Reklama

Święta i uroczystości

EWANGELIA WIERSZEM OPOWIEDZIANA

Pokorna Służebnica Pańska

[ TEMATY ]

Zwiastowanie Pańskie

Dante Gabriel Rossetti, „Zwiastowanie”


Uroczystość Zwiastowania Pańskiego

W naszej pielgrzymce wiary
przybywamy dzisiaj
w Uroczystość Zwiastowania Pańskiego
do miejsca szczególnego,
gdzie - jak czytamy w ołtarzowej inskrypcji -
«Słowo Ciałem się stało» /J 1,14/.

W Betlejem Słowo Boże
ujrzało ludzkimi oczyma
otaczający je świat,
w Nazarecie zaś zaistniało
pod sercem swojej Matki - Maryi,
Pokornej Służebnicy Pańskiej.

Ona jest ową «Panną»
- sławioną w starych księgach -
która «poczyna i rodzi Syna»
o wdzięcznym imieniu «Emmanuel»,
które tłumaczy zbawcze dzieła Boga,
będącego zawsze «z nami» /Iz 7,14/.

Reklama

O ten znak z nieba
boi się prosić król Achaz,
którego młoda małżonka Abbijja
oczekuje narodzin dziecka,
w prostej linii potomka Dawida
o imieniu Ezechiasz /por. Iz 7,11-12/.

Był on królem mądrym i sprawiedliwym,
odnowił kult Boga Jahwe w Jerozolimie
niszcząc przybytki obcych bogów.
«Czynił to, co słuszne w oczach Pana,
zupełnie jak jego przodek Dawid,
w Bogu Izraela pokładając nadzieję» /por. 2Krl 18,3-4/.

Zapisał się on w historii Izraela
złotymi zgłoskami stając się w ten sposób
typem oczekiwanego przez Lud Boży
Mesjasza, Pomazańca Bożego,
który «będzie umiał odrzucać zło
i wybierać dobro» dla swego ludu /Iz 7,16/.

Jest Nim nasz Pan Jezus Chrystus,
poczęty pod sercem Dziewicy Matki
w dniu Zwiastowania Pańskiego
- o czym czytamy w dzisiejszej Ewangelii -
w słowach objawienia Bożego
wypowiedzianych przez Archanioła Gabriela /Łk 1,30-31/.

Reklama

Znane nam wszystkim słowa pozdrowienia anielskiego:
«Bądź pozdrowiona, łaski pełna, Pan z tobą,
błogosławiona jesteś między niewiastami» /Łk 1,28/,
wyróżniają Maryją pośród niewiast tego świata
jako szczególnie wybraną i przygotowaną
przez samego Boga na Matkę Zbawiciela.

Pokora Maryi wprowadza ją w stan zawstydzenia
wobec słów Posłańca Bożego:
«zmieszała się na te słowa i rozważała,
co by miało znaczyć to pozdrowienie» /Łk 1,29/,
ponieważ sama będąc jeszcze małą dziewczynką
nie do końca rozumie swoje powołanie.

Archanioł Gabriel uspokoi Jej niepokój słowami:
«Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga» /Łk 1,30/.
To już drugi raz anioł mówi o obdarowaniu Maryi
przez samego Boga szczególnym darem «pełni łask» /Łk 1,28/,
które są Jej dane nie dla Niej samej,
lecz dla duchowego dobra całego ludzkiego rodzaju.

Mówi do Niej Archanioł Gabriel:
«Oto poczniesz i porodzisz Syna,
któremu nadasz imię Jezus» /Łk 1,31/,
które -podobnie jak imię Emmanuel -
tłumaczy się w zbawczych dziełach Boga,
ponieważ hb. «Jehoszua» znaczy: «Jahwe jest zbawieniem».

Archanioł w następnych słowach swego orędzia
wypowie proroctwo, dotyczące misji Syna Bożego:
«Będzie On wielki i zostanie nazwany Synem Najwyższego,
a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida.
Będzie panował nad domem Jakuba na wieki,
a Jego panowaniu nie będzie końca» /Łk 1,32-33/.

