Środa, 3 maja. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, głównej patronki Polski, uroczystość

• Ap 11, 19a; 12, 1.3-6a.10ab • Jdt 13, 18bcda.19-20 • Kol 1, 12-16 • J 19, 25-27

Obok krzyża Jezusa stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i M aria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: «Niewiasto, oto syn Twój». Następnie rzekł do ucznia: «Oto Matka twoja». I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie.

Maryja, Matka Jezusa, stoi na Golgocie pod krzyżem swego Syna. Stoi tam też Jego umiłowany uczeń Jan. Serca Matki i Syna złączone są w bólu. W tym bólu Jezus powierza Maryi umiłowanego ucznia i uczniowi – Matkę. Uczeń bierze Ją do siebie. To scena jakże wymowna. Maryja także głęboko wpisana jest w historię naszego narodu, uczestniczy i jest obecna w dziejach naszej ojczyzny. To Maryja ratuje nasz naród w chwilach zagrożenia, groźby unicestwienia, gdy wołamy przez jej wstawiennictwo do Syna – Grunwald, potop szwedzki, rozbiory, konstytucja 3 maja, cud nad Wisłą… Czujemy Jej opiekę, wyrażamy wdzięczność jako naród, który ją sobie obrał za patronkę. Ona też w szczególny sposób miłuje nas, czuwając nad naszymi losami. Jest jeszcze jeden bardzo ważny aspekt: czy ja też, jak ten umiłowany uczeń, biorę Maryję do siebie, do swojego życia? Czy powierzam jej, jako ukochanej Matce, swoje sprawy?

H.C.

WSZYSTKIE ROZWAŻANIA DOSTĘPNE W KSIĄŻCE "Żyć Ewangelią" DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!