Przyszły Założyciel urodził się 11 marca 1884 r. w Żywcu w rodzinie nauczyciela; na chrzcie otrzymał imię Józef. O religijnej atmosferze domu świadczy to, iż troje z sześciorga dzieci poświęciło się służbie Bogu. Józek uczęszczał do gimnazjum w Wadowicach, gdzie poznał św. Rafała Kalinowskiego. Po zdaniu matury zgłosił się do seminarium duchownego w Krakowie. Święcenia kapłańskie otrzymał w katedrze wawelskiej 7 lipca 1907 r., po czym został skierowany jako wikariusz do Myślenic, a następnie do Jordanowa. Kolejną parafią ks. Małysiaka była Trzebinia. Znajdował się tam pierwszy na ziemiach polskich dom Ojców Salwatorianów. Słudze Bożemu bardzo spodobał się salwatoriański charyzmat - prowadzenie misji i rekolekcji. Zapragnął wstąpić do Zgromadzenia.

Ceniony kapłan

Pokonawszy trudności, został ostatecznie przyjęty w 1918 r., wtedy też otrzymał nowe imię Czesław. Po odbyciu formacji w Austrii złożył śluby zakonne i powrócił do ojczyzny. Działał jako wzięty kaznodzieja, rekolekcjonista, wychowawca młodzieży zakonnej, przełożony. W 1928 r. utworzył pierwszy w Polsce dom rekolekcyjny dla wszystkich stanów. Pragnąc upowszechnić tę ideę zaczął wydawać biuletyn i liczne broszury. Starał się zapalić wszystkich dla tej sprawy. Wkrótce stał się szeroko znanym i cenionym na tym polu kapłanem. Swoje konferencje, do których zawsze solidnie się przygotowywał, wygłaszał także w radiu. Bardzo wcześnie o. Małysiak zauważył, że niezbędna jest pomoc kobiet, które swoją pracą wspomagałyby duszpasterzy w ich pracach. Myśl ta zrealizowała się w Wielki Czwartek, 17 kwietnia 1930 r., kiedy założył Towarzystwo Służby Betańskiej, dla którego też opracował konstytucję. Dzieło cieszyło się poparciem Prymasa Polski, sługi Bożego kard. Augusta Hlonda. W 1935 r. centrala Zgromadzenia została przeniesiona do Kazimierza Dolnego.

Trudny okres

Zapragnął również powołać do istnienia męskie zgromadzenie Przemienienia Pańskiego, które wyłącznie zajęłoby się przeprowadzaniem misji i rekolekcji. Z tego powodu, za radą przełożonych, opuścił Zgromadzenie macierzyste. Niestety, z powodów materialnych zamiar ten nie powiódł się. Wtedy dla świątobliwego kapłana rozpoczął się trudny i bolesny okres życia. Tułał się po placówkach sióstr, aż osiadł w Kazimierzu jako misjonarz diecezjalny i rektor kościoła św. Anny. Ks. Małysiak postanowił w 1948 r. powrócić do Zgromadzenia. Musiał jednak jeszcze raz odbyć nowicjat, przyjmując tym razem imię Chryzostom. Mimo swojego wieku nadal służył jako kaznodzieja, misjonarz, konferencjonista, spowiednik i przez pewien czas jako przełożony klasztoru. Ostatnim miejscem jego pobytu była Trzebnica. Zmarł niespodziewanie 10 listopada 1966 r. Został pochowany w Bagnie, gdzie znajduje się seminarium Ojców Salwatorianów.

Gorliwość dla zbawienia bliźnich

Jego proces beatyfikacyjny otwarto w Lublinie 6 października 1995 r. O. Małysiak swoim życiem i działalnością zapisał piękną kartę w dziejach polskich misji i rekolekcji; przeprowadził ich aż 1357 serii! Przykładem dla nas może być jego oddanie modlitwie i gorliwość w pracy dla zbawienia bliźnich. Te dwie cechy znalazły w nim doskonałą, bo ewangeliczną syntezę, która ma swe źródło w duchu Rodziny Betańskiej, duchu kontemplacji, służby i przyjaźni Marii, Marty i Łazarza.