Zapowiedź ta nie może dotyczyć
życia i posługi ziemskiego człowieka,
gdyż swoim przesłaniem wielokrotnie przekracza
ludzkie zdolności i możliwości działania
w perspektywie dotyczącej tego życia,
jak też życia wiecznego.

Zdaje sobie sprawę z tego przesłania Maryja, pytając anioła:
«Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?» /Łk 1,34/,
lecz ten Jej odpowie jasno i bezpośrednio:
«Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego
osłoni Cię, dlatego też , co się narodzi z Ciebie,
będzie nazwane Świętym, Synem Bożym» /Łk 1,35/.

Nie może być inaczej, gdyż «dla Boga
nie ma nic niemożliwego» /Łk 1,28/,
o czym przekona się Maryja,
gdy usłyszy wiadomość o swej krewnej Elżbiecie:
«poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu
ta, którą miano za niepłodną» /Łk 1,36/.

Nie pozostaje Maryi nic innego,
jak zgodzić się ze słowami Posłańca Bożego.
Wyzna Mu w szczerości swego młodzieńczego serca:
«Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie
według słowa twego» /Łk 1,38/,
dając tym samy przykład nam na odpowiedź Bogu.

Niech więc w czasie naszego życia
nie zabraknie chwil na modlitwę przed Bogiem,
abyśmy - jak Maryja - w głębi naszego serca
mogli usłyszeć Zwiastowanie Pańskie
i z Bożą łaską, byśmy je zrozumieli
i wypełnili nasze życie pięknem i dobrem.

Powiedzmy za Chrystusem -
«Arcykapłanem naszego wyznania» /Hbr 3,1/,
- jak słyszymy dziś w drugim czytaniu:
«Ofiary, ani daru nie chciałeś, aleś Mi utworzył ciało;
całopalenia i ofiary za grzechy nie podobały się Tobie.
Wtedy rzekłem: „Oto idę. W zwoju księgi napisano o Mnie,
abym spełniał wolę Twoją, Boże!» /Hbr 10,5-7; por. Ps 40,7n/.

2014-03-24 12:20

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Czego uczy nas Zwiastowanie?

Niedziela Ogólnopolska 12/2020, str. 17

[ TEMATY ]

Maryja

Zwiastowanie Pańskie

Melozzo da Forlì, Zwiastowanie Pańskie

W Zwiastowaniu spotyka się wola Boża i ludzka. W odpowiedzi, której Maryja udziela Bożemu „chcę”, oglądamy prawdziwą wielkość człowieka.

Czy Zwiastowanie Pańskie to święto Maryi? Już sama nazwa tej uroczystości próbuje uporządkować nasze myślenie i wskazać, kto tu jest najważniejszy. Jak zawsze i jak wszędzie – głównym tematem jest Jezus. Na pierwszym planie znajduje się nie to, co „Maryi”, ale to, co „Pańskie”. Zbawiciel stoi w centrum. Maryja jest tylko służebnicą, która otwiera Mu bramę do życia świata.

Nie, Ona nie jest „tylko”. Paweł VI podkreśla, że „uroczystość ta jest świętem równocześnie Chrystusa i Najświętszej Dziewicy”, bo rola Maryi jest nie do przecenienia. Starożytna liturgia Kościoła podkreśla, że istnieją dwa fiat, które tego dnia zmieniły ludzkie dzieje. Pierwsze wypowiada Syn Boży, który mówi: „Oto idę (...) – abym spełniał wolę Twoją” (por. Hbr 10, 7) – to Jego zgoda na Wcielenie. Drugie fiat to zgoda Maryi.

W ten sposób w Zwiastowaniu spotyka się wola Boża i ludzka. W odpowiedzi, której Maryja udziela Bożemu „chcę”, oglądamy prawdziwą wielkość człowieka. Galilejska Dziewica łamie schemat grzechu, wydawałoby się, że już wpisanego w strukturę świata, i mówi: „Pragnę służyć memu Panu”.

Nasze „tak” na Boże „czy”

Jest jeszcze trzecie fiat, o którym opowiada święto Zwiastowania. To jest nie tylko scena z 2. rozdziału Ewangelii wg św. Łukasza – ta historia jest wpisana w życie każdego z nas. Podobnie jak było w życiu Maryi, Bóg pyta nas: „czy pozwolisz Mi stać się człowiekiem?”, a nasze „tak” ma w nas zdefiniować wszystko. Jezus przychodzi, by pytać o naszą zgodę: „Czy pozwolisz, by stało się, to, czego chce Bóg? Czy Mi w tym pomożesz?”.

Od fiat Maryi zaczęła się nowa era, w której Bóg jest wśród nas. Teraz święta historia świata posuwa się do przodu kolejnymi, powtarzanymi za tamtym pierwszym, zwiastowaniami, w których każdy z nas, jak wtedy Maryja, odpowiada Bogu pełnym ufności „tak”.

Wolność – klucz do bramy

Maryja i my jesteśmy „sługami przy bramie”. Bramą zamkniętą lub otwartą dla zbawczego działania Boga jest wolność człowieka.

Dlatego fiat jest najważniejszym z chrześcijańskich słów. Ma w sobie coś z Boskiego fiat, które stwarzało świat: „Niechaj się stanie światłość.

I stała się...” (Rdz 1, 3), i coś z Bogo-Człowieczego „tak” – zgody z Ogrójca na wypicie kielicha Męki. Człowiek powtarza to najświętsze słowo i zaczyna mieć udział w tworzeniu historii zbawienia...

Pamiętajmy, że zakończenie Zwiastowania mogło być inne. Bóg mógł usłyszeć ludzkie „nie”. Prawdopodobieństwo, że tak się stanie, było ogromne, bo na wadze leżało tyle samo argumentów „za”, co i „przeciw”. Przeważyć miała jedna rzecz: miłość – ale można ją było położyć na każdej z szal: ukochanie siebie albo ukochanie Boga.

Wiemy, dlaczego Maryja wypowiedziała fiat...

Uwierzyć, pokochać, zaufać

Zwiastowanie Maryi jest pierwowzorem naszych spotkań z Bogiem. Gdyby przełożyć je na uniwersalny język serca, powiedzielibyśmy krótko, że Bóg przychodzi do człowieka, że mówi: „kocham Cię”, i wyciąga dłoń.

Jak zareagujemy? Najpierw musimy uwierzyć, że Bóg naprawdę nas kocha. Co dalej? Różnie możemy odpowiedzieć. Zawołać: „Wspaniale, że mnie miłujesz. W takim razie pomóż mi”. Albo rzec: „Dziękuję, że mnie kochasz. Skoro mnie kochasz, na pewno masz dla mnie jakiś podarek”. Albo odwrócić się do Boga plecami: „Nie potrzebuję Twej miłości. Sam sobie radzę”.

Nigdzie tu nie widzimy odpowiedzi Maryi!

Na miłość powinno się odpowiedzieć miłością. Zwiastowanie uczy, że trzeba zawołać jak Ona: „kocham Cię”. I przyjąć wyciągniętą dłoń Boga.

Wtedy miłość stanie się też zaufaniem i w naszych sercach zamieszkają trzy największe cnoty: wiara, nadzieja i miłość. Staniemy się jak Maryja narzędziem w Bożych planach.

CZYTAJ DALEJ

Bp Libera napisał list do ministra zdrowia Łukasza Szumowskiego

2020-06-03 18:12

[ TEMATY ]

bp Libera

Screen

Biskup płocki Piotr Libera skierował do ministra zdrowia prof. Łukasza Szumowskiego list, w którym wyraził smutek i sprzeciw wobec ataków na niego niektórych mediów i osób. Wyraził także podziw i szacunek dla działań ministra w czasie pandemii koronawirusa.

Bp Piotr Libera podkreślił, że list został napisany z pozycji człowieka, chrześcijanina i byłego pacjenta prof. Szumowskiego. Ordynariusz diecezji płockiej wyraził także podziw i szacunek dla działań ministra, który wraz z innymi ludźmi „walczy o bezpieczeństwo zdrowotne Polaków”. Ponadto wyraził solidarność z ministrem Szumowskim.

