudowane jest zawołanie: „Przez cnotę naukę i pracę służyć Bogu i Ojczyźnie – Gotów? „ odzew: „ Gotów!„.Składają przyrzeczenie po odbyciu stażu kandydackiego, potem otrzymują swoją legitymację. Jak możemy dowiedzieć się z historii: KSM zostało powołane podczas krajowego zjazdu Akcji Katolickiej w Krakowie w dniu 5 lutego 1934, na którym postanowiono ujednolicić jednostki wchodzące w jej skład. Decyzją Prezydium Zjazdu powołano na wzór włoski m.in. dwie organizacje młodzieżowe: Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Męskiej (KSMM) i Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Żeńskiej (KSMŻ), oba z siedzibą w Poznaniu. Obie organizacje prowadząc działalność religijną, kulturalno-oświatową, charytatywną i społeczno-patriotyczną pod hasłem „Budujmy Polskę Chrystusową” szybko przyciągnęły w latach trzydziestych rzesze nowych członków. Tuż przed wybuchem II wojny światowej obie organizacje liczyły ich łącznie ponad 250 tysięcy!

Wspólnota na trudne czasy

KSM zrzesza ludzi między 13. a 30. rokiem życia. Jak czytamy na stronie internetowej stowarzyszenia, podstawowymi cechami duchowości KSM są: katolickość, której źródłem jest Pismo Święte, Liturgia i Tradycja Kościoła; formacja, bowiem „pogubimy ludzi w działaniu, jeśli nie będzie pracy formacyjnej” i integralność: „Cechą naszego stowarzyszenia jest przyjęcie pewnego stylu życia, który polega na uporządkowaniu siebie – harmonii ducha i ciała; umysłu, woli i uczuć; poszukiwaniu prawdy, dobra i piękna”.

Wracając do patrona KSM-u, Staszek Kostka to był gość! Tak pragnął żyć z Jezusem! Był w tym tak odważny, pobożny, a zarazem skromny, że zawstydził by pewnie niejednego dzisiejszego dorosłego. Zmarł młodo, bo mając zaledwie 18 lat, do końca walczył o swoje wartości. „Żyjąc krótko, przeżył czasów wiele”. Warto ciągle przypominać jego osobę, nie tylko z okazji jego święta.

Koniec teorii, czas na praktykę

O tym, czym kieruje się KSM, można mówić bez końca. Ale można też spraktykować. Możesz znaleźć swój oddział KSM-u i spróbować żyć inaczej. Puste słowa nie są zachętą, ale może zachęci Cię krótkie świadectwo? – Jestem w KSM-ie już ponad 4 lata. Zaczynałam jako zahukana dziewczynka, pogubiona, też życiowo niepoukładana i szukająca sensu. W KSM-ie poznałam tak naprawdę Jezusa, zobaczyłam, że Kościół jest piękny i radosny, wiele w sobie zmieniłam i nadal zmieniam dzięki formacji. A ilu wspaniałych ludzi poznałam? Nie sposób zliczyć! Brałam udział w wielu projektach, więc tu rozwijam się nie tylko duchowo, ale i tak po prostu życiowo – mówi "Niedzieli" KSM-owiczka Agata.

– By iść dobrą drogą, młodzi potrzebują przykładu, najlepiej nieodległego ich życiu, patrona, który zrozumiałby ich młodzieńcze rozterki i trudności w wypełnieniu obowiązku, aby być gotowym do służby Bogu i ojczyźnie. Tą osobą jest św. Stanisław. Chociaż dzieli ich kilkaset lat, to pewne wartości nigdy nie przeminą, stąd właśnie on jest głównym patronem KSM

– dodaje zastępca asystenta diecezjalnego KSM-u archidiecezji częstochowskiej ks. Dawid Kowalewski.

Chcesz iść jak szedł Stanisław? Idź!

CZYTAJ DALEJ

Abp Depo w Kłobucku: Bądźcie strażnikami tego pomnika

2020-09-18 23:12

[ TEMATY ]

pomnik

abp Wacław Depo

Dni Długoszowskie

św. Jan Paweł II

parafia św. Marcina w Kłobucku

Maciej Orman/Niedziela

Abp Wacław Depo odmawia modlitwę poświęcenia pomnika św. Jana Pawła II

Abp Wacław Depo odmawia modlitwę poświęcenia pomnika św. Jana Pawła II

– Tak jak jesteście dzisiaj świadkami poświęcenia tego pomnika, tak bądźcie jego strażnikami – powiedział abp Wacław Depo, metropolita częstochowski, który 18 września przewodniczył Mszy św. w kościele św. Marcina – sanktuarium Matki Bożej Kłobuckiej i poświęcił pomnik św. Jana Pawła II.

Uroczystość wpisała się w trwające do niedzieli 20 września XIX Dni Długoszowskie w Kłobucku zorganizowane przez Ponadregionalne Stowarzyszenie Edukacyjne „Wieniawa”.

Zobacz zdjęcia: Poświęcenia pomnika św. Jana Pawła II w Kłobucku

W homilii abp Depo przypomniał krótko najważniejsze fakty z życia księdza arcybiskupa nominata Jana Długosza, kronikarza i proboszcza kłobuckiej parafii. Wymienił jego największe dzieła, które „wnoszą wkład w dzieje polski” – to księga uposażeń diecezji krakowskiej („Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis”) i roczniki. – Ta historia pokazuje nam pewną siłę duchową, o której zaświadcza również dzisiejsza Liturgia i nasza modlitwa przez pośrednictwo patrona Polski, św. Stanisława Kostki – zauważył metropolita częstochowski.

– W pierwszym czytaniu z Księgi Mądrości usłyszeliśmy, że Bóg ma kompletnie różną od naszej perspektywę spojrzenia na dar życia ludzkiego i mądrości: „Sędziwością u ludzi jest mądrość, a miarą starości życie nieskalane”. Życie nieskalane to takie, w którym rozpoznając prawdę naszym umysłem, winniśmy kierować się ku dobru, które wybrane jest zawsze w wolności. Tego uczymy się zarówno od ks. Jana Długosza, jak i dzisiejszego patrona św. Stanisława Kostki – podkreślił abp Depo.

Hierarcha wyraził radość i wdzięczność organizatorom Dni Długoszowskich i zaznaczył, „że jesteśmy tutaj, aby prosić o szczególne światło Ducha Świętego, zwłaszcza dla ludzi młodych, którzy niedługo będą decydować o naszej przyszłości, o Ducha Prawdy, żeby przypomniał nam to, co odnosi się do Jezusa, naszego życia i wszelkich granic między prawdą a kłamstwem, dobrem i złem”.

Metropolita zwrócił uwagę, że „psychologowie i socjologowie religii coraz częściej mówią o potrzebie sacrum, świętości w kulturze jako czynniku niezbywalnym i konieczności zmagań na płaszczyźnie humanistycznej i religijnej, jeśli nie ma nastąpić deformacja i degradacja człowieka”. W tym kontekście zacytował Ericha Fromma: „Nie było takiej kultury w przeszłości i – jak się zdaje – nie może być takiej kultury w przyszłości, która by nie miała religii”.

– Św. Jan Paweł II, którego pomnik święcimy jako znak dla pokoleń, w wielu przemówieniach do ludzi nauki, sztuki i kultury sięgał samych korzeni, wskazując, że jeśli są one dobrze rozumiane, spotykają się w samym człowieku, służąc jego wszechstronnemu dobru. Za największe zaś zagrożenia współczesnego świata uważał błędne wizje człowieka i oderwanie go od dzieła Boga Stwórcy. Za nauką Soboru Watykańskiego II mówił wprost: „Stworzenie bez Stworzyciela zanika” – przypomniał abp Depo.

– To błędy antropologiczne stawały się i stają podstawą wszelkiego koloru rewolucji. Mimo że nasza epoka bez wątpienia jest epoką humanizmu i antropocentryzmu, to paradoksalnie jest również epoką najgłębszych degradacji człowieka, bo jak nigdy przedtem porzuciła wartości związane z Bogiem – kontynuował.

Za św. Janem Pawłem II podkreślił, że „Europa wciąż traci pamięć, pozbawiając się korzeni chrześcijańskich, a więc odniesienia do Chrystusa. Rozwija bowiem kulturę, która wyrzuca Boga z publicznej świadomości i nawet neguje Jego istnienie, uważając, że jest ono niemożliwe do udowodnienia, a religię spycha się do spraw prywatnych, zamkniętych we własnych kręgach i izdebkach”.

Abp Depo ubolewał, że mimo deklaracji i spotkań przywódców państw współtworzących Unię Europejską z Janem Pawłem II nie wpisano imienia Boga do Konstytucji dla Europy, a europosłowie „mówią o wartościach ogólnoludzkich, humanistycznych i europejskich, tylko nie chrześcijańskich”.

Przytoczył również fragment tekstu Zygmunta Krasińskiego „Polska wobec burzy” z 1848 r.: „Lękam się niekiedy o człowieczeństwo w tym wieku. Mogłoby na czas w tył się cofnąć. Człowieczeństwo albowiem tak, jak naród, tak, jak osobnik, ma wolną wolę i jeśli wybierze zło miast dobra, postęp swój na czas hamuje, zwraca w tył. (...) Stąd w republikanach czerwonych zamiary, godzące na wszelki ład i strój – wściekłe podrywy przeciwko rodzinie i własności – pogarda wszystkich religijnych podań rodu ludzkiego – natomiast niesłychane nabożeństwo do wszelakiego gwałtu – wreszcie dziecinna, dzika, namiętna żądza zupełnego zerwania z przeszłością, jak gdyby przeszłość mogła być kiedy odrzucona z harmonii czasu i podobna było nowy czas stworzyć dwójeczny tylko, a nie trójeczny, czas, składający się tylko z samej przyszłości i teraźniejszości”.

– Czy to nie dzieje się tu i teraz? Zwłaszcza ten atak przeciwko rodzinie i pogarda wobec wszystkiego, co składa się na religię – mówił abp Depo.

– Staniemy kiedyś przed Bogiem, niezależnie od tego, ile dzisiaj mamy lat. Św. Stanisław Kostka pokazuje nam, że można mieć zaledwie 18 lat i osiągnąć świętość i dojrzałość. Po wiekach, które dzielą nas od jego śmierci, Kościół wspomina jego imię. A jak będzie z naszym pokoleniem i z nami osobiście? – pytał metropolita częstochowski.

„Ziemio polska, ziemio ojczysta, zjednocz się przy Chrystusowej Ewangelii, w której krwawa ofiara Chrystusa ponawia się wciąż” – cytował ponownie św. Jana Pawła II. – Zjednocz się, aby każdy człowiek, który zna radość i gorycz bytowania na tej ziemi, mógł stawać się Jego uczniem poprzez przeciwstawianie się wszelkiej formie zła. Niech tajemnica Eucharystii pozwala nam odzyskiwać świadomość tej godności, która jest właściwa człowiekowi jako synowi i córce Boga samego – zakończył abp Depo.

Po Eucharystii odsłonięto pomnik św. Jana Pawła II, który stanął na Rynku jego imienia. Poświęcił go metropolita częstochowski. – Każdy, będzie przed nim stawał, nie tylko jako wobec symbolu, ale daru osoby papieża dla historii Kościoła i naszej ojczyzny, niech odkrywa prawdę, dobro i piękno – apelował abp Depo. W kontekście niedawnego znieważenia krzyża na Giewoncie przez zawieszenie na nim tęczowej flagi przez środowiska LGBT wzywał: – Tak jak jesteście dzisiaj świadkami poświęcenia tego pomnika, tak bądźcie jego strażnikami. Każdego pomnika, który stawiamy z wdzięczności Bogu i temu, który całował polską ziemię za każdym razem jak serce matki, musimy strzec i zachować dla przyszłych pokoleń jako symbol wierności Bogu i ojczyźnie.

Pomnik św. Jana Pawła II z brązu wykonała pracownia odlewu Mariusza Wasilewskiego w Krakowie, a jego autorem jest krakowski artysta rzeźbiarz Władysław Dudek. Pomnik przedstawia papieża stojącego na barce, z rozłożonymi i wzniesionymi ramionami. – Ma przypominać wszystko, co powiedział św. Jan Paweł II, jego oddanie Bogu i patriotyzm. Bliskie są mi jego przesłania i pielgrzymki. Mam jego ważniejsze dzieła, które studiuję i to pomaga mi w życiu – przyznał w rozmowie z „Niedzielą” – Władysław Dudek.

Andrzej Sękiewicz, prezes Ponadregionalnego Stowarzyszenia Edukacyjnego „Wieniawa”, dziękował m.in. ks. Wiesławowi Korpecie, proboszczowi parafii św. Marcina w Kłobucku i jej wiernym, którzy w 98% sfinansowali pomnik św. Jana Pawła II. – Zamierzaliśmy go wykonać już od 5 lat. Chcieliśmy, żeby stanął tu piękny i okazały pomnik. Takie pomniki jak ten Ojca Świętego czy Jana Długosza są po to, żeby przypominać i uczyć o uwiecznionych na nich osobach. Dla mnie są potrzebne, chociaż niektórzy uważają inaczej – powiedział „Niedzieli” organizator Dni Długoszowskich.

W uroczystościach uczestniczyli przedstawiciele kapituł – zawierciańsko-żareckiej i radomszczańskiej, siostry augustianki, przedstawiciele władz gminnych, powiatowych, samorządowych i parlamentarnych, Orkiestra Dęta Rędziny z kapelmistrzem Krzysztofem Gajowniczkiem, poczty sztandarowe, m.in.: Towarzystwa Krzewienia Tradycji Kawalerii Polskiej im. rtm. Witolda Pileckiego z Chrzanowa, Związku Kombatantów Rzeczypospolitej Polskiej i Byłych Więźniów Politycznych w Kłobucku, Stowarzyszenia Górników w Kłobucku, Regionu Częstochowskiego NSZZ „Solidarność”, straży pożarnej, policji i szkół.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję