„Prawie wszystkie ludzkie nieszczęścia biorą się stąd, że człowiek chce mieć drugiego na własność i na zawsze. Zapomina, że sam też nie może do nikogo należeć”. (Anna Kamieńska)

*

Są ludzie z taką pustką w sobie, że wciąż usiłują ją zapełnić albo mocnymi wrażeniami, albo wciąż nowymi rzeczami, albo ludźmi. Ale nie po to, by ich kochać, lecz by kurczowo trzymać ich przy sobie i dla siebie.

*

W baśni „Królowa Śniegu” rzeka znosi łódkę z Gerdą na brzeg z wiśniowym sadem i dziwnie kolorową chatką. Wychodzi z niej staruszka w kapeluszu pomalowanym w wielkie kwiaty. Prowadzi małą Gerdę do chatki, którą zamyka, i wypytuje dziewczynkę, skąd się tu wzięła. Kiedy Gerda pyta o Kaja, staruszka mówi, że nie było go tu, ale na pewno przyjdzie. W chatce, dzięki barwnym szybkom, jest bajecznie kolorowo. Gerda może jeść do woli wiśnie, a staruszka czesze jej włosy złotym grzebieniem, zachwycona pięknem jej twarzyczki. Od tak dawna tęskniła za taką uroczą dziewczynką, że teraz delikatnym czarem powoduje u niej zapomnienie o Kaju, bo tak bardzo chce ją u siebie zatrzymać. Wiedząc, jak bardzo róże kojarzą się dziewczynce z Kajem, idzie do swojego ogrodu i kryje je pod ziemią, by jej go nie przypomniały. Układa dziewczynkę w jedwabnej, haftowanej pościeli, a nazajutrz prowadzi do ogrodu, gdzie mała czuje się jak królowa.
Mijają dni, aż Gerda odkrywa różę na kapeluszu staruszki i zaczyna szukać róż - a nie znajdując, płacze. Jej łzy wywołują róże z ziemi, które mówią jej, że Kaj nie umarł. Każdy z kwiatów chce jakby oczarować Gerdę swoją baśnią, ale ona już wie, kogo szuka i kogo ma ratować. Dobiega w końcu do krańca ogrodu i wyłamuje zardzewiały zamek w furtce. Kiedy opuszcza ogród, odkrywa, że spędziła tam lato i że jest już późna jesień, a tam kwiaty kwitły o każdej porze roku.

*

Ten motyw z baśni mówi, że aby zawładnąć człowiekiem, nie trzeba być okrutną wiedźmą czy despotą, który więzi księżniczkę w wieży. Nie. Można komuś tak gniazdko wymościć, tak dopieszczać i taką snuć opowieść, aby zapomniał, kim jest, do czego został stworzony i ku czemu ma dążyć.
Ileż jest takich matek, które uśpiły w swoich synach pęd do przygody, do odkrywania świata poza domem, do zdobywania czegoś innego niż to, co podane na talerzu, a szczególnie pęd do opuszczenia ciepłych pieleszy. Uśpiły troską o bezpieczeństwo, obawą przed złym towarzystwem, złą dziewczyną. A potem budzi się taki człowiek i widzi, że już późna jesień, że życie mu uciekło, ale czy wyłamie zamek jak Gerda, czy zapadnie w miły sen zimowy? Przecież czasem najgorsze są kraty i pęta, których nie widać, a szantaż i zniewolenie emocjonalne są gorsze od celi i kajdanek.

*

Rzadko ten, kto kogoś wiąże, zniewala, dostrzega, że sam nie potrafi być wolny. Dopiero gdy wypuszcza się ptaka z klatki, można zauważyć, że on nas też zniewolił. Bo przedmiot naszego zniewolenia związuje nas ze sobą więzami żądzy, które się samemu misternie plotło wokół niego i … siebie.

*

„Czyj ty jesteś? - pytają małego. - Swój. Każdy jest swój, a jak swój, to Boży, jak powietrze i woda”. (Anna Kamieńska)