List bp. Libery był reakcją na zarzuty, jakie stawiane są ministrowi Łukaszowi Szumowskiemu w przestrzeni publicznej, przez część mediów oraz polityków.

CZYTAJ DALEJ

Kraków: osobiste przedmioty Karola Wojtyły na wystawie „Pasterz”

2020-06-03 21:27

Z okazji 100. rocznicy urodzin św. Jana Pawła II Muzeum Archidiecezjalne Kardynała Karola Wojtyły w Krakowie przygotowało wystawę zatytułowaną „Pasterz”, na której będzie można zobaczyć osobiste przedmioty Karola Wojtyły – biskupa, kardynała i papieża.

Na wystawę „Pasterz” składają się przedmioty osobiste Karola Wojtyły, pochodzące szczególnie z okresu biskupiego, arcybiskupiego i kardynalskiego, dary, które otrzymywał od wiernych w tych latach, a także przedmioty wpisujące się w okres pontyfikatu papieża Polaka. Wystawę przy Kanoniczej 19-21 będzie można zwiedzać od 5 czerwca. Dzień wcześniej odbędzie się uroczysty wernisaż.

Wystawa mieści się w domu, w którym najdłużej w Krakowie, bo w latach 1951-1967, mieszkał Karol Wojtyła. To właśnie tu powstawała książka „Miłość i odpowiedzialność”, tutaj też arcybiskup Wojtyła prowadził z młodymi dyskusje o wierze, filozofii, sztuce i kulturze, które przez cały jego późniejszy pontyfikat i życie były mu niezwykle bliskie.

Jak zaznaczają twórcy wystawy, ekspozycja jest próbą przybliżenia najważniejszych wartości, którymi w życiu i posłudze kapłańskiej kierował się Karol Wojtyła, a tym samym najistotniejszych dla niego spraw. Wśród głównych wątków stanowiących oś wystawy znajdują się przede wszystkim tematy, do których już jako papież wielokrotnie wracał, zarówno w swoich książkach (m.in. „Wstańcie, chodźmy!”, „Dar i tajemnica”, „Pamięć i tożsamość”), jak i kazaniach, a nawet podczas rozmów z wiernymi prowadzonych przy słynnym Oknie Papieskim.

– Wśród nich możemy wymienić tajemnicę powołania i drogi kapłańskiej, piękno liturgii, służbę i obowiązki biskupa w archidiecezji oraz ojczyźnie, spotkanie z drugim człowiekiem, rodzinę, pracę naukową, temat sukcesji apostolskiej i łączności ze swoimi poprzednikami oraz świętymi archidiecezji, a przede wszystkim – szczególną rolę kapłana i biskupa jako pasterza, która zawsze znajdowała się w centrum jego działalności – czytamy w opisie wystawy na stronach muzeum archidiecezjalnego.

Wystawa przybliża również sylwetki postaci, które wywarły ogromny wpływ na drogę kapłańską i całe życie Karola Wojtyły: Księcia Niezłomnego kardynała Adama Stefana Sapiehy, arcybiskupa Eugeniusza Baziaka oraz Prymasa Tysiąclecia, kardynała Stefana Wyszyńskiego.

– Pragniemy, aby zaprezentowane na ekspozycji obiekty, pochodzące ze zbiorów Muzeum Archidiecezjalnego w Krakowie, nie tylko przypominały życiorys papieża Polaka, ale stanowiły również przybliżenie Jego postaci młodszym pokoleniom, które nie miały możliwości bezpośrednio uczestniczyć w Jego historycznym pontyfikacie. Mamy nadzieję, że wystawa stanie się dla wielu inspiracją do tego, aby wciąż na nowo wracać do jego bogatego i wciąż aktualnego nauczania – podkreślają twórcy ekspozycji.

Wystawa „Pasterz” powstała we współpracy z Instytutem Dialogu Międzykulturowego im. Jana Pawła II w Krakowie. Została objęta honorowym patronatem abp. Marka Jędraszewskiego, metropolity krakowskiego oraz ks. prof. dr. hab. Wojciecha Zyzaka, Rektora Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję